Search This Blog

23.7.13

நமது கடவுளும் மதமும் -- பெரியார்

நமது கடவுளும் மதமும்

பேரன்புமிக்க தலைவர் அவர்களே! தாய்மார்களே! பெரியோர் களே! இந்த சீரங்க மாநகரில் எனது 87- ஆம் ஆண்டுபிறந்த நாள் விழாவை ஒருவார காலமாக சிறப் பாகக் கொண்டாடி வருகின்றீர்கள்.
இன்றைக்குக் கடைசி நாளில் என்னையும் வரவழைத்துப் பொன்னாடை போர்த்தியும், கை நிறைய அன்பளிப்பும், மனம் குளிர வாழ்த் துரைகளும் வழங்கியமைக்கு எனது மனம் நிறைந்த நன்றியைத் தெரி வித்துக் கொள்கின்றேன்.
சீரங்கம் என்பது மூடநம்பிக்கைக்கு சிகரம் வைத்தது போன்று காட்டுமிராண்டி ஊர் ஆகும். அப்படிப்பட்ட நகரில் சிந்தனை விழா என்ற தலைப்பில் ஒரு வார காலமாக விழாக்கொண்டாடி, சிந்தனையைக் கிளறும் கருத்துகளை, பல அறிஞர்களைக் கொண்டு வழங்கச் செய்தது ஆச்சரியமாகும்.
எனது பிறந்த நாள் விழாவை, நமது கொள்கையினைப் பிரச்சாரம் செய்ய ஒரு சாதனமாகவே கருதி, நானும் அனுமதித்து கலந்து கொள்ளுகின்றேன்.
தோழர்களே! பத்து ஆண்டு களுக்கு முன்பு கூட, நமது நாட்டு மக்களின் சராசரி வயது 32 தான். காமராசர் ஆட்சி காரணமாக இன்று 50 ஆண்டு சராசரி வயது என்று நமது நாட்டு சுகாதார நிலை அபிவிருத்தி அடைந்து உள்ளது: அந்த வளர்ச்சியின் பயனாகத்தான் என்போன்றவர்கள் 87 வயது வாழமுடிகின்றது.
இனி நமது மக்கள் 87 என்ன,  90-வயது, 100 வயது கூட வாழ் வார்கள்; எளிதில் சாகமாட்டார்கள்.
முன்பு தாய்மார்கள் கர்ப்பவதி யானால் 100-க்கு 25 பெண்கள் பிரசவத்தில் இறந்து விடுவார்கள். 100-க்கு 25 பிள்ளைகள் பிறக்கும்போதே செத்துப் போகும். பிறந்த 10 நாள், ஒருமாதத்தில், 25 போய் விடும். இன்று 100-க்கு நூறும் பிழைத்துக் கொள்கிறது. தலையில் கல்லைப் போட்டால் கூட சாகிறது இல்லை; இதற்காக நாம் காமராசருக்குத் தான் பாராட்டும், நன்றியும் தெரிவித்துக் கொள்ள வேண்டும்.
நல்ல சுகாதாரம், வைத்திய வசதி காரணமாக மக்கள் எண் ணிக்கை பெருக்கெடுத்து விட்ட தனால், அரசாங்கமும் குடும்பக் கட்டுப்பாடு திட்டத்தை மேற் கொண்டு உள்ளது.
இந்த விழாவிற்குச் சிந்தனை விழா என்று பெயர் வைத்து, பேச் சுக்கும் சிந்தனை என்று தலைப்புக் கொடுத்தது கண்டு நான் பெரிதும் மகிழ்கின்றேன்.
இந்தியாவிலேயே சிந்தனை யைப் பற்றிப்பேச வேண்டும் என் றால், பிரச்சாரம் செய்யவேண்டும் என்றால், நாங்கள்தான், எங்கள் கழகம் தான்.
சிந்தனை என்றால் பகுத்தறிவு என்பதுதான் பொருள். பகுத்தறிவு கொண்டு சிந்திப்பதை இந்த நாட் டில் நாத்திகம் என்று ஆக்கி விட்டார்கள். 

புராணங்களை, கடவுள் கதை களை, முன்னோர் கூற்றுகளை - சிந்திக்காமல் அப்படியே ஒத்துக் கொள்வது ஆத்திகம் என்று கூறுவார்கள்.
அறிவு கொண்டு அலசிப் பார்த்து, அறிவுக்குச்சரி என்று பட்டதை ஏற்றுக் கொண்டு, மற் றதைத் தள்ளி விடுபவர்கள் நாத்திகர்கள் என்று கூறி, வெறுப்பு உணர்ச்சியினை வளர்த்து விட்டு உள்ளார்கள்.
சிந்தனையை அடிப்படையாகக் கொண்டது ஜைன மதமும், புத்த மதமும் ஆகும். அவர்கள் முடிவு சரியோ, தப்பாகவோ இருந்தாலும், அவர்களுடைய மார்க்கத்தின் முடிவுக்கு அவர்கள் பயன்படுத்திக் கொண்டது பகுத்தறிவு ஆகும்.
சமண மதத்துக்கு பெயர் அருக மதம்; அருகமதம் அறிவை ஆதார மாகக் கொண்டு வகுக்கப்பட்டது. புத்த மதமும் புத்தியை ஆதாரமாகக் கொண்டு கொள்கை வகுக்கப் பட்டது ஆகும்.
ஜைன, பவுத்தர்களை சிந்தனை யாளர்கள் என்று கூறப்படக் கார ணம் என்னவென்றால், இவர்கள் பகுத்தறிவினை ஆதாரமாகக் கொண்டவர்களானதனால்தான்.
இதன் காரணமாக வைதிக மதக்காரர்கள் இந்த ஜைன, பவுத்தமதத்தினரை `நிரீசுவர வாதிகள்'' என்றே கூறி உள் ளார்கள்.
தேவாரத்தை எடுத்துக் கொண் டால் பல இடங்களில் ஜைன. பவுத்தர்களைக் கண்டித்துப் பாடியுள்ளார்கள்.
சம்பந்தன் 10 பாட்டுக்கு, ஒரு பாட்டாவது கண்டித்தே இருப் பதைக் காணலாம். ஜைன பவுத்த மதக்காரர்களின் மனைவிமார்களைக் கற்பழிக்க தனக்கு அரு ளும்படி கடவுளை நோக்கிப்பாடியும் இருக்கின்றார்கள்.
சமண, பவுத்த மதக்காரர்களை - சைவ, வைணவ மதக்காரர்கள் கழுவேற்றியுள்ளார்கள். சொத்துக் களைச் சூறையாடி, கொலையும் செய்து இருக்கின்றார்கள்.
இந்த ஜைன பவுத்தர்கள் செய்த அக்கிரமம்தான் என்ன? பகுத் தறிவு கொண்டு எதனையும் பார்க்க வேண்டும் என்று கூறியதுதான் ஆகும்.
கடவுள் கண்ணுக்கும் எட்டாத வன், அறிவுக்கும் எட்டாதவன், மனதுக்கும் எட்டாதவன் என்று ஆத்திகன் கூறுகின்றான். இந்த மூன்றுக்கும் எட்டாதவன், பிறகு எதற்குத் தான் எட்டுவான்? இது பற்றி ஆராயக் கூடாது; அப்படியே நம்பவேண்டும்; அதற்குப் பெயர் தான் ஆத்திகம். இப்படி எட்டாதது எப்படிக் கடவுளாகும்? என்று கேட்டால் - நாத்திகமா?
ஜீவராசிகளில் மனிதனைத் தனியாகப் பிரித்து உயர் திணை யாக ஆக்கி, மற்ற ஜீவராசிகளை அஃறிணையாக்கிப் பிரித்து வைக்கக் காரணம் என்ன? மனிதனுக்கு மற்ற ஜீவராசிகளிடம் காணப்படாத பிரத்தியேகமான அறிவு - பகுத்தறிவு இருப்பதனால் தான்! மற்ற ஜீவராசிகளுக்கு இந்தப் பகுத்தறியும் சக்தி கிடையாது.
கழுதைக்கும், எருமைக்கும் 1000  வருஷங்களுக்கு முன்பு என்ன புத்தி இருந்ததோ, அதே புத்திதான் இன்றும் உள்ளது.
ஆனால், ஓட்டுகின்றவன் மாற்றி ஓட்டுவதுமூலம் ஏதோ சில மாறுதல் இருக்குமே ஒழிய வேறு விதத்தில் மாற்றமே கிடையாது.
மனிதனோ பகுத்தறிவைப் பயன்படுத்தி சிந்தனை மூலம் வளர வேண்டியவன். அப்படி வளர்ச்சி அடையாமல் மிருகங்களைப்போல பகுத்தறிவு அற்றவனாக இருக்கக் காரணம் என்ன? அவனுக்கு அறிவு வளர்ச்சியினைத் தடைப் படுத்த கடவுளையும், மதத்தையும், சாஸ்திரங்களையும் முன்னோர்கள் நடப்பையும் கொண்டுவந்து புகுத்தி விட்டார்கள்.
அறிவுக்குச் சுதந்திரமில்லாமல், பெரியோர்கள் -   சாஸ்திரங்கள் - மதம் சொன்னபடி நடக்கணும் என்று தடைவிதித்ததன் காரண மாக வளர்ச்சி அடையவில்லை.
மற்ற நாட்டு மக்கள் கடவுள் உண்டு என்று நம்பினாலும், காலத் துக்கு ஏற்ப அறிவுக்கு ஏற்ப, ``கடவுள் ஒன்று உண்டு என்று நம்பு'' என்று அந்த அளவுக்கே சொல்ல வேண்டிய வர்களாக ஆகிவிட்டார்கள்!
ஆராய்ந்த மூட நம்பிக்கைகளை எல்லாம் ஒழித்து, எல்லா அமைப் புக்கும் காரணம் இயற்கை யான மாற்றம்தான் என்று சொல்ல வெட்கப் பட்டுக் கொண்டு - ஒரு கடவுள்தான் என்று கூறினார்கள்.
ஆனால் ஒரு கூட்டத்தார், இன்று உலக அமைப்புக்குக் கடவுள் தேவை இல்லை என்று பச்சை யாகக் கூறிக் கொண்டு வாழ்கின் றார்கள். அவர்கள்தான் இரஷ்யாக் காரர்கள். அவர்கள் சுமார் 30 கோடியாவர். அங்கு ஏழையும் இல்லை, பணக் காரனும் இல்லை; வாழ்க்கைத் தரத்திலும்பேதம் இல்லை.
காரணம், அவர்கள் அறிவை முன்வைத்து, சிந்தனையை முன் வைத்து, பார்த்துச் செய்கின்றார் கள். ``ஏன் வாழ்வில் பேதம்?'' என கேட்டு ஒழிக்கின்றார்கள் பிரத்யட் சத்துக்கு, அனுபவத்துக்கு ஒத்து வருகின்றதா? என்று பார்த்து காரியம் ஆற்றுகின்றார்கள்.
இவர்கள் மட்டும் அல்ல - சீனர் கள், ஜப்பானியர்கள், பர்மியர்கள், இலங்கைக்காரர்கள், சயாம்காரர் கள் இப்படியாக புத்தமதக்காரர் கள் இருக்கின்றார்கள். இவர் களுக்குக் கடவுளும் இல்லை, ஆத்மாவும் இல்லை, முன்ஜென்மும் இல்லை, பின்ஜென்மும் இல்லை.
இவர்களை எல்லாம் தள்ளி விட்டுப் பார்த்தால், கடவுள் நம்பிக்கைக்காரர்கள் சுமார் 150 கோடி மக்கள்தான் உலகில் வாழ் கின்றார்கள். முஸ்லிம்கள் சுமார் 70, 80 கோடிமக்கள் இருக்கலாம். கிறிஸ்தவர்கள் 100, 120 கோடி இருக்கலாம். இந்த இரு மதங் களையும் முகமதுநபியும், கிறிஸ்து வும் தோன்றி, ஒரே கடவுள்; அதற்கு உருவம் இல்லை; அதற்கு ஒன்றும் தேவை இல்லை என்று கூறி ஜாக் கிரதையாக அமைத்து விட் டார்கள்.
நமது இந்தியாவில்தான் 25 கோடி மக்களாகிய இந்து என்று கூறப்படுகின்ற நமக்குத்தான் கடவுளைப் பற்றிய தெளிவான கொள்கையே இல்லை. ஆயிரக் கணக்கான கடவுள்கள் அதுகளுக் குப் பல உருவங்கள்! மனைவி மக்கள். சோறு, சாறு என்று ஆக்கிவைத்து உள்ளார்கள்.
நமது கடவுள்கள் காட்டு மிராண்டிக் காலத்தில் ஏற்பட்டவை தான் இன்றும் உள்ளன.
முஸ்லிமும், கிறிஸ்தவனும் திருத்தப் பாடு செய்து கொண்டது போல இவனும் செய்துகொள்ள வில்லை. அதன் காரணமாகத் தானே நாம் இன்றும் காட்டு மிராண்டியாக உள்ளோம்?
கிறிஸ்தவனும், முஸ்லிமும் கடவுள் ஒருவர்தான்; உருவம் இல்லை. ஒழுக்க மானவர், கருணையானவர், பெண்டுபிள்ளை சோறு, சாறு வேண்டாதவர் என் கின்றான்!
நமது மதக்காரன் அப்படி யாரடா சொன்னது? எங்களுடைய கடவுளுக்குப் பல உருவம், பெண்டு பிள்ளை, வைப்பாட்டி, சோறு, சேலை, நகை எல்லாம் வேண்டும் என்று கூறுவதுபோல கடவுளை அமைத்து உள்ளாள்.
இந்த ஊர் ரெங்கநாதன், சீரங் கத்திலே இருந்து உறையூருக்கு வைப்பாட்டி வீட்டுக்குத் தூக்கிப் போகும் விழாவானது 1965-லும் நடக்கின்றதே, சிந்திக்க வேண் டாமா? மக்கள் அய்ஸ்கட்டியைத் தொட்டால் ஜில் என்கின்றது. நெருப்பைத் தொட்டால் சுடுகின் றது. இதைப் பிரத்தியட் சத்தில் நாம் உணர்ந்து கொள்ளுகின்றோம். கடவுளைப்பற்றிய உணர்வு எதன் மூலமாவது நாம் காண முடி கின்றதா? இல்லையே!
கடவுளை உண்டு பண்ணி யவன், மனிதனைப் போலவே அதற்கு உருவம், ஆசாபாசங்கள் நடப்புகள் எல்லாம் கற்பித்து உள்ளான். நாம் நல்லது பண்ணி னால், கடவுள் நமக்கு நல்லது பண்ணுவார்; தீமை பண்ணினால், நமக்குத் தீமை பண்ணுவார் என்று கூறப்படுகின்றது.
நல்லது  பண்ணவும்,  தீமை பண்ணவும்  நமக்கு அதிகாரம் உள் ளது. நமக்கு நன்மையும், தீமையும் அளிக்கக்கூடிய அதிகாரம் கடவு ளுக்கு மட்டும் ஏன் இருக்க வேண்டும்?
கடவுள்தானே நம்மை நல்லதும், தீமையும் பண்ணச் செய்தவன்; அவன் அன்றி ஒன்றும் அசையாது என்கிறாயே, அப்படி இருக்க - அவன் ஏன் நன்மையும், தீமையும் நம் காரியங்களுக்காக செய்ய வேண் டும்? மக்கள் சிந்திக்க வேண்டும்.
இன்றைக்கு அறிவு வளர்ச்சி யின் காரணமாக மற்ற நாட்டுக் காரன்கள் சிந்தனை செய்து, எவ்வளவு விஞ்ஞான அதிசய அற்புதங்களை எல்லாம் கண்டு முன்னேறுகின்றான்? நமக்கு மட்டும் ஏன் இல்லை? நமக்குச் சிந்தனைச் சக்தி உரிமை இல்லை.
சிந்திப்பது பாவம் என்று, மதத்தின் பேரால், முன்னோர்கள் நடப்பின் பேரால்தடை விதிக்கப்பப் பட்டு உள்ளது.
இதன் காரணமாகத்தான் ஒரு நெருப்புக் குச்சியைக் கூட நம்மால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. மற்ற நாட்டுக்காரர்களிடையே தோன் றுவதுபோல, நம்நாட்டில் அதிசய அற்புதங்களைக்கண்டு பிடித்தவர் களையே காணமுடிய வில்லையே.
காரணம் என்ன? நாம் சிந்த னையின் சக்தியை உணர வில்லை; மற்ற நாட்டுக்காரர்கள் உணர்ந்து பயன்படுத்து கின்றார்கள்.
நமக்கு அரசாங்கமும் 10,000-கணக்கான ஆண்டுகளாக இருந்து வருகின்றது. இதனுடைய வேலை மனிதனை மடையனாக வைத்து இருக்கவேண்டியது என்று தான் நடந்து வந்து இருக்கின்றது.
மதத்தினுடைய வேலையும் மனிதனை மடையனாக வைத்து இருக்கச் செய்வதுதான் ஆகும்.
நமது சாஸ்திரங்களும் இப்படியே யாகும்.
நமது நாட்டை விட்டு வெளியே போனால், நம்மைப்பற்றி மற்ற நாட்டுக்காரர்கள் என்ன கருத்துக் கொண்டு உள்ளார்கள் தெரியுமா இந்தியா ஒரு மூடநம்பிக்கை நிறைந்த நாடு; முட்டாள்கள் நிறைந்த நாடு என்பதுதானே?
தோழர்களே! எதற்காக நெற்றியில் நாமம் போட்டுக் கொள்வது? எதற்காக விபூதி பூசிக் கொள்வது? முட்டாள் என்று காட்டிக் கொள் வதைத் தவிர, வேறு என்ன? எதையும் சிந்தித்துப் பார்ப்பதே, நடப்பதே மனிதன் முன்னேற வழி என்று விரித்துரைத்தார்கள்.
மேலும் பேசுகையில், இன் றைக்கு ஏற்பட்டு உள்ள பாகிஸ் தான், சீனா ஆக்கிரமிப்பு பற்றியும், போர் நிறுத்தம் ஏற்பட்டு உள்ள போதிலும் அபாயமும், நெருக்கடியும் நீங்கி விட்டதாகக் கூறமுடியாது. பொது மக்கள் அரசாங்கத்துக்கு ஒத்துழைப்பும் உதவியும் செய்ய வேண்டியதோடு ஒற்றுமையாகவும் இருக்கவேண்டும்.
துரோகச்  செயல்கள் நடை பெற்றால், அரசாங்கத்துக்குத் தெரி வித்து அம்பலப்படுத்த வேண்டும் என்றும் எடுத்துரைத்தார்கள்.

------------------------------------சீரங்கத்தில் 17.9.1965 இல் தந்தை பெரியார்  ஆற்றிய உரை "விடுதலை", 26.9.1965

22.7.13

பழனி முருகன் கோயில் பார்ப்பனர் கைக்கு மாறியது எப்படி? - 2


திருமலை நாயக்கரது தளவாய் ராமப்ப அய்யன் கொடுத்த பட்டயம் (தாம்பிர சாசன நகல்).

தெண்டபாணி துணை

சொச்ச ஸ்ரீ ராஜாஜி ராஜன், ராஜப் பரமேஸ்வரன், ராஜ மார்த்தாண்டன், ராஜ காண்டீபன், ராஜ கேசரி, ராஜராம கேசரி, மன்னர் மண்டலேஸ்வரன், துஷ்ட நிக்கிரக சிஷ்ட பரிபாலனம் செய்யும் மகுட மன்மத சுகுட சுத்த விருதுஷ்ட நிஷ்டூர கோஷ்ட கோலாகலன், விருடமிடு மருவலர்கள் மகுட முடி திருகிவிழகுவிருதுகங்கணங்கட்டும் வீரப்பிரதாபன், மும்முரசறையும் முத்தமிழ் வினோதன், தவநெறியுள்ளவன், சத்திய வாசகன், சிவநெறி தழைக்க திருநீறு மிட்டவன், சொக்கநாதருக்கு முக்கிய குணவான், கச்சியிலதிபன், உச்சிதபோஜன், அச்சுத அரியின் மெச்சிய பாலன், வங்கி நாராயணன், மருவலர்கள் கண்டன், ஸ்ரீமது கச்சித் திருமலைநாயக்கர் அவர்கள் தளவாயாகிய, மகா -ள - ள- ஸ்ரீ றாமப்பய்யர் அவர்கள் சாலிவாகன சகாப்தம் 1366, கலியுக சகாப்தம் 4578-க்கு மேல் செல்லா நின்ற ஸ்ரீமுகா வருஷம் தை மாதம் 16ஆம் தேதி பூர்வ பட்சம் சப்தமியும் ரோகணி நட்சத்திரமும், சோமவாரமும் சுபநாம யோகமும் பத்திர வாகரணமும் பெற்ற சுபதினத்தில் தாம்பூர சாசன பட்டயம் பிறப்பி வைத்தபடி, தாம்பூர சாசனமாவது:
ஸ்ரீ தெண்டாயுதக் கடவுளாருக்கு அஷ்ட பந்தனஞ் செய்து வைக்கும் முன்னிலைக்கு இந்த ஸ்தலம் போகர் வாடையாய்ப் புலிப்பாணி பாத்திர சுவாமியார் பூசை  செய்து வந்தபடியினாலே இப்போது றாமப்ப அய்யர் அவர்கள் அவர் கையினாலே தீர்த்தப் பிரசாதம் வாங்கக்கூடாதென்று நினைத்து, பாளையக்காரரும். றாமப்ப அய்யர் அவர்களும் புலிப்பாணி பாத்திர சுவாமிகள் மனது சம்மதப்படுத்தி,

அவருடைய பூசை முராசுக்கு குமாஸ் தாவாக பூசை பரிசாரகத்துக்கும் கொங்கு தேசத்திலிருந்து,

1. கொடுமுடி சரஸ்வதி அய்யன்
2. மருதூர் தம்பா அய்யன்
3. நாட்டார் அய்யன் கோயில் சுப்பய்யன்
4. கரூர் முத்தய்யன்
5. கடம்பர்கோயில் அகிலாண்டய்யன்

ஆகிய அய்ந்து பார்ப்பனர்களைப் பாளையக்காரர் வரவழைத்து,

கொடுமுடி சரஸ்வதி அய்யனைக் குருக்களாகவும், மற்ற நால்வரை பூசைப் பரிசாரகம் நம்பிமார்களாகவும் நியமித்து,

பூர்வா பூர்வமாய் தெண்டாயுதக் கடவுளாருக்கு பூசைகள் - செய்து கொண்டு வந்த புலிப்பாணி பாத்திர உடையாருக்கு,

தெண்டாயுதபாணிக் கடவுளாருக்கு அபிஷேகமாகி நம்பிமார்களுக்கு வரப்பட்ட நிர்மால்யம் சொர்ண புஷ்பங் களில் கால் பங்கு கொடுத்து வரும் படியும், மூலஸ்தானமாகிய துர்க் கையம்மன், மரகத லிங்கம், வலம்புரிச் சங்கு முதலாகிய வாலை, புவனை, திரிபுரைக்கும் பூசனை செய்து கொண்டு நவராத்திரி பூசையும் செய்து, பிரதமை முதல் தசமி வரையில் மூன்று பட்டுப் பரிவட்டமும் கட்டிக் கொண்டும், தேவதா மரியாதைகளுடன் அம்பு போட்டுக் கொண்டு வருகிறதும்,

பண்டாரங்கள் இருபத்து நாலு பேரும் மாமூல் வழக்கப் படிக்குத் திருமஞ்சனம், மாலை, சந்தனம், வில்வம், வகையறா, பள்ளியறை கட்டியம், ஓதுவார், கத்தப் புராணம், திருப்புகழ், திருவலது, சட்டக் கால், தூபக்கால், பரிவட்டம் துவைக்கிறது, கொல்லச் சேவகம், உபயத் திருமஞ் சனம் வகையறா கட்டளை இது முதலானதெல்லாம் என்றென்றைக்கும் மாமூலாய் பண்டாரங்களைப் பணி விடை செய்து கொண்டு வரும்படியாய்க் கட்டளையிட்டிருக்கிறோம்.
பூர்வா பூர்வமாய்  இந்த ஸ்தலம் புலிப்பாணி பாத்திர உடையாரைச் சார்ந்தது.
சிவப் பிராமணாள் அய்ந்து பேருக் கும் நம்பி, இது காரண ஸ்தலமானபடி யால் விரும நம்பி விஜய நம்பி, வால நம்பி, கோசல நம்பி என்றும் நாம கரணமிட்டு கொடுமுடி சரஸ்வதி அய்யனை கலஸ்தாபிதம் ஸ்தவராச பண்டிதர் என்றும் காரணப் பெயரிட்டு காயாசம், பஞ்ச கொத்து, தாவடமும் கொடுத்து,
நன்மை தின்மைகளில் புலிப்பாணி பாத்திர உடையார் ஆதீனத்திற்கு நடக்கிற ஆறுகால் பீடம் அபிஷேக மரியாதைகளில் சில மரியாதையும் கொடுமுடி குருக்களுக்குக் கொடுத்து,

சுவாமி காரியங்களில் யாதொரு விக்கினம் வராதபடிக்கு புலிப்பாணி பாத்திர உடையாருக்கு முன்பாக பண்டாரங்களையும் நம்பிமார்களையும் வரவழைத்து நம்பிக்கை வாங்கிக் கொடுத்து இவர்களுக்கும் கோயில் வேலைக்காரர்களுக்கும் புலிப்பாணி பாத்திர உடையாரை மேல் விசாரணை செய்து வரும்படிக்கும்,

சுவாமி நிவேதனம், புண்யாசனம், பிராமணர்களைக் கொண்டு செய்து வரும் படிக்கும்,

நவராத்திரி பூசைக்காக புலிப்பாணி பாத்திர உடையாருக்கு இருபத்தி நாலு பொன்னும் பன்னிரண்டு சலகை நெல்லும், அதற்கு வேண்டிய சாமான் களும் கோயிலிலிருந்து கொடுத்து வரும்படியும் திட்டம் செய்திருக்கிறோம்.
மலைக்கோயில் அம்மனுக்கு சாத்துபடிக்கும் பரிவட்டமும், ஊர்க் கோயிலில் அம்மனுக்கு சாத்துபடிக்கு பாவாடை பட்டுகள், அஸ்தமானகிரி, குத்துவிளக்கு, சர விளக்கு, மணி, தட்டம், தீப முஸ்திதிகள் கொடுத்து அம்பு போட்ட பிறகு வாங்கிக் கொள் ளுகிறது.

இந்தப் பரிகாரம் என்றென்றைக் கும் சந்திராள், சூரியாள், கல்லுங் காவேரி புல்லும் பூமியும் உள்ள வரைக்கும் நடந்து வரும்படியாய்க் கட்டளையிட்டிருக்கிறோம்.

இந்த தர்மத்துக்கு யாதாமொருவர் வாக்குச் சகாயம், மனச் சகாயம், சரீர சகாயம், அர்த்த சகாயம் பண்ணின பேர்களுக்கு காசியில் கங்கை கரையிலே கோடி சிவலிங்க பிரதிஷ்டை பண்ணின பூசா பலத்தைப் பெறுவார் களாகவும்,
இதற்கு விகாதம் பண்ணின பேர்கள் கங்கைக் கரையிலே காராம் பசுவைக் கொன்ற தோஷத்தில் போவார்களாகவும்,

இந்தப் படிக்கு எழுதின நண்மை பழநியில் கந்தசாமி ஆசாரி
இந்தப் படிக்கு மகா - ள - ள - ஸ்ரீ றாமப்ப அய்யர் அவர்கள் மோகர் போட்டிருக்கிறது.

இந்த ஆதாரப்படி பார்ப்பனர் அல்லாதார் கையிலே இருந்த பழனிக்கோயிலைப் பார்ப்பனர்கள் தங்கள் ஆதிக்கத்தில் கொண்டு வந்துள்ளார்களே - இது மட்டும் சரியா!
                ----------------------------"விடுதலை” 21-7-2013

21.7.13

ஆரியர்களே கொக்கரியுங்கள்! கொக்கரியுங்கள்!

ஆரியர்களே கொக்கரியுங்கள்! கொக்கரியுங்கள்!!


























"கூவுங்கள் ஆரியர்களே, கொக்கரியுங்கள்! தமிழரின் முயற்சிக்கெல்லாம் தடை செய் யுங்கள். தமிழ் மொழியைத் தழைக்க விடாதீர்கள். தமிழிலே வட மொழியை, ஆங்கிலத்தை, இந் தியைக் கலக்கிக் குழப்புங்கள். தமிழன் தன்னைத் தமிழன் என்று ரைத்தால் சீறுங்கள், தமிழ் மொழி யில் இசை இருக்கட்டும் என்றால் எதிர்த்துப் பேசுங்கள். கலைச் சொற் ளுக்கு வடமொழியே இருக்க வேண்டும் என்று வாதாடுங்கள். தமிழனைத் தாழ்ந்த ஜாதி என்று சொல்லுங்கள். கோயிலிலும், குளத்திலும் இழிவுபடுத்துங்கள்.
சாப்பாட்டு விடுதிகளிலும் சாக்கடை இடத்தையே தமிழருக்குத் தாருங்கள்.  உமது ஆணவச் செயலை தமிழ் வாதத்தை ஆரியத்தை நாம் வரவேற்கிறோம்.
ஆம்! உமது எதிர்ப்பு வளர வளரத்தான் தமிழரின் உள்ளத்தில் வேதனை பிறக்கும். வேதனை வளர்ந்தால் அவன் வேல்பட்ட புலி போலச் சீறுவான்... அந்தச் சீற்றம் கிளம்பி விட்டால் நாங்கள் ஜெயமுண்டு பயமில்லை மனமே! என்று பாடும் காலம் பிறக்கும். தமிழ்நாடு தமிழருக்கே என்ற எண்ணம் உருவமாக அமையும் காலம் தோன்றும். சேரனும், சோழ னும் செந்தமிழ் நாட்டில், தமிழ ராட்சி தோன்றும், ஆகவே ஆரியர் களே, ஆரம்பியுங்கள் உங்கள் போரை என்று நாம் ஆரியரை அறைகூவி அழைக்கின்றோம்!"
----------------------------------------------------------(நூல்: தமிழரின் மறுமலர்ச்சி)

என்று அறிஞர் அண்ணா கூறியது இப்பொழுதும் பொருந்துகிறது. இந்த வார துக்ளக் இதழில் (24.7.2013 பக்கம் 14) துர்வாசர் என்ற புனைப் பெயரில் புகுந்து கொண்டு பூணூல் திருமேனி திருவாளர் சோ ராமசாமி காய்ச்சிய இரும்புக் கம்பி கொண்டு தமிழர் களையும், தமிழையும் வரி வரியாகச் சூடு போடும் போக்கிரிதனத்தை ஒரு முறை படித்துப் பார்த்தால் அன்று அண்ணா சொன் னாரே _- எதிர்பார்த்தாரே. அந்தச் சீற்றம் கிளம்பத் தான் செய்யும்.

1) பார்த்தார்கள் திராவிடர் கழகத்தினர் அவர் களும் போராட்டத்தில் குதித்து விட்டார்கள்.  அதுவும் ஒரு நாள், அரை நாள் போராட்ட மல்ல; மூன்று கட்டப் போராட்டம் எல்லா ஜாதியினரும் அர்ச்சகராக வேண்டும் என்று வீரமணியும், அவரது தொண்டர்களும் சூளுரைத்து விட்டார்கள்.

தமிழ்நாட்டில் தெரு வெல்லாம் பால் வழிந் தோடுகிறது, தேன் வழிந் தோடாதது தான் பாக்கி. எல்லா ஜாதியினரும் அர்ச்சகராகலாம் என்று ஆகிவிட்டால், பாலுடன் தேனும் சேர்ந்து தமிழ்நாட்டுத் தெருக்களில் ஓடும். அதற்கு  தான் வீரமணியின் இந்தச் சூளுரையும் இந்தப் போராட்டமும் - என்று எழுதித் தள்ளுகிறார்.

திராவிடர் கழகம் தொடங்கியுள்ள இந்தப் போராட்டம் பார்ப்பனர்களை ரொம்பவும்தான் படாத பாடுபடுத்தி யிருக்கிறது - ரத்தக் கொதிப்பை உசுப்பி விட்டிருக்கிறது.

அனைத்து ஜாதியினருக்கும் அர்ச்சகர் உரிமை என்று வந்து விட்டால் அவர்களின் அஸ்திவாரம் கலைந்து விடுமே, ஆணிவேர் அறுந்து விழுந்து விடுமே என்ற ஆத்திரத்தில் திருவாளர் சோ எழும்பிக் குதிக்கிறார்.
கற்பகம்பாள் கோயிலில் அம்மாவாசை அர்ச்சகராகி விட்டால், ஆராவமுத அய்யர்வாள் கம்பியின் வெளியில் நின்று கொண்டு சாமி என் பெயரால் அர்ச்சனை செய்யுங்கோ! என்று விண்ணப்பிக்கும் நிலைமை ஏற்பட்டு விடுமே இதைவிட விபரீதம் வேதிய புரத்தாருக்கு வேறு எதுவாகத்தான் இருக்க முடியும்?

போச்சு போச்சு எல்லாம் போச்சு! கோயில் கர்ப்பக்கிரகம் ஒன்றுதானே கொஞ்ச நஞ்ச மரியாதையை நம்மிடம் தக்க வைத்துக் கொண்டு இருக்கிறது. குடியரசு தலைவராக இருந்தாலும் கோயிலுக்குள் வந்துவிட்டால் எங்கள் முன் மண்டியிட்டு தானே நிற்க வேண்டும்; இந்த ஒரே ஒரு இடம் தானே எங்களிடம் எஞ்சி இருக்கும் ஆதிக்கச் சொத்து; அதிலும் கை வைக்கக் கருஞ்சட்டைக் கூட்டம் கச்சைகட்டி நிற்கிறதே! என்கிற ஆத்திரம்  அய்யர்வாளின் எழுத்துக் களில் துள்ளிக் குதிக்கிறது.

ஏதோ திராவிடர் கழகத்தாருக்கு இப்பொழுதுதான் இந்தப் போராட் டத்தில் தொடர்பு இருப்பது போன்ற பொய்யான தகவலை அவிழ்த்து விட்டுள்ளார் _ இந்தக் கோயபெல்சு.

1970இல் தந்தை பெரியார் அவர் களால் தொடங்கப்பட்ட போராட்டம் இது. இன்னும் சொல்லப் போனால் எனது இறுதிப் போராட்டம் என்று தந்தை பெரியார் அவர்களால் அறிவிக்கப்பட்ட போராட்டம்! கடந்த 41 ஆண்டு காலமாக நடைபெறும் தொடர் போராட்டம்!  அரசே சட்டம் செய்தும் அதனை ஆரியப் பார்ப்பனர்கள் உச்சநீதிமன்றம் வரை சென்று முடக்கியதால், தொடர் போராட்டமாக நடந்து கொண்டி ருக்கிறது.

தமிழன் கட்டிய கோயிலில், தமிழர்கள் பெரும்பாலும் வாழும் நாட்டில், தமிழர்கள் அர்ச்சகராகக் கூடாது, தமிழன் அர்ச்சனை செய்யக்கூடாது என்று ஒரு கூட்டம் கூப்பாடு போடுகிறது என்றால் அதன் பொருள் _ தமிழன் இன்னும் சோற் றாலடித்த பிண்டமாக இருக்கிறான், பக்தி என்னும் போதையில் சுருண்டு கிடக்கிறான். அவன் தலையில் எவ் வளவு வேண்டுமானாலும் மிளகாய் அரைக்கலாம் என்ற இறுமாப்பு அவாள் மத்தியிலே திமிர் கொழுத்து நிற்கிறது - என்பதுதான் சோ எழுத்து களில் அடங்கி இருக்கும் மிதந்து குதிக்கும் ஆணவம்!

பார்ப்பனர் அல்லாதார் அர்ச்சகர் ஆக வேண்டும் என்ற போராட்டம் கிளம்பும் என்பதை 1930ஆம் ஆண்டிலேயே திருவாளர் சத்திய மூர்த்தி அய்யர் எதிர்பார்த்ததுண்டே!

டாக்டர் முத்துலட்சுமி ரெட்டி கொண்டுவந்த தேவதாசி ஒழிப்பு மசோதாமீது உரையாற்றிய அவர் தேவதாசி முறை ஒழிக்கப்பட்டால் பிராமணரல்லாதோர் கோயிலில் உள்ள பிராமண பூசாரிகளை அகற்றுவதற்கும் இராமசாமி நாயக்கர் போராடுகின்ற நிலைமை உருவாகி விடும் என்று பேசினாரே!

இதுபோன்ற உரிமைகள் வெடித் துக் கிளம்புவதை சோ பார்ப்பனர் களின் கேலி பேச்சுகள் மேலும் ஊக்கம் கொடுத்து உசுப்பிவிடும் என்று எச்சரிக்கை செய்கிறோம்!

தந்தை பெரியார் அறிமுகப்படுத்திய தமிழ் எழுத்துச் சீர்திருத்தத்தைக்கூட உதாசீனம் செய்த திருவாளர் சோ ராமசாமி அய்யர், கடைசியில் தன் துக்ளக் இதழிலேயே அதைப் பின்பற்ற வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டதை மறந்துவிட வேண்டாம்!

அனைத்து ஜாதியினரும் அர்ச்சகரானால் பாலாறும் தேனாறும் ஓடப் போகிறது பாருங்கள் என்று கேலி செய்கிறார்.

தமிழர் பண்பாட்டுத் தடத்தில் ஆரியப் பண்பாட்டை வீழ்த்தும் இடங்களில் எல்லாம் இதே வாசகங்களைப் பயன்படுத்துவதை வாடிக்கையாகக் கொண்டு இருக் கிறார்கள்.

பெங்களூருவில் திருவள்ளுவர் சிலையைத் திறந்தபோதும் சரி, தமிழ் செம்மொழியாக கொண்டு வந்த கால கட்டத்திலும் சரி, தை முதல் நாள்தான் தமிழ்ப் புத்தாண்டு என்று திமுக ஆட்சியில் சட்டம் செய்யப் பட்ட போதும்சரி, சொல்லி வைத்தது போல பார்ப்பனர்கள் - அவர்களின் ஊடகங்கள் இதே வார்த்தைப் பிரயோகங்களைப் பயன்படுத்தி வந்திருப்பதைத் தமிழர்கள் கவனிக்க வேண்டும் - _ ஏன் குறித்தும் வைத் துக் கொள்ள வேண்டும்.

நாரதன் என்ற ஆண் கடவு ளுக்கும், கிருஷ்ணன் என்ற ஆண் கடவுளுக்கும் பிறந்த பிள்ளைகள் தான் 60 தமிழ் வருஷங்கள் என்கிற ஆரியக் கலாச்சாரக் சாக்கடையில் உருண்டு புரண்டால்தான் நாட்டில் தேனாறும், பாலாறும் ஓடும் என்று சொல்கிறார்களா?

ஊர் தோறும் கோயில் கட்டி கும்பாபிஷேகம் செய்கிறார்களே. அதனால் என்ன நாட்டில் பாலாறும் தேனாறும், கரும்பு சாறுமா கரையுடைத்துப் பொங்கி வழிகிறது? நம்மால் கேட்க முடியாதா?

தமிழ், தமிழன், தமிழன் பண்பாடு என்றால் பார்ப்பனர்களுக்கு அஸ்தியில் ஜுரம் கண்டு விடுகிறது _ மூளையில் கோபம் புரையேறுகிறது.

இந்தப் பார்ப்பனர்களையும் தமிழர்கள் என்று கக்கத்தில் தூக்கி வைத்துக் கொஞ்சும் தமிழ்த் தேசிய வியாதிகளை என்னவென்று சொல்லுவது!

சதா ஹிந்துக்களின் மீதும், ஹிந்து மதத்தின் மீதும் மோதுவதென்றால், பெரியாருக்கும் அவரது வாரிசு களுக்கும் கொண்டாட்டம். சர்வ ஜாதியினரையும் அர்ச்சகர்களாக்கும் அதி நவீன புரட்சிகரத் தொழில் திட்டத்தை, டாக்டர் கலைஞர் முத்தமிழ் வித்தகர் கருணாநிதியே தனது ஆட்சியில் கொண்டு வந்து பார்த்தார். பிராமணர் அல்லாத பிற ஜாதி யினருக்கு அரசு செலவில் பயிற்சிகள் கூடத் தரப்பட்டன. ஆனால், அந்தப் பயிற்சிகளில் தேறியவர்களெல்லாம் பூஜை செய்யக் கோவில்கள் இல்லாமல், மூட்டை தூக்குவதிலிருந்து காய்கறி வியாபாரம் வரை ஏதேதோ தொழில்களில் ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள். தை முதல் தேதியை தமிழ்ப் புத் தாண்டாகக் கொண்டாட வேண்டு மென்கிற கனவு மாதிரி, சகல ஜாதி யினரையும் அர்ச்சகர்களாக்கும் கருணாநிதியின் கனவும் பலிக்க வில்லை. இப்போது அந்தப் பலிக்காத கருணாநிதியின் கனவைத்தான் வீரமணி தூசி தட்டி எடுத்துப் போராட்டம், இல்லையேல் வீரமரணம் என்கிறார்.

--------------------------------------------_ இவையும் சோவின் எழுத்துக் கள்தான்.

சர்வஜாதியினரையும் அர்ச்சகர் களாக்கும் அதி நவீன புரட்சிகரத் தொழில் திட்டம் என்று அடை மொழிகளைக் கொடுக்கிறார்.

அவாள் நடத்தும் பச்சையான புரோகித சுரண்டல் தொழிலுக்கு ஆபத்து வரும்போது அதன்மீது விழும் இடியை எப்படிதான் தாங்கிக் கொள்வார்கள்?
ஒன்று மட்டும் அதற்குள் நிச்சய மாக ஒளிந்திருக்கிறது. அமாவாசை களை கருவறைக்குள் அமர்த்திப் பூசை செய்ய வைத்து, சோ ராமசாமி அய்யர், வைத்தியநாதய்யர்வாள்களை  காமகோடிகளை வெளியே நிற்க வைத்து, அர்ச்சகர் அமாவாசையிடம் தத்தம் பெயரில் அர்ச்சனை செய்யக் கோருவது பெரிய புரட்சித் திட்டம் தானே! அந்த எண்ணத்தில் அய்யர் வாள் எழுதாமலிருக்கலாம்; ஆனாலும் அதுதானே உண்மை!

சகல ஜாதியினரையும் அர்ச்சகர் களாக்கும் கருணாநிதியின் கனவும் பலிக்கவில்லை. இப்போது அந்தப் பலிக்காத கருணாநிதியின் கனவைத் தான் வீரமணி தூசி தட்டி எடுத்துப் போராட்டம் இல்லையேல் வீர மரணம் என்கிறார் என்று பூணூல் எழுதுகோல் கொண்டு தீட்டுகிறார் திருவாளர்.

கொஞ்சம் பொறுங்கள். இறுதியில் யார் சிரிக்கிறார்கள் என்பதைப் பார்ப்போம்!
புரோகிதப் பார்ப்பானை அழைத் தால்தான், அவன் வந்து மந்திரம் சொன்னால் தான், சப்தபதி அடி எடுத்து வைத்தால்தான் திருமணம் செல்லுபடியாகும் என்று மஞ்சள் குளித்த கூட்டம் தான் சோ கூட்டம்.

ஏன்? சுயமரியாதைத் திருமணம் செல்லவே செல்லாது என்று தீர்ப்பு வழங்கியதும் இந்தத் திரிநூல் கூட்டம் தானே!

அதனை ஜெயித்துக் காட்ட வில்லையா? அதேபோல அர்ச்சகர் பிரச்சினையில் கிடைத்திருக்கிற  தற்காலிக வெற்றியிலே தலை கால் புரியாமல்  குதிக்கலாம். வட்டியும் முதலுமாக யார் அனுபவிக்கப் போகிறார்கள் என்பதையும் பார்க்கத்தானே போகிறோம்.

திருவாங்கூர் தேவஸ்தான போர்டுமீது போடப்பட்ட வழக்கில் 2002-இல் உச்சநீதிமன்றம் வழங்கிய தீர்ப்பு என்ன?

இந்திய அரசமைப்புச் சட்டம் உருவாவதற்கு முன் கடைப்பிடிக்கப் பட்டு வந்த நடைமுறைகளையே இப்போதும் பின்பற்ற முடியாது.

ஒரு குறிப்பிட்ட பிரிவினர்தான் அர்ச்சகராக இருக்க வேண்டும் என்பது இந்திய அரசமைப்புச் சட்டத்திற்கு விரோதமானது என்று உச்சநீதிமன்றத்தின் நீதிபதிகள் துரைசாமி ராஜு, ராஜேந்திரபாபு ஆகியோர் அமர்வு தீர்ப்பு எழுதவில்லையா? ஆரியர்களே கொக்கரியுங்கள்! கொக்கரியுங்கள்!

நீங்கள் கொக்கரிக்க கொக்கரிக்கத் தான் ஆரியர் - திராவிடர் போராட்டத்தின் கொதி நிலை விரைந்து வரும்.

(சோவின் திருகு தாளங்களுக்குப் பதிலடி அடுத்த இதழிலும் உண்டு)

 -------------------------- மின்சாரம் அவர்கள் 20-7-2013 “விடுதலை” ஞாயிறுமலரில் எழுதிய கட்டுரை

20.7.13

பழனி முருகன் கோயில் பார்ப்பனர் கைக்கு மாறியது எப்படி?


பழனி முருகன் கோயிலில் உள்ள நவபாஷாண உருவச் சிலை, போகர் என்பவரால் செய்யப்பட்டது. அவருடைய மரபில் வந்தவரான புலிப்பாணி பாத்திர உடையார் அக்கோயிலில் பூசை செய்துவரும் நாளில் திருமலை நாயக்கருடைய தளவாய் ராமப்பா அய்யன் பழனிக்கு வந்தான். அவன் ஒரு பார்ப்பனன். ஆகையால் புலிப்பாணி பாத்திர உடையாரிடமிருந்து தீர்த்தப் பிர சாதம் வாங்கக்கூடாது என்று நினைத்தான். அதனால் அவனும் பாளையக்காரரும் சேர்ந்து கோயில் பூசை உரிமையைப் புலிப்பாணியிடமிருந்து பிடுங்கி, சாலிவாகன சகாப்தம் 1366, கலியுக சகாப்தம் 4578க்கு மேல் செல்லாநின்ற ஸ்ரீமுக வருஷம் தை மாதம் 16ஆம் தேதி திங்கள் கிழமையன்று அய்ந்து பார்ப்பனர்களுக்குக் கொடுத்தான்.

1. கொடுமுடி சரஸ்வதி அய்யன்
2. மருதூர் தம்பா அய்யன்
3. நாட்டாரய்யன் கோயில் சுப்பய்யன்
4. கரூர் முத்தய்யன்
5. கடம்பர் கோயில் அகிலாண்டய்யன் 

ஆகிய அய்ந்து பார்ப்பனர்களையும் வர வழைத்து கொடுமுடி சரஸ்வதி அய்யனைக் குருக்களாகவும், மற்ற நால்வரையும் பூசைப் பரிசாரக நம்பிகளாகவும் நியமித்தான்.

ஆசை காட்டலும் அச்சுறுத்தலும்

முருகனுக்கு அபிஷேகமாகி நம்பிமார்களுக்கு வரப்பட்ட நிர்மாலய சொர்ண புஷ்பங்களில் கால் பங்கைப் பெற்றுக் கொள்ளும் உரிமையும், சில்லறைப் பூஜை உரிமைகளும் புலிப்பாணி பாத்திர உடையாருக்குத் தரப்பட்டன. மற்ற பண்டாரங்கள் இருபத்து நான்கு பேருக்கும் சில்லறைப் பணிவிடை வேலைகள் செய்யும் உரிமைகள் தரப்பட்டன.

புலிப்பாணி பாத்திர உடையார் முன்னிலையில் நம்பிமார்கள், பண்டாரங்கள் அனை வரையும் வரவழைத்து அவர்களிடமிருந்து இந்த உடன்பாட்டை ஒப்புக் கொள்வதாக உறுதிமொழிகள் பெறப்பட்டன.

இந்த உடன்பாட்டுக்கு ஆதரவாகச் செயல்படுபவர்கள் காசியில் கங்கைக் கரையில் கோடி சிவலிங்கங்களைப் பிரதிஷ்டைய பண்ணியதற்குரிய பூசாபலன் களைப் பெறுவார்கள் என்று ஆசை காட்டப்பட்டது.

இந்த உடன்பாட்டுக்கு எதிராகச் செயல்படுபவர்கள் கங்கைக் கரையில் காராம் பசுவைக் கொன்ற பாவத்திற்குரிய தண்டனையை அனுபவிப்பார்கள் என்று அச்சுறுத்தப்பட்டது.

அன்று தமிழலேயே அர்ச்சனை

பார்ப்பனப் பூசாரிகளை நேர்மை யற்ற முறையில் ராமப்பய்யன் என்ற பார்ப்பனத் தளவாய் நியமிக்கும் வரையிலும் நவபாஷாணத்தாலான முருகன் உருவச் சிலையைச் செய்த போகர் என்பவரின் வாரிசுகள்தாம் பழனி கோயிலில் பூசை செய்து வந்தனர். இவர்கள் தமிழ் மொழியில்தான் பூசை செய்து வந்தனர். தமிழ் மொழியில் பூசை செய்து வந்த கடைசிப் பூசாரி புலிப் பாணி பாத்திர உடையார் என்பவர் ஆவார்.

கொடுமுடி சரஸ்வதி அய்யன் என்பவன்தான் முதன்முதலில் சமஸ்கிருத மொழியில் பூசை செய்த பார்ப்பனப் பூசாரி ஆவான். ராமப்ப அய்யன் என்ற பார்ப்பானுக்குத் திருமலை நாயக்கர் அதிகாரம் நிறைந்த தளவாய் பதவியைக் கொடுத்திருந்ததால் அந்தப் பார்ப்பன வெறியன் தன்னுடைய பார்ப்பன இனத்திற்கு தன் அதிகாரத்தைக் கொண்டு செய்யக் கூடியவற்றையெல்லாம் நேர்மையற்ற முறையில் செய்தான். ஒண்ட வந்த பிடாரி ஊர்ப் பிடாரியைத் துரத்திய கதையாக ஆயிற்று. இதே மாதிரிதான் தமிழ்நாட்டுப் பெருங் கோயில்கள் அனைத்திலும் பார்ப்பன ஆதிக்கம் புகுந்தது; சமஸ்கிருதம் நுழைந்தது.

நம்மவரால் (பார்ப்பனர் அல்லாத தமிழர்களால்) கட்டப்பட்ட கோயில்களில் நம்மவரால் செய்யப்பட்ட கடவுள் சிலைகளுக்கு நம்மவரால்தான் பூசை செய்யப்பட வேண்டும். நம்மவர் மொழியான தமிழ் மொழியில் தான் அர்ச் சனை செய்யப்பட வேண்டும். பழனி கோயிலில் மட்டுமல்ல;
தமிழ்நாட்டுப் பெருங்கோயில்கள் அனைத்திலும் தமிழ் மொழியில்தான் தமிழர்களால் தான் அருச்சனை செய்யப்பட வேண்டும்.

ஒவ்வொரு கோயிலிலும் சமஸ்கிருதம் எப்பொழுது புகுந்தது? பார்ப்பனர் எப்பொழுது, எப்படிப் புகுந்தனர்? என்பதை ஆராய்ந்து வெளியிட வேண்டியது கற்றறிந்த தமிழ் மக்களின் வரலாற்றுத் துறையில் - ஈடுபாடு கொண்ட தமிழ் மக்களின் - தமிழ் இலக்கியங்களில் ஈடுபாடு கொண்ட தமிழ் மக்களின் கடமையாகும்.

குறிப்பு: இந்தக் கட்டுரைக்கு ஆதாரமாக அமைந்த செப்புப் பட்டயத்தின் நகல், பழனி முருகன் கோயிலில் வெளி யிட்டுள்ள பழனித் தல வரலாறும் திருக்கோயில் வழிபாடும் என்ற புத்த கத்தின் 1964ஆம் ஆண்டுப் பதிப்பில் 73,74,75ஆம் பக்கங்களில் காணப் படுகிறது.

                -------------------------------------"விடுதலை” 19-7-2013

19.7.13

இலங்கையிடம் இன்னும் இந்தியா எவ்வளவு அவமானங்களைத் தாங்குவது?

டெசோவின் தீர்மானங்கள் (1)


நேற்று (16.7.2013) சென்னை அண்ணா அறிவால யத்தில் டெசோ தலைவர் மானமிகு கலைஞர் அவர் களின் தலைமையில் நடைபெற்ற டெசோ கூட்டத்தில் நான்கு நறுக்கான தீர்மானங்களும் அவற்றை நிறை வேற்றிட மத்திய அரசை வலியுறுத்தும் வண்ணம் அய்ந்தாவதாக போராட்ட வடிவ தீர்மானமும் நிறைவேற்றப்பட்டன.

2012 ஏப்ரல் 30 ஆம் தேதி இரண்டாவது முறையாக டெசோ புது வடிவம் பெற்று செயல்பட்ட இந்தக் காலகட்டம் மிகவும் முக்கியமானது.

போருக்கு முன் டெசோவின் பணி என்பது ஒரு வகையானது; போருக்குப் பின் டெசோவின் பணி இன்னொரு வகையானது. போரினால் பெரும் பாதிப்புக்கு ஆளான ஈழத் தமிழர்களின் - சுயமரியாதை வாழ்வு மீள்குடியேற்றம் - வாழ்வுரிமை, அரசியல் தீர்வுகளை உள்ளடக்கமாகக் கொண்டதாகும்.
இந்திய அளவிலும் சரி உலகளவிலும் சரி டெசோ வின் எழுச்சிக்குப் பிறகு தேக்க நிலைகள் உடைக்கப்பட்டன.

இலங்கை அரசைப் பொறுத்தவரை ஏதோ பெரும் போரில் வெற்றி பெற்றுவிட்டது போன்ற மனப்பான்மை யுடன் வெறிபிடித்துத் திரிகிறது - எந்த வகையிலும் ஈழத் தமிழர்கள் மீண்டும் தலையெடுத்துவிடக் கூடாது என்பதில் திடமாக உள்ளது.

இந்திய அரசின் உறுதியற்ற தன்மை அதற்கு இலகுவாகப் போய்விட்டது. சீனா, ருசியா, கியூபா போன்ற இடதுசாரி நாடுகளும், பாகிஸ்தான் போன்ற நாடுகளும் தன்பக்கம் இருக்கும் இறுமாப்பில் இந்தியாவின் வார்த்தைகளுக்கு உரிய மதிப்பும் கொடுப்பதில்லை.

ஈழப் பிரச்சினைக்காக இருமுறை ஆட்சியை இழந்த தி.மு.க. அதே பிரச்சினைக்காகவே இப்பொழுது காங்கிரஸ் தலைமையிலான அய்க்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி ஆட்சியிலிருந்து விலகிக் கொண்டு விட்டது.
கொஞ்ச நஞ்சம் இருந்த தர்மசங்கடமும் பறந்து ஓடிவிட்டது. இந்திய அரசு எதைச் செய்யவேண்டும் என்று வலியுறுத்துவதில், போராடுவதில் டெசோதான் முன்னணி அமைப்பாக இருந்து வருகிறது.

நேற்று நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்மானங்கள் மிகவும் செறிவானவை. ஈழத் தமிழர்ப் பிரச்சினையாகவிருந் தாலும், தமிழக மீனவர் பிரச்சினையாகவிருந்தாலும் சரி இந்தத் தீர்மானங்களின் உள்ளடக்கத்தைத் தவிர, விடுபட்டது ஒன்றும் இருக்க முடியாது, என்கிற அளவுக்குத் தெளிவானவையும், திட்டவட்டமானவையு மாகும்.

குறிப்பாக, முதல் தீர்மானம் அரசியல் தீர்வு என்று பேசப்படும் 13 ஆவது சட்டத் திருத்தம்பற்றியதாகும்.

1987 இல் ராஜீவ் - ஜெயவர்த்தனே ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையிலான சட்டத் திருத்தம் அது. இலங்கை என்றால் ஒரே அரசு (ருவையசல ளுவயவந) என்ற நிலைக்குப் பதிலாக மாநிலங்களுக்கும் சற்றுப் பரவலான அதிகாரங்களை அளிக்கும் சட்டத் திருத்தம் அது.

26 ஆண்டுகள் ஓடிய நிலையிலும், அதனைச் செயல்படுத்தவேண்டும் என்று இலங்கை அரசை வற்புறுத்தும் நிலை ஏற்பட்டுள்ளது என்றால், இலங்கை அரசின் நேர்மையற்ற போக்கை எளிதில் தெரிந்துகொள் ளலாமே!
அந்தப் பிரிவில் அடங்கியுள்ள மாநிலங்களுக்கான உரிமைகளை நீர்த்துப் போகச் செய்வதற்கான முயற்சி யில் இப்பொழுது இலங்கை அரசு இறங்கியுள்ளது.

இரண்டு நாடுகள் செய்துகொண்ட ஒப்பந்தத்தைத் தன்னிச்சையாக மாற்றிக் கொள்ளக்கூடிய அதிகாரம் இலங்கைக்கு உண்டா என்பது முக்கியமான கேள்வி யாகும்.

வடக்கு - கிழக்கு மாநிலங்கள் இணைப்பு என்பது அந்த ஒப்பந்தத்தில் காணப்படும் முக்கிய அம்சமாகும். இலங்கை ஆளும் கட்சியின் கூட்டணியான ஜெவிபி (கம்யூனிஸ்டு என்னும் போர்வை வேறு!) மூலம் இலங்கை உச்சநீதிமன்றத்தில் வழக்குத் தொடுக்கப்பட்டு, சாதகமான தீர்வினையும் பெற்றுக்கொண்ட வஞ்சகத்தை என்னென்று சொல்லுவது!

இலங்கை அரசு பாம்புக்குத் தலையும், மீனுக்கு வாலும் காட்டிக்கொள்ளும் விலாங்குத் தன்மையில் நடந்துகொண்டு வருகிறது.

நியாயமாக இந்தப் பிரச்சினையில் இந்திய அரசுக்குக் கூடுதலான பொறுப்புண்டு. இந்திய அரசுடன் செய்துகொண்ட ஒப்பந்தத்தை அவமதிக்கிறது, தூக்கி எறிகிறது இலங்கை அரசு என்றால் - திராவிடர் கழகத் தலைவர் மானமிகு கி.வீரமணி அவர்கள் நேற்றைய தொலைக்காட்சிப் பேட்டியில் குறிப்பிட்டதுபோல, இந்தியாவின் சுயமரியாதைக்கு விடப்பட்ட சவால் அல்லவா இது!

அந்த வகையில் டெசோவின் தீர்மானம் ஈழத் தமிழர் களின் வாழ்வுரிமைக்கு மட்டுமல்ல; இந்திய அரசின் சுயமரியாதைக்குக்கூட தேவையானதாகும்.
இன்னும் சொல்லப்போனால், அய்.நா. மற்றும் உலக நாடுகளின் மரியாதையும், மனித உரிமையின் அடையாள மும்கூட டெசோவின் தீர்மானங்களில் உள்ளடக்கமாக இடம்பெற்றுள்ளன.

எனவே, இந்தத் தீர்மானங்களைக் கட்சிக் கண்ணோட்டத்துடன் பார்க்கத் தேவையில்லை.

இந்திய அரசு இதுவரை எப்படி நடந்துகொண்டு இருந்தாலும், இனியாவது விழித்துக்கொண்டு, மூடுமந்திரமில்லாமல் செயல்படட்டும்!

                                --------------------------"விடுதலை” தலையங்கம் 17-7-2013
 
இந்தியாவின் சுயமரியாதை?

இலங்கையில் போர் முடிந்த நிலையில் குடிபெயர்ந்த தமிழர்களுக்கு அளிக்கப்படும் மறுவாழ்வு திட்டங்களைப் பார்வையிட பிஜேபி - மக்களவை எதிர்க்கட்சித் தலைவர் சுஷ்மா சுவராஜ் தலைமையில் 12 பேர் கொண்ட நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் குழு சென்றது (2012 ஏப்ரலில்)
21.4.2012 அன்று அதிபர் ராஜபக்சேவைச் சந்தித்தது குழு. தமிழர்களுக்கு அதிகாரம் பகிர்ந்தளிக்கும் 13ஆவது அரசமைப்புச் சாசன ஒப்பந்தம், 1987ஆம் ஆண்டு ஜூலையில் ராஜீவ் - ஜெயவர்த்தனே ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானது.
இதனை விரைவில் நிறைவேற்றித் தருவதாக அதிபர் ராஜபக்சே தங்களிடம் கூறியதாக குழுவின் தலைவர் சுஷ்மா சுவராஜ் கூறினார்; ஏடுகளிலும் விரிவாக வெளிவந்தது.

இலங்கை அரசின் ஆதரவு ஏடான தி அய்லண்ட் இந்தத் தகவலை மறுத்துவிட்டது. 13ஆவது சட்டத் திருத்தம் குறித்து உறுதி அளிக்கவில்லை என்று கூறி விட்டார்களே!

அதோடு அந்த ஏடு நிற்கவில்லை. இலங்கையின் வடக்கு கிழக்குப் பகுதிகளிலிருந்து இராணுவத்தை விலக்கிக் கொள்வது சாத்தியம் இல்லை என்று இந்தியக் குழுவிடம் ராஜபக்சே கூறியதாகவும் அந்த ஏடு செய்தி வெளியிட்டதே! இதன்மீது இந்திய தரப்பில் கருத்துத் தெரிவிக்கப்படவில்லையே ஏன்?

அதற்குப்பிறகு 2012 ஜனவரியில் இந்தியாவின் வெளியுறவுத் துறை அமைச்சர் எஸ்.எம். கிருஷ்ணா இலங்கை சென்று அதிபரைச் சந்தித்தார். சந்திப்புக்குப் பின் கொழும்பில் செய்தியாளர்களைச் சந்தித்த எஸ்.எம். கிருஷ்ணா சுஷ்மா சுவராஜ் சொன்னது போலவே சொன்னார்.

இலங்கையில் தமிழர்களுக்கு அதிகாரப் பகர்வு அளிக்கும் 13ஆவது அரசியல் சாசன சட்டத் திருத்தத்தை செயல்படுத்துவோம் என்று இலங்கை அதிபர் ராஜபக்சே தம்மிடம் கூறியதாகக் கூறினாரே! 18 மாதங்கள் ஓடிய பிறகும் நிலைமை என்ன?

13ஆவது சாசனத்தில் கண்டுள்ள உரிமைகளைப் பறிக்கும் வேலையில் இலங்கை அரசு முனைந்துள்ளதே!

போருக்குப்பின் இலங்கையில் நடந்துள்ள மறு சீரமைப்புப் பணிகள்பற்றி விசாரணை நடத்திட கற்ற பாடங்கள் மற்றும் இணக்கத்திற்கான (LLRC) குழு ஒன்றை இலங்கை அரசு தனக்குத்தானே அமைத்துக் கொள்ள அய்.நா.வின் மனித உரிமைக் குழுவின் வழி காட்டுதல்படி அனுமதிக்கப்பட்டது. அந்த இலங்கைக் குழுக்கூட சில பரிந்துரைகளைச் செய்ததுண்டு.

அரசியல் தீர்வு உடனடியாக தேவை. தமிழர் பகுதியிலிருந்து இராணுவம் விலக்கிக் கொள்ளப்பட வேண்டும்; சிவில் நிர்வாக உரிமைகள் அளிக்கப்பட வேண்டும் என்று இலங்கை அரசு அமைத்த அந்தக் குழு அளித்த பரிந்துரைகளைக்கூட இலங்கை அரசு செயல்படுத்தவில்லையே!
அமெரிக்கா இரண்டாவது தடவையாகவும் ஒரு வரைவுத் தீர்மானத்தை 2013 பிப்ரவரியில் தாக்கல் செய்தது. அதில் எல்.எல்.ஆர்.சி. அளித்த அறிக்கையில் கண்டுள்ளவை நிறைவேற்றப்படவில்லை என்று குற்றம் சாட்டப்பட்டதே - எதையும் கண்டு கொள்ளாத ஒரு கண் மூடி நிலையைத்தான் இலங்கை சிங்கள இனவாத பாசிச அரசு கடைப்பிடித்து வருகிறது.

இந்த இடத்தில் இன்னொரு முக்கியமான தகவல் உண்டு. மக்களவையில் எடுத்து வைக்கப்பட்ட தகவலும் கருத்தும் அது.

தி.மு.க. நாடாளுமன்ற குழுத் தலைவர் டி.ஆர். பாலு அவர்கள் மக்களவையில் பேசியது அது (26.8.2011).

என்னுடைய நண்பர் நிதி அமைச்சர் முன்பு வெளியுறவுத்துறை அமைச்சராக இருந்த பிரணாப் முகர்ஜி (இன்றைய குடியரசு தலைவர்) கூறினார்; அவரின் அனுமதியின் பேரில் அவரது கடிதத்தைப் படிக்க விரும்புகிறேன்.

அன்பார்ந்த பாலு, இலங்கையில் நடைபெறும் நிகழ்வுகள் குறித்து உங்களிடம் விளக்க விரும்புகிறேன். இலங்கைக்குள் அனைத்துச் சமுதாயத்தினரும், குறிப்பாக தமிழினத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் வசதியாகவும், ஒன்றுபட்ட இலங்கையின் அரசியல் சாசனத்துக்குட் பட்டும், உரிமைகளைப் பெற அரசியல் தீர்வு ஒன்றைக் காண வேண்டும் என்பதற்கு நமது இந்திய அரசு தொடர்ந்து முயற்சியை மேற்கொண்டு வருவதை நீங்கள் அறிவீர்கள். இந்த முயற்சியின் ஒரு பகுதியாக 1987ஆம் ஆண்டின் இந்திய இலங்கை ஒப்பந்தத்தின் அடிப் படையில் இலங்கையின் அரசியல் சாசனத்தில் 13ஆவது திருத்தத்தைச் செயல்படுத்த வேண்டும் என்று இலங்கை அரசை வலியுறுத்தினோம் - இதன் விளைவாக 2009ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 16,17 ஆகிய தேதிகளில் நமது வெளியுறவு செயலாளர் கொழும்புக்குச் சென்று இலங்கை அரசைத் தொடர்பு கொண்டார். தமிழர்கள் பெரும்பான்மையாக வசிக்கும் பகுதிகளில் தேர்ந் தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகளுக்கு உண்மையான அதிகாரப் பகிர்வு வரும் திசையில் அடுத்த சில மாதங்களில் இதுபற்றிய முன்னேற்றத்தை நாம் எதிர்பார்க்கலாம் என்று நான் நம்புகிறேன் (இதை அவர் ஜனவரியில் கூறினார்) என்று அந்தக் கடிதம் கூறுகிறது. அதிபரின் நடவடிக்கை என்ன என்று நேருக்கு நேர் டி.ஆர். பாலு அவர்கள் கேட்டாரே - அப்படிப் பேசியும் இரண்டு ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டனவே. கடிதம் எழுதியவர் இப்பொழுது குடியரசு தலைவராகவும் ஆகி விட்டார். காரியம் மட்டும் இலங்கை அரசு தரப்பில் நடக்கவில்லையே! ஒரு குட்டித் தீவிடம் இன்னும் இந்தியா எவ்வளவு அவமானங்களைத் தாங்குவது?

டெசோ தீர்மானத்தில் 120 கோடி மக்களைக் கொண்ட பெரிய ஜனநாயக நாடான இந்தியாவின் சுயமரியாதை அடங்கவில்லையா?

---------------------------------"விடுதலை” தலையங்கம் 18-7-2013