திராவிடர் கழக கொடி ஏற்றப்பட்ட வரலாற்றுச் சுவடுகள்

கரூர் என்றால் சாதாரணமா?

கரூர் கழகத்தின் கருவூலம் தந்தை பெரியார் அவர்களின் பாடிவீடு எத்தனை எத்தனைச் சுயமரியாதை வீரர்கள் சுடர் விட்ட பூமியது! எத்தனை எத்தனைக் கருஞ்சட்டைச் சிங்கங்கள் செம்மாந்து வீர நடைபோட்ட கொள்கை விளை நிலம் அது!

பி.கே. அய்யா என்ற பெருந்தொண்டர் வைக்கத்திற்கே சென்று தந்தை பெரியார் நடத்திய போராட்டத்தில் பங்குகொண்ட பகுத்தறிவுச் சுடர்!

தவிட்டுப்பாளையம் பழநிமுத்து, கோம்புப்பாளையம் கே.கே. பொன்னப்பா, வழக்கறிஞர் வீர.கே. சின்னப்பன், பெரியார் பெருந்தொண்டர் வீரண்ணன், பசுபதிபாளையம் மீசை பெ. கந்தசாமி, கரூர் ஏ.கே. சாமி, திருமாநிலையூர் அ. பெருமாள், கே.ஆர். கண்ணையன், சீலமிக்க சேது, வேடிச்சிப்பாளையம் சி. சவுந்தரபாண்டியன், நேஷனல் லாட்ஜ் ராமசாமி, நெரூர் வணங்காமுடி என்று ஒரு நீண்ட பட்டியலே உண்டு. கரூர் பசுபதிபாளையத்தில் தந்தை பெரியாரின் உரை பார்ப்பனர்களைக் கிடுகிடுக்க வைக்கவில்லையா? தந்தை பெரியார்மீது பக்தவத்சலனார் வழக்குக் கணையைத் தொடுக்கவில்லையா?

தந்தை பெரியார் பிறந்த நாள் விழா என்றால், அதைக் கரூரில் பார்க்கவேண்டும் அப்படியொரு கண்கொள்ளாக் காட்சி!

எடைக்கு எடை பெட்ஷீட் கொடுப்பதெல்லாம் அங்கு சர்வ சாதாரணம்.

நகரும் குடில் நல்கிய விழா நடந்ததும் சாட்சாத் இதே கரூரில்தான்! (6.10.1968).

நீதிக்கட்சி சுயமரியாதை இயக்கக் காலந்தொட்டு எத்தனை எத்தனை மாநாடுகள் கரூரிலும், அதன் சுற்றுவட்டாரத்திலும்!

1945 ஆகஸ்டு 2 ஆம் தேதி கரூர் வட்ட சுயமரியாதை மாநாடு அம்பிகா டாக்கீஸில்; தந்தை பெரியார், அறிஞர் அண்ணா போன்ற பெருமக்கள் எல்லாம் பங்குகொண்டனர்.

அம்மாநாட்டில் டார்பிடோ ஏ.பி. ஜனார்த்தனம் அவர்களால் முன்மொழியப்பட்ட தீர்மானம் இந்தக் காலகட்டத்துக்கும் கூடப் பொருந்தக்கூடியதே!

திராவிட சமுதாயத்துக்கும், மனிதத் தர்மத்துக்கும் மாறான கருத்துகளைப் புகுத்தும் சாஸ்திரம், புராணம், இதிகாசங்கள் என்பவைகளையும், மேற்கண்ட தத்துவம் கொண்ட இசை, சித்திரம், நடிப்பு ஆகியவற்றையும் வெறுப்பதோடு, மக்கள் அவைகளைப் பகிஷ்கரிக்கவேண்டுமென்று இம்மாநாடு தீர்மானிக்கிறது

என்று இன்றைக்கு 65 ஆண்டுகளுக்குமுன் கரூர் வட்ட சுயமரியாதை மாநாட்டில் நிறைவேற்றப்பட்ட அதே தீர்மானம் மீண்டும் புதுப்பிக்கப்பட வேண்டிய நிலையில்தான் நாடு நிர்மூலப்பட்டிருக்கிறது.

சின்னத் திரைகளும், பெரிய திரைகளும், ஏடுகளும், இதழ்களும், இன்னும் பழைய அழுக்கு மூட்டைச் சமாச்சாரங்களைத்தான் பளபளக்கும் பேழைகளில் விநியோகம் செய்துகொண்டு இருக்கின்றன.

இதனை இடித்துக்கூற, நடுவீதியில் போட்டு மிதித்துக்காட்ட ஒரே ஒரு இயக்கம் திராவிடர் கழகம் மட்டுமேதான் ஆம், இவ்வியக்கம் மட்டுமேதானிருக்கிறது.

இன்னொரு சிறப்பும் கரூருக்கு உண்டு. 3.2.1946 இல் கரூர் வட்டம் தவிட்டுப்பாளையத்தில் நடைபெற்ற கரூர் வட்ட திராவிடர் கழக 4 ஆவது மாநாட்டில்தான் தோழர் கரூர் என். ரத்தினம் அவர்களால் நமது கழகக் கொடி முதன்முதலாக (இப்பொழுது உள்ளது!) ஏற்றப்பட்டது!

(குடிஅரசு 23.2.1946, பக்கம் 5)

இந்த வகையிலும் கழகக் கொடி சரித்திரத்தில் கரூர் கம்பீரமாகக் கொடிகட்டிப் பறக்கிறது.

கரூர் வட்ட சமுதாய சீர்திருத்த மாநாடு கரூர் வட்டம் வேலாயுதம்பாளையத்தில் நமது ஆசிரியர் மானமிகு கி. வீரமணி அவர்களின் தலைமையில் நடைபெற்றது. தந்தை பெரியார் கலந்துகொண்டு கருத்துரை வழங்கி இருக்கிறார்.

1981 மே 9, 10 ஆகிய இரு நாள்களிலும் முப்பெரும் மாநாடு கரூர் இராசலிங்கம் மன்றத்தில் நடைபெற்றது. பார்ப்பனர்கள் அல்லாதாரை சூத்திரர்கள் என்று இழிவுபடுத்தும், பெண்களைக் கேவலமாகக் காலில் போட்டு மதிக்கும் மனுதர்ம சாத்திரத்தை எரிக்கும் போராட்டம் அறிவிக்கப்பட்டதும் இந்த மாநாட்டில்தான் (10.5.1981).

அதன்படி தமிழ்நாடெங்கும் கழக மகளிரே தலைமை தாங்கி மனுதர்ம எரிப்பு போராட்டத்தை நடத்தினர் (17.5.1981) என்பது சாதாரணமாதா?

கடைசியாக 2004 ஜூலை 31 ஆம் நாள் இதே கரூரில் திராவிடர் எழுச்சி மாநாடுமுழு நாள் மாநாடாகக் கணீர் கணீர் என ஒலித்ததே!

இன்னும் எத்தனையோ சொல்லலாம். இது ஒன்றும் பழம்பெருமைப் பாட்டல்ல கழகம் நடந்து வந்த அரிமா பாய்ச்சலை கருஞ்சிறுத்தை இளையோர் சேனைக்குத் தெரிவிக்கத்தான்!

அன்று எட்டடி பாயந்தது இந்தச் சேனை என்றால், இன்று பதினாறடி பாயவேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டுவிட்டதே!

வீதிக்கு வந்து வீண் வம்பு வளர்க்கும் அளவுக்கு வேதியக் கூட்டத்துக்குத் தைரியம் வந்து இருக்கிறதே!

ஒருமுறை மத்தியில் இவர்கள் ஆட்சியில் வந்துவிட்டனரே அந்தத் தைரியமா?

கரூரில் நாம் கொடுக்கும் கணீர் குரலால் காலம் காலத்திற்கும் இந்தக் கழிசடைகள் வெளியில் தலைகாட்டக் கூடாது.

ஊர்வலம் என்று நினைத்துப் பார்க்கக்கூடாது மாநாடு என்று மனத்தால்கூட எண்ணிப் பார்க்கக்கூடாது!

தன்மான தோழர்களுக்கு தடயங்களைச் சொல்லவேண்டுமா? காரணங்களை விளக்கவேண்டுமா?

ஜூலை 6 இல் கரூர் கனக்கட்டும் கருஞ்சட்டைக் குடும்பத்தினரே, தன்மானமிக்க தமிழர்களே, திரள்வீர்! திரள்வீர்!!

-------------- மின்சாரம் அவர்கள் 3-7-2010 “விடுதலை” யில் எழுதிய கட்டுரை

மொழி மானமும், இனமானமும் மூண்டு எழட்டும்

குதிகால் முதல் குடுமி வரை

செந்தமிழுக்கு உரிய இடம் அருங்காட்சியகம் தான்! இந்த சிறிய மெழுகுவத்தியைக் கொண்டு அய்.பி.எல்., கிரிக்கெட் விளையாட்டுத் திடலுக்கே ஒளியூட்ட முனையும் வேலை பலிக்காது - தினமணி 20.6.2010

உலகத் தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாடு கோவையில் 2010 ஜூன் 23 முதல் 27 முடிய 5 நாள்கள் நடைபெற்றுள்ளது.

இவ்வளவு பெரிய மக்கள் கடலை யாரும் பார்த்திருக்க முடியாது.

இவ்வளவு பெரிய ஏற்பாடுகள் செய்வது என்பதும் இயலாத ஒன்றே!

உலகில் பல நாடுகளிலுமிருந்தும் தமிழாய்ந்த பெரு மக்கள் பங்கேற்றனர் என்ற சிறப்பு இம்மாநாட்டுக்கு உண்டு.

செம்மொழி மாநாட்டோடு தமிழ் இணைய தள மாநாடும் இணைந்து நடந்தது, இன்னொரு கூடுதல் சிறப்பு. இம்மாநாட்டில் பங்கேற்ற அறிஞர் பெரு மக்கள் 300; தமிழ் ஆய்வரங்கில் கலந்துகொண்டோர் 200 - மொத்தம் 500 பேர் பங்கேற்றுப் பெருமை சேர்த்தனர்.

இணையதள மாநாட்டினை ஒட்டியும் தனி மலர் வெளியிடப்பட்டுள்ளது. இதில் 130 அரும் கட்டுரைக் கருவூலங்கள் மணம் வீசுகின்றன.

மாநாட்டுச் சிறப்பு மலர் தனி 129 கட்டுரைகள், 34 கவிதைகள் இடம் பெற்றுள்ளன.

பொதுக் கண்காட்சி, இணையதளக் கண்காட்சி, புத்தகச் சந்தை என்று அறிவார்ந்த அணிகலன்களும் உண்டு.

கருத்தரங்கம், கவியரங்கம், பட்டிமன்றம், கலை நிகழ்ச்சிகள், இசை நிகழ்ச்சிகள், நாடகங்கள் என்று முத்தமிழும் கொஞ்சி விளையாடியது.

இனியவை நாற்பது என்ற மகுடமிட்டு அணி வகுத்த ஊர்வலத்தின் மாட்சி இருக்கிறதே எழுதி மாளாது.

தமிழனாகப் பிறந்த அத்தனை பேரும் பூரிப்படைந்தனர். தாய்த் தமிழுக்குக் கிடைக்கும் பெருமையெல்-லாம் தமக்கே கிடைத்தது என்ற உணர்ச்சிப் பெருக்கால் திக்குமுக்காடினர்.

நினைக்கும் தொறும், நினைக்கும் தொறும் தேனுண்ட வண்டாக ரீங்காரம் பாடுகிறது நெஞ்சத்தடாகம்.

ஆனால் இன்னொரு கூட்டம் இந்நாட்டில் இருக்கிறது.

அந்தக் கூட்டத்தைப் பற்றி அறிஞர் அண்ணா அவர்கள் அவருக்கே உரித்தான முறையில் படம் பிடித்துக் காட்டியும் உள்ளார்.

தமிழ்நாட்டில் பிறந்தும், தமிழ்மொழி பயின்றும், தமிழரெனச் சொல்லிக் கொண்ட போதிலும் தமிழ்மொழி மூலம் பிழைத்து வந்தாலும், தமிழிலே பண்டிதரெனப் பட்டம் பெற்றாலும், சங்க நூல் கற்றாலும், பார்ப்பனர்கள் தமிழினிடத்திலே அன்பு கொள்வதில்லை. அதனைத் தம் தாய்மொழியெனக் கருதுவதில்லை. அவர்களின் எண்ணமெல்லாம் வடமொழியாகிய சமஸ்கிருதத்தின் மீதுதான்

(திராவிட நாடு 2.11.1947 பக்கம் 18)

ஆரியத்தின்மீது கொண்ட வெறுப்பினால் அல்ல ஆரியம் கடைப்பிடித்து வரும் நடைமுறைகளைக் கருத்துக் கண் கொண்டு பார்த்து கட்டுரை தீட்டியுள்ளார் அண்ணா என்பதே சரி!

தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாடு என்ற அறிவிப்பு வந்தது முதல் அக்கிரகாரத்தில் நெருப்புப் பிடித்தது போல ஆத்திரம் கொண்டு நஞ்சைக் கக்குகிறார்கள்.

கேள்வி: தமிழ் மொழியை செம்மொழியாகச் சட்டம் கொண்டு வந்தால் என்னென்ன பயன்?

பதில்: காவிரி ஆற்றில் தண்ணீர் பெருக்கெடுத்து ஓடும்.. ஏழை நெசவாளர் வீட்டுத் தறி நிற்காமல் இயங்கும்; ஒருவேளை கஞ்சிக்கே வழி இல்லாதவருக்கு மூன்று வேளையும் மட்டன் பிரியாணி கிடைக்கும், தமிழ் மக்கள் அனைவரும் மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளிகளை மறந்து, தம் பிள்ளைகளை தமிழ் பள்ளிகளில் சேர்ப்பர்; சக தமிழர்களுடன் தமிழிலேயே பேசுவர்.... இவ்வளவும் நடக்கப் போகிறது பாருங்கள்!

(தினமலர் 13.6.2004)

தமிழ்ச் செம்மொழியாக அறிவிக்கப்பட்டால் பிரியாணி கிடைக்கும் என்று சொன்னார்கள் யார்? இவர்களாகவே கேள்வி கேட்டுக் கொண்டு இவர்களாகவே பதில் சொல்லுகிறார்கள் என்றால் இவர்களில் அடித்தளத்தில் ஊற்றெடுத்துப் பீறிட்டுக் கிளம்பும் தமிழ் வெறுப்பு என்னும் நஞ்சுக்கு இதைவிட வேறு அடையாளமும் தேவைப்படுமோ!

இவர்கள் (பா.ஜ.க.,) மத்தியில் ஆட்-சியில் இருந்தபோது ஓர் ஆண்டையே சமஸ்கிருத ஆண்டு என்று அறிவித்து கோடிக்கணக்கான ரூபாய்களைக் கொட்டியழுதார்களே, அப்பொழுது வீட்டுக்கு வீடு நெய் சோறு பொத்துக் கொண்டு வந்து விழுந்ததோ என்று நம்மால் கேட்க முடியாதா?

கொலைக் குற்றவாளியாகத் திரியும் காஞ்சி சங்கராச்சாரியாருக்குக் கொஞ்சமும் கூச்ச நாச்சமின்றி, வெட்கம் சிறிதுமின்றி ஊருக்கு ஊர் பவளவிழா நடத்திக் கொண்டு இருக்கிறார்களே இதனால் ஏழை நெசவாளர் வீட்டுத்தறி நிற்காமல் இயங்குகிறதா காஞ்சிபுரத்தில்?

தமிழ்ச்செம்மொழி அறிவிப்பு என்றவுடன் குதிகாலிலிருந்து குடுமி வரை பற்றிக் கொண்டு கிளம்புகிறதே தினமலருக்கு அதே தினமலர் அய்யர்தானே கோவை மாநாட்டில் ஆய்வுக் கட்டுரை படிக்கிறார். ஏன் இந்த இரட்டை வேடம்?

பேசு நா இரண்டுடையாய் போற்றி என்ற ஆபி டூபே ஆரியர்களைப்பற்றி அர்ச்சித்தது இந்த அர்த்தத்தில் தானோ!

கோவை செம்மொழி மாநாடு என்றவுடன் துக்ளக் சோ ராமசாமிக்கு தூக்கமே வரவில்லை. தூற்றி எழுதுவதன் மூலம் ஆற்றிக் கொள்கிறார். சொறி பிடித்தவன் ரத்தம் வர சொறிந்து சொறிந்து சுகம் அனுபவிப்பதுபோல எழுதுகோலைச் சுழற்றுகிறார்.

பக்கத்துக்குப் பக்கம் தமிழ்மீது சேறுவாரி இறைப்புதான்.

போதும் போதாதற்கு விபீடண ஆழ்வார்கள் வேறு கிடைத்து விடுகிறார்கள் அல்லவா! அதனால் துள்ளிக் குதிக்கிறார். தமிழர்களின் உணர்வுகள் துள்ளி எழாது என்று மனப்பால் குடிக்கிறார்.

கேள்வி: தமிழில் பெயர்ப் பலகை வைப்பது எந்த விதத்தில் தமிழை வளர்க்கும்? கடைக்காரர்களைத் தமிழில் பெயர் வைக்கச் சொல்லக் கட்டாயப்படுத்துவது சட்டப்படி சரியா?

பதில்: பெயர்ப் பலகைகளுக்குச் சில வரைமுறைகளைச் செய்வது, மாநகராட்-சிகளின் ஆதிக்கத்துக்கு உட்பட்டதுதான். Wine Shop என்ற பெயர்ப் பலகை இருந்தால் தமிழ் வளர்ச்சி தடைப்படும் என்றும், விஸ்கி பிராந்தி கடை என்று பெயர்ப் பலகை இருந்தால் தமிழ் வளரும் என்றும் எப்படிச் சொல்ல முடியும்?

(துக்ளக் 30.6.2010)

தமிழ்நாட்டில் வணிக நிறுவனங்-களில் தமிழில் விளம்பரப்பலகை வைக்க வேண்டும் என்பது தமிழ்ப் பேசும் மக்-களின் அடிப்படை உணர்வு. அதனை ஒரு கூட்டம் கொச்சைப்படுத்துகிறது என்றால் தமிழர்களின் உணர்வோடு விளையாடிப் பார்க்க ஆசைப்படுகிறது என்றுதான் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

கேள்வி: இந்தியாவில் வேறு எந்த மொழிக்கு இதுபோன்ற ஆடம்பரமான மாநாடு நடந்தது என்று கூற முடியுமா?

பதில்: கூற முடியாது. அப்படி நடக்காததால்தான் அந்த மொழிகளெல்லாம் அழிந்து போய்விட்டன. தமிழைத் தவிர மற்ற மொழிகள் எல்லாம் இப்படி அழிந்துவிட்டதால் மற்ற மாநிலங்களில் எல்லாம் மக்கள் பே... பே... ப... பா.. என்றுதான் பேசிக் கொள்கிறார்கள்.

(துக்ளக் 30.6.2010 பக்கம் 10)

செத்துச் சுண்ணாம்பாகிப் போன சமஸ்கிருதத்துக்கே மாநாடு கூட்டவில்லையா?

உலகத் தமிழ் மாநாடு கலைஞர் ஆட்சியில் மட்டும்தான் கூட்டப்பட்டுள்ளதா? ஜெயலலிதா கூட்டினாரே, எம்.ஜி.ஆர். கூட்டியதும் உண்டே! அப்பொழுதெல்லாம் சோ கூட்டத்துக்கு எழுதுகோல் கிடைக்கவில்லையா?

கலைஞரையும் தாக்க வேண்டும்; தமிழையும் சிறுமைப்படுத்த வேண்டும் _ ஒரே கல்லால் இரண்டு காய்களை வீழ்த்த வேண்டும் என்கிற வேதியப் புத்தி இதற்குள் பதுங்கி இருக்கிறதல்-லாமல் வேறு என்ன?

துக்ளக்கில் சோ ராமசாமிதான் தன் அக்கிரகாரப் புத்தியை இப்படி காட்டுகிறார் என்றால் இந்தத் துக்ளக்கில் தயாரிக்கப்பட்ட நெய்ப் பண்டமாகிய திருவாளர் வைத்தியநாதய்யரை ஆசிரியராகக் கொண்ட தினமணி தன் திரிநூல்வேலையைக் காட்டுவதையும் கவனிக்கத் தவறக் கூடாது.

செந்தமிழுக்கும், சங்கத் தமிழுக்கும் உரிய இடம் அருங்காட்சியகம்தான்! அவற்றை அங்கேயே விட்டு வைத்திடுக! செந்தமிழ் என்பது (சிறிய) மெழுகு வர்த்திதான் அதைக் கொண்டு அய்.பி.எல். கிரிக்கெட் விளையாட்டுத் திடலுக்கே ஒளியூட்ட முனையும் வேலை பலிக்காது

(தினமணி ஞாயிறுமலர் 20.6.2010)

உதாரணம்கூட அவாளுக்குப் பிடித்தமான அவாள் காட்டில் மழை பெய்யும் கிரிக்கெட்தான்.

செத்துப்போன சமஸ்கிருதத்தை வைத்துக் கொண்டிருக்கும்போதே பார்ப்பனர்களுக்கு இவ்வளவு மண்டைக் கொழுப்பு என்றால் அது பேசும் மொழியாக இருந்திருந்தால் அடேயப்பா, இவர்கள் காலால் நடப்பார்கள் என்றா நினைக்கிறீர்கள்? தமிழர்களிடத்தில் மொழி உணர்வும், இனவுணர்வும் தேவை அதற்கு மாநாடுகளும் தேவைதான் என்பதை இந்தக் கூட்டத்தைப் பார்த்த பிறகாவது தமிழர்கள் எண்ண வேண்டாமா?

செம்மொழி மாநாட்டை கேலி பேசும் தினமணியின் பொறுப்பாசிரியர் இதே வைத்தியநாதய்யர்தான் மாநாட்டு வெளிநாட்டுப் பேராளர் தொடர்புக் குழு உறுப்பினராம்! என்னே அறிவு நாணயம்!

கோவை மாநாட்டில் திராவிடர் கழகத் தலைவர் - தமிழர் தலைவர் மானமிகு கி. வீரமணி அவர்கள் உரையாற்றுகையில் இந்த உணர்வைத்தான் பிரதிபலித்தார்.

தமிழை நீசப்பாஷை _ சூத்திரப் பாஷை என்று சொல்லும் கூட்டத்தை அவர் அடையாளப்படுத்தினார். நமஸ்காரம் வணக்கம் ஆனதும், அக்ராசனாதிபதி தலைவர் என்றதும், வந்தனோபசாரம் நன்றியாக மலர்ந்ததும் திராவிட இயக்கத்தால் அல்லவா என்பதையும் நினைவூட்டினார்.

இன்னும் சொல்லப் போனால் திராவிட இயக்கம் வளர்த்த தமிழ் என்ற தலைப்பில் தனிக் கருத்தரங்கமேகூட கோவை மாநாட்டில் இடம் பெற்றிருக்க வேண்டும்.

அதே நேரத்தில் பல தலைவர்களும், கவிஞர்களும் திராவிட இயக்கத் தாக்கத்தை இடியாக, மின்னலாகக் காட்டவே செய்தனர் அவர்கள் பாராட்டப்பட வேண்டியவர்களே!

தமிழன் வீட்டுப் பிள்ளைக்குத் தமிழில் பெயர் சூட்டுவோம். தமிழிலேயே பேசுவோம், சமஸ்கிருதப் படையெடுப்புக்கு ஆளான தமிழன் ஊர்ப் பெயர்களை மீண்டும் தமிழுக்குக் கொண்டு வருவோம்!

மொழி மானமும், இனமானமும் மூண்டு எழட்டும் அதில் முப்புரி நூல் சாம்பலாகட்டும்!

தமிழில்பேசினால்அடுத்து குளியல் போடுவார் சங்கராச்சாரியார்

திருவிடைமருதூர் சத்திரத்தில் நானும், அவரும் (சந்திரசேகரேந்திர சரஸ்வதி என்ற காஞ்சி சங்கராச்சாரியார்) ஒருநாள் தங்கியிருந்த போது அந்த மனக்குறையை என்னிடம் எடுத்துவைத்தார். ஏன் தாத்தாச்சாரியாரே.. .நாம எவ்வளவோ சபை நடத்துறோம். உபன்யாஸம் பண்றோம். ஹோமம் பண்ரோம். ஆனா... பிராமணாளுக்கும், மத்தவாளுக்கும் இதனால நெருக்கம் உண்டாகியிருக்கோ? இல்லியே... அப்படியானா நம்மகிட்டதான் ஏதோ தப்பு இருக்கு இவர் ரெண்டு பேரையும் சேர்த்து வைக்கிறா மாதிரி ஏதாவது பண்ணணுமே... என்ற மகாபெரியவரிடம் நான் கொஞ்சம் ஆலோசனைகளைத் தந்தேன். நீண்டநேரமாக பேசிக்கொண்டிருந்தோம். இவா ரெண்டு பேரையும் இணைக்க கடவுள்தான் பாலம். கடவுளை மட்டும் வச்சிண்டு சேர்க்கறது எப்படி?... ரெண்டு பேருக்கும் தெரியக்கூடிய பாஷையை எடுத்துப்போம். தமிழ்தானே ஆழ்வார்களோட பாசுரம், நாயன்மார்களோட பாடல்கள். இன்னும் சுலபமா திருப்பாவை, திருவெம்பாவை இது ரெண்டையும் வச்சே சேர்க்க முடியாதோ?...

திருவிடைமருதூர் சத்திரத்தில் மகாபெரியவர் என்னிடம் இந்தத் திட்டத்தை தெரிவித்தபோது அவரது கண்களில் ஞானத்தோடு நம்பிக்கையும் மின்னியது.

இதப்பாரும்...எல்லா கோயில்கள்லயம் திருப்பாவை திருவெம்பாவை உற்சவம் நடத்துவோம். இதுக்கு முன்னாடி நாம நடத்தின உபன்யாஸங்களைவிட இது இன்னும் நன்னா போய்ச்சேரும். ஏன்னா... நாம எடுத்துண்டதும் தமிழ். சொல்றதும். தமிழ். என்ன சொல்றீர்? என மகாபெரியவர் கேட்டபோது, சகல ஜனங்கள் மீதும் அவருக்கு இருக்கும் ஈர்ப்பு எனக்குப் புலப்பட்டது.

நாங்கள் இப்படி பெரிய திட்டம் பற்றி சத்தமாக சிரித்து பேசிக் கொண்டிருந்தபோதும்... சத்திரத்தில் இருந்த மேலும் சிலருக்கு அது புரியவில்லை. ஏன் அவர்கள் செவிடா என்று கேட்காதீர்கள். அவர்கள் செவிடல்ல. நாங்கள் பேசிக்கொள்வது சுத்த சமஸ்கிருதத்தில்தான். அதனால் பல பிராமணர்களுக்குக் கூட நாங்கள் பேசிக்கொள்வது புரியாது.

ஏன் ரகசியமா பேசுகிறீர்கள்? தமிழில் பேசினால் என்ன? என்று மகாபெரியவர் நகர்ந்தபிறகு சிலர் என்னிடம் கேள்வி கேட்டார்கள். அதற்கு நான் சொன்னேன்:

உனக்கு சமஸ்கிருதம் தெரியவில்லை என்றால் கற்றுக்கொள். உனக்காக அவர் ஒருநாளைக்கு எத்தனை தடவை ஸ்நானம் பண்ணுவார்?... புரிந்து நடந்து கொள்... என்றேன். அப்போதும் அந்த கேள்வியை கேட்டவர்களுக்கு புரியவில்லை. உங்களுக்கு...?

----------------(இந்து மதம் எங்கே போகிறது) அக்னி ஹோத்திரம் ராமானுஜ தாத்தாச்சாரியார்

இதன் பொருள் புரிகிறதா? தமிழ் நீஷப்பாஷை என்பதும் சமஸ்கிருதம் தெய்வப் பாஷை என்பதும் அவாளின் உறுதியான எண்ணம். தமிழில் பேசிவிட்டால் தோஷம் ஏற்பட்டு விடும்; உடனே குளிக்க வேண்டுமாம் என்ன புரிகிறதோ தமிழர்களே!

--------------- மின்சாரம் அவர்கள் 3-7-2010 “விடுதலை” ஞாயிறு மலரில் எழுதிய கட்டுரை

லஞ்சம் பற்றி பெரியார்

(சமீபகாலமாக நாளிதழைத் திறந்தாலே லஞ்சம் வாங்கியவர்கள் கைது என்று தினந்தோறும் செய்திகள் வந்து கொண்டே இருக்கின்றன. அந்த செய்திகளைப் பார்த்துக்கூட லஞ்சப் பேர்வழிகள் திருந்தியதாகத் தெரியவில்லை. மீண்டும் மீண்டும் கைதாகி வருகிறார்கள். எனவே லஞ்சம் பற்றி புரிந்து கொள்ள பெரியாரின் கட்டுரையை இங்கு பதிவு செய்கிறேன். படியுங்கள்! உண்மையை அறியுங்கள்!!)

நமது நாட்டிடை இதுகாலை அரசாங்க ஊழியர்களுக்குள்ளும் பொது மக்களுக்குள்ளும் லஞ்சம் வாங்குவதும் கொடுப்பதும் மிகவும் எளிய வழக்கமாகப் போய்விட்டது. மக்களிடையே இவ்வித வழக்கங்களை இழி வாய்க் கருதும் மனப்பான்மையும் மாறிவிட்டது. அரசாங்க ஊழியர்கள் என்போர் ஓர் ஊரினின்றும் மற்றொரு ஊரிற்கு மாற்றப்பட்டு வந்தால் முதன் முதலாக அந்த ஊரில் லஞ்சம் வாங்கிக் கொடுக்கும் தரகர்களைத் தேடுவது தான் அநேகமாய் அவர்களது வேலையாய் இருக்கின்றது. பொதுமக்களும் அரசாங்க நீதிமன்றங்களிலோ, நிர்வாக மன்றங்களிலோ தங்களுக்கு ஏதேனும் அலுவல்கள் ஏற்பட்டால் லஞ்சம் வாங்கிக் கொடுக்கத் தரகர்களைத் தான் முதலில் நாடுகிறார்கள். இவ்விரு கூட்டத்தாரிடையினும் லஞ்சம் வாங்கவும் கொடுக்கவும் தற்காலம் பெரும்பாலும் வக்கீல் கூட்டங்களிலிருந்தே தரகர்கள் தெரிந்தெடுக்கப்படுகின்றனர். இதனால் நியாய மன்றங்களில் விவகாரங் களைத் தாக்கல் செய்யவேண்டிய கட்சிக்காரர்கள் நியாயாதி பதிகளுக்குத் தரகர்களாய் இருக்கும் வக்கீல்கள் யாரோ, அவர்களிடமே அதிகம் செல்லு கின்றனர். சில வக்கீல்களும் தங்களுக்கு இவ்வளவு, நியாயாதிபதிக்கு இவ்வளவு என்று பேசியே தொகை வாங்குகின்றனர். சில அதிகாரிகள் லஞ்சம் வாங்குவதில்லை என்று சொல்லிக் கொண்டு சிற்சில வக்கீல்களிடம் சிநேகமாகவும், தாட்சண்யமாகவும், பாரபட்சமாகவும் நடந்து கொண்டு, அதன் மூலமாக வக்கீல்களுக்கு வரும்படி செய்து வைத்து அவர்களிடம் பணமாக அல்லாமல் வேறு வழிகளில் தாங்கள் லாபம் அடைகின்றனர். இதை வழக்கத்தில் லஞ்சம் என்று சொல்லாவிடினும், இதுபோன்ற செயல்கள் உண்மையான லஞ்சத்தின் பலனையே உண்டாக்கு கின்றது. தாட்சண்யம் காட்டப்படும் வக்கீல்கள் இதன் பலனாய் லஞ்சம் என்கிற பெயரால் இல்லாவிடினும், வேறு வழியில் கட்சிக்காரர்களிடமிருந்து பெற்றுக் கொள்ளுகின்றனர். இதனால் அநேகமாய் இவ்வழக்கமுள்ள வக்கீல் களிடம்தான் கட்சிக்காரர்கள் செல்லுகின்றனரே அன்றி, கெட்டிக்காரர்களா கவும், யோக்கியமாகவுமுள்ள வக்கீல்களிடம் செல்லுவதில்லை. அரசாங்க ஊழியர் என்று சொல்லும் அதிகாரிகளும் லஞ்சம் வாங்குவதில் பலவித தத்துவங்களை உபயோகிக்கின்றனர். சிலர் இரண்டு கட்சிக்காரரிடம் வியாபா ரம் பேசுவது போல் பேசி, அதிக தொகை கொடுத்தவனுக்கு அனுகூல மாகவே தங்கள் தீர்ப்பைக் கொடுக்கின்றனர். சில சமயங்களில் இரண்டு பேரிடமும் வாங்கிக்கொண்டு இருவரையும் திருப்தி செய்யும்படி ராஜி செய்து அந்த ராஜிக்கு ஏற்றவிதமாய் தங்கள் தீர்ப்பை அளித்து விடுகின்றனர். சில தருணங்களில் ஒரு கட்சிக்காரருக்குத் தெரியாமல் மற்றொரு கட்சிக்காரரிடம் இவ்வளவிற்குக் குறைவில்லாத தொகைக்கோ, தண்டனைக்கோ தீர்ப்புச் செய்கிறேன் என்றும், இன்னொரு கட்சியாரிடம் இவ்வளவுக்கதிகமல்லாத தொகைக்கோ, தண்டனைக்கோ தீர்ப்புச் செய்கிறேன் என்றும் இருவரிடமும் வாங்கிக் கொள்ளுவதும், சில தருணங்களில் பெரிய தண்டனை செய்ய வேண்டியதையோ பெரிய தொகைக்குத் தீர்ப்புச் செய்ய வேண்டியதையோ குறைந்த அளவிற்குச் செய்வதாய்ச் சொல்லி வாங்குவதும், இன்னும் சில சந்தர்ப்பங்களில் தங்களிடமுள்ள விவகாரங்களில் நியாயம் இன்னாருக்குத் தான் என்று தெரிந்து அந்தக் கட்சியாரிடம் வாங்கிக் கொள்ளுவதும் இப்படி இன்னும் அநேக விதமாய் வாங்கப்படுகின்றன. இப்படி வாங்கப்படும் லஞ்சங்கள் பெரும்பான்மையாய் முழுவதும் தாங்களே அடைவதில்லை. மேல் அதிகாரிகளுக்கும் பங்கு கொடுக்க நேரிட்டு விடுகின்றது. அந்தப் பங்கு என்பது தொகையாகவோ, சப்ளைகள் மூலமாகவோ, சாமான்களாகவோ, வேறுவிதமாய் அவரைத் திருப்தி செய்வதன் மூலமாகவோ பங்கு செலுத்தி யாகிவிடுகின்றது. அப்படிச் செலுத்தி மேலதிகாரிகளுக்கு நல்லவனாய் நடந்து கொண்ட இவ்வதிகாரிகள் வெகு தைரியமாய் தங்களுடைய தீர்ப்புகளைக் கடை வைத்து வியாபாரம் செய்வது போல் விற்று வருகின்றனர். பொது ஜனங்களும் கடைகளில் கத்தரிக்காய், வாழைக்காய் விலைபேசி வாங்குவது போல தீர்ப்பை விலைக்கு வாங்குகின்றனர். இவை பெரும்பாலும் வெளிப் படையான இரகசியங்களாய் விளங்குகின்றன. வியாஜ்யங்களும், விவகாரங் களும் அதிகமாகிக் கொண்டு வருவதற்கு நமது நாட்டு வக்கீல்கள் முக்கியக் காரணமென்று சொல்லுவது ஒரு பக்கமிருந்தபோதிலும், இந்த லஞ்சம் வாங்கலும் கொடுக்கலும் அதற்கு எவ்விதத்திலும் குறைந்தது அல்லவென்றே சொல்லலாம். மேல் அதிகாரிகள் என்று சொல்லப்படுவோர் லஞ்சம் வாங்கும் கீழ் அதிகாரிகளிடம் பங்கு வாங்காவிட்டாலும் குருட்டுத்தனமான அபி மானத்தாலோ, வேறு சிபார்சின் காரணங்களாலோ, தங்கள் இஷ்டம் போல் நடக்கிறார்கள் என்பதினாலோ, அல்லது தாம் வாங்குவது போலவே அவரும் வாங்கிவிட்டுப் போகட்டும் என்று கருணை காட்டுவதினாலோ, தம்முடைய மேல் அதிகாரிக்கு வேண்டியவராகவும் இருக்கின்றார்கள் என்ற காரணத்தி னாலோ, அன்றியும் ராஜீய விஷயங்களில் சர்க்காருக்கு அனுகூலமாய் அவரது மனசாட்சிக்கு விரோதமாய் அநேகம் பேரைத் தண்டனை செய்துள் ளார் என்றோ, வெள்ளையருக்கும் இந்தியருக்கும் நடந்த விவகாரங்களில், வெள்ளைக்காரருக்கு அனுகூலமாகத் தீர்ப்புச் செய்துள்ளார் என்றோ இத்தியாதி காரணங்களால் எவ்வளவு வெளிப்படையாயும், எவ்வளவு மக்கள் வருந்தும்படியாயும், லஞ்சம் வாங்கினாலும் கவனிக்காமல் விட்டு விடுகின் றனர். லஞ்சம் என்று சொல்லுவது சாதாரணமாய் போலீஸ், ரிவனியூ, இஞ்சி னியர், வைத்தியம், பாரஸ்ட், சால்ட் முதலிய இந்த இலாகாக்களுக்குப் பிறவிக் குணமாய் இருந்து அரசாங்கத்தாலும் பொதுமக்களாலும் சகஜந்தான் எனக் கருதி கவனிக்காமலே அனுமதிக்கப்பட்டு வந்திருந்த போதிலும், ஜனங் களின் வாழ்வு - தாழ்விற்குப் பெரிதும் காரணமாயிருக்கிற சிவில், கிரிமினல் இலாகாக்களில் கூட தலைவிரித்தாடி வருகின்றன. இவர்களில் சிலர் பணமும், நோட்டும் வாங்கினால்தான் லஞ்சமென்றும், வேறுவித காரியங்கள் என்ன செய்தாலும் லஞ்சம் இல்லை என்கிற எண்ணத்துடனேயே தங்கள் காரியங்க ளைச் செய்கின்றனர். சாதாரணமாய் உத்தியோகஸ்தர்களில் லஞ்சம் வாங்கா தவரை மற்ற அதிகாரிகளும் முட்டாள் என்றே கருதுகின்றனர். அநேகமாய் அவர்களுக்கு மேல் உத்தியோகமும் கிடைப்பதில்லை. தாங்கள் லஞ்சம் வாங்குவதில்லை என்கிற அகம்பாவத்தால் மேல் அதிகாரிகளை இவர்களும் இலட்சியம் செய்யாதிருந்துவிடுவது. அதனால் மேல் அதிகாரிகள் இவர் களைக் கெடுத்து விடுகின்றனர். இவை இப்படியிருக்க, அதிகாரிகளிலேயே சிலரும், படித்தவர்களில் சிலரும் தாங்கள் ஒரு குற்றமும் செய்யாமல் உத்தி யோகமும் மேல் உத்தியோகமும் சம்பாதிப்பதற்காகவே ஆயிரம் பதினாயிரக் கணக்காகவும் கொடுக்க வேண்டி ஏற்பட்டுப் போய்விடுகின்றது. சில உத்தியோகஸ்தர்கள் வாங்க இஷ்டப்படாதவர்களாயிருந்தாலும் மேல் உத்தி யோகஸ்தர்களுக்குக் கொடுக்கவும், செலவு செய்வதற்கும் என்றே லஞ்சம் வாங்க வேண்டியவர்களாய் விடுகிறார்கள். சில இலாகாக்களில் லஞ்சம் மாமூ லாகவே கருதப்பட்டு வருகின்றது. சில அதிகாரிகள் தாம் வாங்காதிருந்தால் போதும் என்று, மற்றவர்கள் வாங்குவது நன்றாகத் தெரிந்திருந்த போதிலும் கவனியாமலே இருந்து விடுகிறார்கள். இவ்விதமாக அதிகாரிகளின் யோக்கியதை கவனிக்கத்தகுந்த அளவிற்குப் பெருகி வருகிறது. எவ்வளவு ரூபாய் சம்பளம் கொடுத்தால் லஞ்சம் வாங்க மாட்டார்கள் என்று சொல்லுவ தற்கு ஒரு தொகையே இல்லாமல் போய்விட்டது.

சில்லறை உத்தியோகஸ்தர்கள் வாங்கும் லஞ்சம் அவ்வளவு கெடுதியை உண்டாக்காவிட்டாலும், அதன் விபரங்களைப் பற்றிப் பின்னர் எழுதுவோம். கவுரவ உத்தியோகஸ்தர்களும் லஞ்சம் வாங்குவது சகஜமாகி விட்டதல்லாமல், அரசாங்கமும் அனுமதித்துவிடும் போலிருக்கிறது. லஞ்சம் விஷயமாய் ஒரு பெரிய அதிகாரிக்கும், ஒரு பெரிய மனிதருக்கும் நடந்த சம்பாஷணையை மாத்திரம் எழுதிவிட்டு இதை முடிக்கிறோம்.

பெரிய மனிதர் : என்ன ஐயா, உங்கள் இலாகாவைச் சேர்ந்த ஒரு பெரிய உத்தியோகஸ்தர் இவ்விதமாக லஞ்சம் வாங்குகிறாரே, எங்களுக்கு எல்லாம் வெளியில் தலை நீட்டுவதற்கு வெட்கமாய் இருக்கிறதே, இதைப்பற்றிக் கேள்விமுறை இல்லையா ?

பெரிய உத்தியோகஸ்தர்: ஆம்! எல்லாருக்கும் தெரிந்ததுதான். ஆனால் நான் என்ன செய்யமுடியும்? வேண்டுமானால் அந்த உத்தியோகஸ்தரை வேறு ஊருக்கு மாற்ற முடியும். கேஸ் எடுத்து நடவடிக்கை நடத்தவே முடியாது. அப்படி ஏதாவது ஆரம்பித்து விட்டால் சாதி அபிமானங்களும், சிபார்சுகளும் வந்து கழுத்தை முறித்து விடுகிறது. அதற்கும் துணிந்தால் நமது பேரில் ஏதேனும் கெட்ட எண்ணத்தைக் கற்பித்துப் பழியையும், ஏதாவது ஒரு கெட்ட பெயரையும் ஏற்படுத்தி விடுவதோடு நம்முடைய விருத்தியையும் கெடுத்துவிடுகின்றனர்.

பெரிய மனிதர் : அப்படி ஆனால் அவரை வேறு ஊருக்காவது மாற்றித் தொலைப்பதுதானே !

பெரிய உத்தியோகஸ்தர்: இதனால் என்ன பொது நன்மை விளையும்? இந்த ஊரில் வாங்குபவர் அங்குபோய் வாங்குகிறார். இப்பொழுது அவர் இருக்கும் ஊராவது பணக்காரர்களும், லஞ்சம் கொடுக்கப் பழகினவர்களாகவும், லஞ்சம் கொடுக்கிறோமே என்று வருத்தப்படாதவர்களும் இருக்கிற ஊராகும். இனி அவரை இதைவிட்டு வேறு ஊரிற்கு மாற்றினால் அங்கு போய் கடைவைத்து வியாபாரம் ஆரம்பிப்பதற்குள் வீண் கெட்ட வாசனை ஏற்பட்டுவிடும்.

பெரிய மனிதர் : சரி, சரி அப்படி ஆனால் ஒத்துழையாதார் பேரில் தப்பிதமே இல்லையே?

பெரிய உத்தியோகஸ்தர் : யார் தப்பிதம் சொல்லுகிறார்கள்?

-------------------- தந்தைபெரியார் - “குடி அரசு” - கட்டுரை - 26.07.1925

கலைஞர் திராவிடர் இயக்கத்தின் கருவூலம்!

கலைஞர்
மாபெரும் மனிதரே!

முதலமைச்சர் மானமிகு, மாண்புமிகு கலைஞர் அவர்கள், பகுத்தறிவு, தன்மான, இனமானக் கருத்துகளைத் தொடர்ந்து சுட்டிக் காட்டி வந்தாலும், அண்மைக்காலமாக அதற்கு மேலும் முக்கியத்துவம் கொடுத்து, அழுத்தம் கொடுத்துச் சொல்லி வருகிறார்.

தன்னைப் பற்றி ஒரு வரியில் சுயமதிப்பீடு என்று சொல்லும்போது மானமிகு சுயமரியாதைக்காரன்! என்று திட்டவட்டமாகவே தெளிவுபடுத்திவிட்டார்.

டில்லியில் பெரியார் மய்யத் திறப்பு விழாவில் தி.மு.க. தோழர்களுக்கு வேண்டுகோள் அல்ல கட்டளையாகவே தெரிவித்தார்.

பெரியார் அண்ணா பெயரைச் சொல்லிக் கொண்டு கோவிலுக்குப் போவது, வாஸ்து பார்ப்பதெல்லாம் கூடாது என்றே தெளிவுபடுத்தியும் விட்டார்.

இந்தச் சூழலில் வேலூர் பகுதியில் தி.மு.க.வைச் சேர்ந்த மாவட்ட ஊராட்சிக் கவுன்சிலர் ஒருவர் மானமிகு கலைஞர் அவர்களுக்குக் கோவில் எழுப்பி, மூன்று வேளை பூஜைக்கும் ஏற்பாடு செய்துள்ளார் என்று வெளிவந்துள்ள செய்தி அதிர்ச்சிக்குரியது; கண்டிக்கத்தக்கதுமாகும்.

தி.மு.க. தலைவராகவும், 5 ஆம் முறையாகத் தமிழ்நாட்டின் முதல் அமைச்சராகவும் விளங்கக் கூடிய மானமிகு மாண்புமிகு கலைஞர் அவர்களை மதிப்பது, பாராட்டுவது, நன்றி காட்டுவது என்பது இது போன்ற மூடநம்பிக்கைச் செயல்களால் அல்ல!

அவரைப் பொறுத்தவரை பாராட்ட எத்தனையோ பரிமாணங்கள் உண்டே! 87 ஆண்டுகளில் 75 ஆண்டுகளுக்கு மேலான பொது வாழ்க்கைக்குச் சொந்தக்காரரான அவர் பன்முகப் பேராற்றல் கொண்டவர். அவர்தம் நூல்களைப் பரப்பலாம்; அவர் முரசொலியில் எழுதி வரும் அறிக்கைகளை அச்சிட்டுப் பொது மக்களுக்கு குறிப்பாக இளைஞர்களுக்குக் கொடுக்கலாம்.

பகுத்தறிவு சார்ந்த நூல்களில் இடம் பெற்ற பகுதிகளை அச்சிட்டு வழங்கலாம். கலைஞர் பெயரில் படிப்பகத்தை ஏற்படுத்தி திராவிடர் இயக்கக் கொள்கைகளை மக்கள் மத்தியில் கொண்டு செல்லலாம்.தெரு முனைப் பிரச்சாரக் கூட்டங்களை நடத்தலாம். கலைஞர் அவர்களின் பிறந்த நாளையொட்டி பள்ளிகளில், கல்லூரிகளில் பேச்சுப் போட்டி, கட்டுரைப் போட்டிகளை நடத்திப் பரிசளிக்கலாம்.

பகுத்தறிவு அடிப்படையில் கலைஞர் அவர்களின் புகழை, சாதனைகளைப் பரப்பி அதன்மூலம் அவரை மதித்திட ஆயிரம் ஆயிரம் வழிகள் இருக்கும்போது, தன்மான பகுத்தறிவுக் கொள்கைக்கு விரோதமாக கோயில் எழுப்பி அதில் கலைஞர் அவர்களைக் கடவுளாக ஆக்குவது என்பது நினைத்துப் பார்க்கப்பட முடியாத ஒன்றாகும்.

ஒருவருடைய கொள்கையை ஒழிக்க வேண்டுமானால், அவரை மகானாகவோ, கடவுளாகவோ ஆக்கினாலே போதும் என்பார்கள்.

கலைஞர் என்பவர் திராவிடர் இயக்கத்தின் கருவூலம்! தந்தை பெரியார் அவர்களின் தன்மான இயக்கத் தனிப் பெரும் தளகர்த்தர்! இன்றைக்கு நம்மிடையே வாழும் திராவிட இயக்கத்தின் மூத்த தலைவர்.

அவர் மனிதர் மாபெரும் மனிதர் மதிக்கத்தக்க போராளி. அவரைக் கடவுளாக்கி, பகுத்தறிவாளர்கள் மத்தியில் சங்கடத்தை உருவாக்கும் வேலையில் ஈடுபடவேண்டாம். அது சிலையாக இருக்கட்டும் அதன் கீழ் கலைஞர் அவர்களின் பகுத்தறிவுப் பொன்மொழி கல்வெட்டாகச் செதுக்கப்படட்டும். கோயில் பூஜை என்ற முயற்சியை உடனடியாகக் கைவிடுக!

------------------------- “விடுதலை” தலையங்கம் 2-7-2010

பார்ப்பனனுக்கும் சைவனுக்கும் சம்பாஷனை

சைவன் :- ஓய்! என்னாங்காணும்! அய்யரே! நீர் இப்போது மாமிசம் சாப்பிடுகின்றீரே! என்ன இப்படி கெட்டுப் போய்விட்டீர்.

பார்ப்பனன் :- வாரும், வாரும், பிள்ளைவாள்! எனக்கு வரவர ஜீவ ஹிம்சை என்றால் சற்றும் பிடிப்பதே இல்லை. இன்றைக்கு சாகின்றோமோ, நாளைக்கு சாகின்றோமோ; இதற்குள் ஏன் அநியாயமாய் பல ஜீவன்களை இம்சை செய்ய வேண்டும் என்பதாகக் கருதியே இனிமேல் காய்கறிகள் சாப்பிடுவதில்லை என்று தீர்மானித்து மாமிசம் சாப்பிட துணிந்துவிட்டேன்.

சைவன் :- என்னங்காணும் பார்ப்பனர் ஜீவ இம்சை கூடாது என்கின்றீர். அதற்காக மாமிசம் சாப்பிடுகின்றேன் என்கின்றீர். இது என்ன, போக்கிரித்தனமா அல்லவா?

பார்ப்பனன்:- கோபித்துக் கொள்ளாதீர் ஐயா! நீர் சைவர் அல்லவா? உமக்கு வெறும் கோபம்தான் வருமேயொழிய விஷயம் புலப்படுவதுதான் கஷ்டம்.

சைவன்:- என்ன பார்ப்பனக் குறும்பு நம்மிடம் காட்டுகிறாய். பார்ப்பான் மாமிசம் சாப்பிட்டுத்தான் இந்த நாடு பாழாச்சுது.

பார்ப்பனன் :- இந்த நாடுதான் பார்ப்பனன் மாமிசம் சாப்பிட்டு பாழாச்சுது, சரி வெள்ளைக்கார நாடு என்ன சாப்பிட்டு நல்லா ஆச்சுது? தவிரவும், இந்தியாவில் உள்ள 33 கோடி மக்களில் மாமிசம் சாப்பிடுகின்றவர் கள் எத்தனைப் பேர்? சாப்பிடாதவர்கள் எத்தனையோ பேர் என்பது உமக்குத் தெரியுமா? 7 கோடி மகமதியர் மாமிசம் சாப்பிடுகிறார்கள்! ஒரு கோடி கிறிஸ்த வர்கள் மாமிசம் சாப்பிடுகிறார்கள். 6 கோடி தீண்டாதார் என்கின்றவர்கள் மாமி சம் சாப்பிடுகிறார்கள். க்ஷத்திரியர் என்கின்றவர்களில் சிங்கு க்ஷத்திரியர்கள் மராட்டா க்ஷத்திரியர்கள் நாடார் க்ஷத்திரியர் வன்னிய க்ஷத்திரியர், நாயுடு க்ஷத்திரியர், செங்குந்த க்ஷத்திரியர் ஆகியவர்கள் மாமிசம் சாப்பிடுகிறார்கள். ³ வகுப்பார்களில் வாணிய வைசியர் மாமிசம் சாப்பிடு கிறார்கள். நாட்டுக் கோட்டை தன வைசியர் வகுப்பார்கள் மாமிசம் சாப்பிடுகிறார்கள். வேளாளர் களில் கொங்கு வேளாளர்கள், கார்காத்த வேளாளர்கள், உடையார் வேளாளர் கள், மறவ வேளாளர்கள், படைத்தலை வேளாளர்கள், வடுக வேளாளர்கள், நாட்டார் வேளாளர்கள் ஆகியவர்கள் மாமிசம் சாப்பிடுகிறார்கள். திருநெல் வேலி தஞ்சாவூரில் உள்ள சில வேளாளர்கள் அவர்களைச் சேர்ந்த வெளியில் உள்ள சிலர்கள் தவிர மற்ற எல்லா வேளாளர்களும் மாமிசம் சாப்பிடுகிறார்கள். கடைசியாக, பிராமணர்கள் என்பவர்களிலோ சௌராஸ்டிர பிராமணர்கள், விஸ்வ பிராமணர்கள், தேவாங்க பிராமணர்கள், சாலிய பிராமணர்கள், கொங்கிணி பிராமணர்கள் கவுடப் பிராமணர்கள், காஷ்மீரப் பிராமணர்கள், மச்சப் பிராமணர்கள், அம்பஷ்ட்டப் பிராமணர்கள் முதலிய பல பிராமணர்களும் மாமிசம் சாப்பிடுகின்றார்கள். இந்தியாவில் இவர்கள் எண்ணிக்கைகளை யெல்லாம் சேர்த்தால் குறைந்தது 15 கோடிக்கு குறையாது. அடியோடு மாமிசம் சாப்பிடாதவர்கள் சுமார் ஒரு கோடி இருக்கலாமா என்பது சந்தேகம். 35 கோடியில் 1 கோடி அதாவது 100-க்கு 3 பேராகலாம். தவிர, இந்தியர் தவிர உலக மக்கள் எல்லோரும் மாமிசம் சாப்பிடுகின்றார்கள். எனவே மொத்த ஜனத் தொகையில் 100-க்கு 99 1/2 பேர்களை ஜீவ காருண்யமற்றவர்கள் என்று நீர் சுலபத்தில் சொல்லிவிட முடியுமா? சொல்லும் பார்ப்போம்.

சைவன் :- என்னங்காணும்! பார்ப்பனன் நீர் மாமிசம் சாப்பிடுகின்றீரே இது யோக்கியமா? என்றால் ஊர் கதையெல்லாம் பேசுகிறீர்!

பார்ப்பனன் :- சொல்லுவதை கவனமாய் கேளும் சைவரே, வெறும் கோபம் ஒரு காசுக்கும் உதவாது. அதெல்லாம் அந்த காலம். இது அறிவு ஆராய்ச்சி சைன்சு காலம் தெரியுமா? நான் மாமிசம் சாப்பிடக் கூடாது என்று நினைத்து வெகுநாளாய் சாப்பிடாதிருந்தது உண்டு. அது எதற்காக என்றால் ஜீவகாருண்யத்தை உத்தேசித்து தானே ஒழிய வேறு இல்லை. பிறகு இத்தனை பேர்கள் மாமிசம் சாப்பிடுவதை கணக்குப் பார்த்து உலகத்தில் 100-க்கு 99 1/2 பேருக்கு ஜீவகாருண்யம் இல்லாமல் இருக்குமா? இப்படி ஒரு கடவுள் மக்களை பிறப்பித்து இருப்பார் என்று யோசித்து, யோசித்து மயங்கிக் கிடந்தேன்.

கடைசியாக திரு.சர்.ஜகதீச சந்திரபோஸ், மரம் செடி கொடி புல் பூண்டு ஆகியவைகளுக்கு உயிர் இருக்கின்றது. அவைகள் தொட்டாலும், நாடினாலும், முறித்தாலும், பறித்தாலும் கஷ்டப்படுகின்றன என்பதைக் கண்டு பிடித்தபிறகுதான் சரி, எது ஜீவ காருண்யம்? என்பதை ஆராயப் புகுந்தேன்.

காய்கறிகள் சாப்பிடுவதைவிட மாமிசம் சாப்பிடுவதுதான் அதிகமான ஜீவகாருண்யம் என்பதாக உணர்ந்தேன். எப்படி என்றால், உயிர் இருப்பதால் அது ஜீவனாகின்றது. ஜீவனை வதைத்துச் சாப்பிடுவது மாமிசமாகின்றது. ஆகவே, ஒரு செடியின் தழைகளை கிள்ளிப் பிடுங்கும் போதும், காய்களை அறுக்கும்போதும், கிழங்குகளைப் பறித்து வாடவைக்கும்போதும் அவைகள் படும்பாடு சித்திரவதைக்கு ஒப்பாகிறது என்று போஸ் சொல்லுகிறார். எனவே ஒரு ஜீவனை தினம் தினம் பல தடவை வதை செய்து அதைத் துன்புறுத்து கின்றோம் என்பதை உணர நேரிட்டது. இப்போதும் அதை நினைத்தால் சகிக்க முடியாத துக்கம் வருகிறது. ஆனால் மாமிசம் அப்படியல்ல ஒரு ஜீவனை சாப்பிடுவதனால் ஒரு தடவைக்குமேல் யாரும் தொந்திரவு செய்யமாட்டார்கள். அதுவும் க்ஷணத்தில் முடிந்து போகும். ஆதலால்தான் கிழங்கு, கீரை, காய், கறியைவிட மாமிசம் சாப்பிடுவது ஜீவகா ருண்யமாகும் என்று சொன்னேன். ஆதலால் ஓய்! சைவரே நான் உம்மை விட குறைந்த ஜீவகாருண்யம் உடையவன் என்று எண்ணிவிடாதீர். தவிர, திரு.போஸ் காய், கறிகளுக்கு உயிர் இருப்பதை இன்று கண்டுபிடித்தார். ஆனால் மாமிசம் சாப்பிடும் மக்கள் வெகுகாலத்திற்கு முன்பே கண்டுபிடித்துத் தான் மாமிசம் சாப்பிடுகின்றார்கள் என்பதாகத் தெரிகின்றது. அன்றியும், வேதமும் மனுதர்ம சாத்திரமும் கண்ணப்ப நாயனாரை ஒப்புக் கொண்ட சைவப் புராணங்களும் இதை அறிந்துதான் மாமிசத்தை அனுமதித்திருப்பதோடு மாமிசத்தை மறுக்கும் பிராமணன் இருபத்தொரு தலைமுறைக்கு நரகத்தை அடைவான் என்று மனுதர்ம சாஸ்திரமும் வேதமும் கூறுகின்றன தெரிந்ததா? சைவரே.

சைவன் :- ஓய், ஓய், பார்ப்பனரே சரி தான், கடையைக் கட்டுங்காணும் உம் ஆராய்ச்சியையும், சயன்சையும், சாஸ்திரத்தையும், வேதத்தையும், புராணத்தையும் கொட்டை அடுப்பில் வைத்துக் கொளுத்தும். என்றைக்கு ஆராய்ச்சியும் சயன்சும் உலகத்தில் தோன்றிற்றோ அன்றே எல்லாம் கெட்டுது. கடைசியாக முழுமுதற் கடவுளான சிவன் தலையில் கைவைக்க வந்து விட்டது. இந்தப்பாழும் அறிவும், ஆராய்ச்சியும், சயன்சும் என்றைக்கு ஒழியுமோ அன்றுதான் சைவம் தழைக்கும். ஆதலால், இவை ஒழிய தவம் கிடப்போம். போம், போம், பார்ப்பானே! போம் உம்மைப் பார்த்ததற்கும், உம் பேச்சைக் கேட்டதற்கும் கண்களையும் காதுகளையும் கழுவ வேண்டும்.

பார்ப்பான் :- அய்யா சைவரே! நன்றாய் தவம் கிடங்கள். அதுவும் திரு. ஜகதீஸ் சந்திரபோசும் இயற்கை ஆராய்ச்சியும் சுயமரியாதை இயக்கமும் ஒழியட்டும் என்று தவம் கிடங்கள். இதில் எது மீதியானாலும் உங்கள் சைவ மும், உங்கள் ஜீவ காருண்யமும் சிறிதுகூட நிலைக்காது. தவிர, என்னைப் பார்த்ததற்கும், என் பேச்சுக்களைக் காதில் கேட்டதற்கும் மகா பாதகம் தீர்த்த குளத்தில் போய் குளியுங்கள். கழுவினால் மாத்திரம் போதாது.

----------------- சித்திரபுத்திரன் என்ற பெயரில் தந்தைபெரியார் அவர்கள் எழுதிய உரையாடல் - “குடி அரசு” - 16.06.1929