Search This Blog

5.10.14

இங்கிலீஷ் பண்டிதர்களும், தமிழ்ப் பண்டிதர்களும்!ஒப்பீடு - பெரியார்


இங்கிலீஷ் பண்டிதர்களும், தமிழ்ப் பண்டிதர்களும்!

தந்தை பெரியார் ஒப்பீடு

அன்புள்ள தோழர்களே!

இன்று இங்கு பனகால் இலவச வாசக சாலையின் முதலாவது ஆண்டு விழா விற்குத் தலைமை வகிக்கும் பெருமையை எனக்களித்ததற்காக இதன் நிர்வாகி களுக்கும், அங்கத்தினர்களுக்கும் எனது நன்றியறிதலைத் தெரிவித்துக் கொள் ளுகிறேன்.

இந்த ஆண்டு விழாவிற்கு இவ்வளவு பெரிய கூட்டம் வரும் என்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.  இவ்வூர் பிரமுகர்கள் எல்லோரும் இங்கு விஜயமாய் இருப்பதைப் பார்க்க இவ்வாசகசாலை மிகுதியும், செல்வாக்குப் பெற்றிருக்கிறது என்றே கருதுகின்றேன்.

பொதுமக்களுக்கு அறிவூட்டுவதற்கு இம்மாதிரி வாசகசாலைகள் பெரிதும் அவசியமானதாகும்.  பள்ளிக்கூடங்கள் எழுத்து வாசனையையும் ஏதாவதொரு விஷயத்தில் விளக்கத்தையும் தான் உண்டாக்க உதவும்.  ஆனால், வாசகசாலை என்பது பொது அறிவு விளக்கத்தையும் சகல விஷயங்களிலும் ஞானத்தையும் உண்டாக் கும். நல்ல முறையில் அமைக்கப்படும் வாசகசாலையும், புத்தகசாலையும் மனிதர் களை சகல விஷயங்களிலும் ஞான பண்டி தர்களாகவும் அனுபவ ஞானமுடையவர் களாகவும் ஆக்கிவிடும்.  நம் நாட்டில் பொது உணர்ச்சியின் மீது ஏற்படுத்தப்படும் வாசக சாலை, புத்தகசாலை மிகக் குறைவென்றே சொல்லலாம்.


நம் நாட்டில் ஒரு புத்தகசாலை இயக்கம் இருப்பதாகவும், அதற்கு சர்க்கார் ஆதரவு கூட இருப்பதாகவும், 4, 5 வருடமாக அறிந்து வருகிறேன்.  ஆனால், அது யாரோ ஒரு குறிப்பிட்ட நபர்களின் சுயநலத்துக்கும், சில குறிப்பிட்ட பத்திரிகை, புத்தகம் ஆகியவை விற்பனையாவதற்கும், உள் எண்ணத் துக்கும் பயன்பட்டு வருவதாக உணர் கிறேன்.  நம் நாட்டில் எப்படிப்பட்ட பொது நன்மையான காரியத்தையும், ஒரு சில நபர்களோ, ஒரு வகுப்போ சுவாதீனம் செய்து கொண்டு சுயநலத்திற்கே பயன் படுத்திக் கொண்டு வரப்படுகிறது.  இதற்குக் காரணம் பொது மக்களுக்குக் கல்வியறிவும், பொது ஞானமும் இல்லாததேயாகும்.


மத விஷயத்தை எடுத்துக் கொள் ளுங்கள். பொது ஜனங்கள் பக்தி செலுத் தவும், பணம் கொடுக்கவும், அடிபணியவும் ஒரு வகுப்பார் அவற்றை கொள்ளையடிக் கவும், நலம் பெறவும்தான் பயன்படுத்தப் படுகிறதே ஒழிய, மற்றபடி மதத்தால் ஒழுக்கமோ, ஞானமோ பெற முடிகிறதா? என்று பாருங்கள்.  அது போலவே அரசி யலை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்.  பொது ஜனங்கள் காசு பணம் கொடுக்கவும், ஓட்டுக் கொடுக்கவும், ஒரு வகுப்பார் அதனால் நலம் பெறவும், உயர் வாழ்வு நடத்தவும் மற்ற மக்கள்மீது ஆதிக்கம் செலுத்தவும் தான் பயன்பட்டு வருகிறது.  அது போலவேதான் கல்வியை எடுத்துக் கொண்டாலும் சரி, வேறு எதை எடுத்துக் கொண்டாலும் சரி அவற்றிற்காக பொது மக்கள் வரி கொடுக்க வேண்டும்.  கஷ்டப் பட வேண்டும். பலனை எல்லாம் ஒரு சிறு வகுப்பார் அடையவேண்டும் என்கிறதாகத் தான் இருந்து வருகிறது.


உழைப்பு நமக்கு, பலன் யாருக்கு?

கல்விக்காக செலவாகும் பணம், நேரம், உழைப்பு ஆகியவைகளை எடுத்துக் கொள்வோமேயானால் அதனால் கல்வி கற்றுக் கொடுப்பவர்கள் என்னும் கூட்டத்தார் அடையும் பலனில் 4ல் ஒன்று 8ல் ஒன்று கூடப் படிக்கும் மக்களுக்கோ, படிக்கச் செலவுக்கு பணம் கொடுக்கும் பெற்றோர்களுக்கோ பயன்கிடையாது.  நம் கல்வித் திட்டம் பெரிதும் கற்றுக் கொடுப் பவர்கள் நன்மைக்கு ஆகவே இருந்து வருகிறது.  இவற்றிற்கு எல்லாம் காரணம் பொது மக்களுக்குப் பொது ஞானம் இல்லாததேயாகும்.


புத்தக சாலை, வாசக சாலை ஆகியவை களை வெளி நாடுகளில் நான் பார்த்து இருக்கின்றேன்.  ஒரு புத்தக சாலையில் 500 பேர் 600 பேர் வேலையாட்கள் இருந்து வருவதைப் பார்த்தேன்.  3 லட்சம் 4 லட்சம் புத்தகங்கள் இருப்பதைப் பார்த்திருக் கிறேன்.  தினம் ஒன்றுக்கு 5 ஆயிரம் 10 ஆயிரம் பேர்கள் வந்து படிப்பதும் எழுதிக் கொண்டு போவதும் புத்தகங்கள் எடுத்துக் கொண்டு போவதுமான காரியங்களை ஒரு நாள் முழுதும் இருந்து பார்த்து இருக்கிறேன்.
கிராமங்களுக்கும் மற்ற சின்ன ஊர்களுக்கும் புத்தகங்கள் வாரா வாரம் அனுப்பப்படுவதையும் திரும்பி வந்து சேருவதையும் பார்த்தால் மிக மிக ஆச்சரியமாய் இருக்கும்.  ரயில்வே வாகன் புத்தகசாலையின் முன் வாசலில் வந்து நிற்கும்.  அந்த ரயில் தொடர்ச்சியாகப் போய்ச் சேரும் ஊர் வரையில் ஒவ்வொரு ஊருக்கும் ஒவ்வொரு கட்டு வீதம் பல புத்தகங்கள் கட்டப்பட்ட கட்டுகள் வாகன் நிறைய அடுக்கப்படும்.  தபால் கட்டுபோல் அது டேஷன் டேஷனுக்கு எடுத்துக் கொடுக்கப்படும்.  அதுபோலவே வரும் போது படித்து முடித்த புத்தகங்கள் கட்டுக் கட்டாய் வாங்கிவரப்படும்.  இந்தக் காரியம் ஒரு பெரிய இலக்காவாக நடைபெறுகிறது.

பத்திரிகை அபிமானம்

அது போலவே பத்திரிகை படிப்பதும் நடைபெறுகிறது. பத்திரிகை படிக்காத மனிதன் சமுகத்தில் கேவலப்படுத்தப்படத் தக்கவராவர். சகல கூலிக்காரர்களும், தொழி லாளிகளும் வீட்டு வேலைப் பெண்களும் தினம் 2 முறையாவது பத்திரிகை படிப் பார்கள்.  வீடுமெழுகும் ஒரு வேலைக்காரப் பெண் ஒரு கையில் லோஷன் நனைத்த துணியில் நிலத்தை மெழுகிக் கொண்டே மற்றொரு கையால் பத்திரிகை படித்துக் கொண்டே இருப்பதை நான் பார்த்தேன்.  பத்திரிகை விநியோகிக்கப் பட்ட  2 மணி 4 மணி நேரத்திற்குள் பழைய பத்திரிகையை வாங்கும் வியாபாரி வந்துவாங்கிக் கொண்டு போய் கடைகளுக்கு விற்றுவிடுவான்.  அன்றாடப் பத்திரிகையை அன்றாடமே கடையில் சாமான் மடித்துக் கொடுப்பதைப் பார்க்கலாம்.  அரசியல் ஞானமும், மற்றும் ஊர்ப் பொது விஷயமும் ஒவ்வொருவருக் கும் தெரியும்.  ஒருவரை ஒருவர் ஏமாற்ற முடியாது.  இவற்றிற்கெல்லாம் காரணம் அந்த நாடுகளில் படித்த மக்கள் 100க்கு 100 பேர்களாக இருப்பதே ஆகும்.
நம் நாட்டில் 100க்கு 8 பேர் 10 பேரே படித்திருக்கிறார்கள்.  பெண்கள் 1000க்கு 8 பேர் 10 பேரே படித்திருக்கிறார்கள். இதனால் அதிக வாசக சாலை ஏற்படவோ அதிக புத்தகசாலை ஏற்படவோ இடமில்லாமல் போனதோடு, ஏற்பட்டாலும் பயன்படவோ, நிலை பெறவோ முடியாமல் போய் விடுகிறது.  நம்மில் கொஞ்சம் பேரே படித் திருந்தாலும் நமக்குப் படிக்க நல்ல புத்தகங்கள் கிடையாது.  தமிழ்ப் புத்தக மெல்லாம் புராணங்களும், அவற்றிற்குப் புதுப்புது உரைகளும் கருப்பொருள்களும், நுண்பொருள்களுமாகத் தான் இருக்கிறதே ஒழிய, அறிவுக்கு ஏற்ற புத்தகங்கள் இல்லை.  கதைப் புத்தகம், இலக்கியப் புத்தகம் என்பதும் ஒரு ஊரில் ஒரு ராஜா, அவன் வேட்டைக்குப் போனான்.  அங்கொரு பெண்ணைப் பார்த்தான் காதல் கொண் டான் என்கின்ற துவக்கமும், காதலுக்கு உயிரை விட்டான்; கற்புக்காக உயிரை விட்டான் என்கிற முடிவுமல்லாமல் வேறு விஷயம் காண்பது அரிதாகவே இருக்கும்.  நம் புத்தக வியாபாரிகள், வித்வான்கள், கலைவாணர்கள் எல்லோருடைய யோக்கியதையும் இப்படித்தான் இருக்கிறது.

இங்கிலீஷின் சிறப்பு

இங்கிலீஷ் பாஷைக்கும், கலைக்கும் மத சம்பந்தமோ, பைபிள் சம்பந்தமோ கிடையாது.  இங்கிலிஷ் பண்டிதர்களுக்கு மத சம்பந்தமான விஷயம் தெரியாது.  ஆனால், தமிழ் பண்டிதனுக்கு மதத்தைவிட வேறொன்றும் தெரியாது.  இதனால் தான் நம் பாஷைகள் உலகில் மதிக்கப்படுவ தில்லை.  ஆதிபாஷையாக இருக்கலாம்.  கடவுள் பேசிய பாஷையாக இருக்கலாம்.  அநேக அருள் வாக்கு கொண்ட பாஷை யாக இருக்கலாம்.  அது வேறு விஷயம்.  அறிவுக்கு பயன் உண்டா? என்பதற்குப் பதில் வேண்டும். நம் தமிழ் பண்டிதர்கள் 100க்கு 99 பேர்கள் மத பக்தர்களே ஒழிய, அறிவாளிகள் என்று சொல்லத் தக்கவர்கள் மிகச் சிலரேயாவார்கள்.


ஆனால், தமிழ் பாஷை நமக்கு நன்மை அளிக்கவில்லை.  நமக்கு இன்று இருக்கும் சிறிது வீரத்துக்கும், தன்மான உணர்ச்சிக்கும் தமிழ் எவ்வளவோ உதவி புரிந்திருக்கிறது.  அது இல்லாதவரை இவ்வளவு தமிழ் மக்களும் நிஜமாய் குரங்குகளாகவே (அனுமார்களாகவே) இருந்திருப்போம்.  ஆனாலும் தமிழைப் போற்ற வேண்டு மானால், பரப்ப வேண்டுமானால் மதத்தி லிருந்து பிரிக்க வேண்டும்.  விஞ்ஞானம், பொது அறிவு தமிழில் ததும்ப வேண்டும்.
பத்திரிகைகளும், வெறும் அரசியலும் மதமுமாகத்தான் இருக்கிறதே தவிர பொது அறிவுக்கு பத்திரிகை இல்லை.


பொது அறிவு பரப்பக்கூடிய பத்திரி கைகள் மலிந்திருக்குமானால் மதத்தினால் அரசியலில் மக்களுக்கு இன்று ஏற்பட் டுள்ள இழிவுகளும் கேடுகளும் ஏற்பட்டி ருக்கவே மாட்டா.  ஆதலால் இந்த வாசக சாலை புத்தகசாலை நிர்வாகஸ்தர்கள் இவற்றை கவனிக்க வேண்டுமென்று கேட்டுக் கொள்கிறேன்.
இவ்வாசகசாலைக்குப் பனகால் வாசக சாலை என்று பெயர் வைத்திருப்பதில் நான் மிகுதியும் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்.

பனகால் பெருமை

பனகால் என்று பெயர் வைப்பது பனகால் ராஜாராமராய நிங்காரின் தனிப் பட்ட பெயருக்கு ஆக அல்ல. அது ஒரு புரட்சியின் அறிகுறியைக் காட்டுவதற்கு ஆகும்.  பனகால் ஒரு புரட்சி வீரர். தியாக ராயரையும், மாதவநாயரையும் லெனினுக்கு ஒப்பிட்டால் பனகால் டாலினுக்கு ஒப்பிட லாம்.  இவர்களுடைய புரட்சி வீரம் தான் தேவர்களாய் இருந்த இந்நாட்டு பார்ப் பனர்களை மனிதர்களாக ஆக்கிற்று. அவர் களது புரட்சித் தன்மைதான் இந்நாட்டு சூத்திரர்களை இழிமக்களை கீழ்ஜாதியார் களை மனிதர்களாக ஆக்கிற்று.  இக்காரியம் மதங்களையும் கடவுள்களையும் ஒழிப் பதைவிட சொத்துக்களை சமமாக பிரித்துக் கொடுப்பதை விட முக்கியமானதும் பிர யாசையானதும் என்பதை உணருங்கள்.

ஓர் உதாரணம்

இன்றைய சூத்திரர்களுக்கும் பார்ப்பன ரல்லாத மக்களுக்கும் சண்டாளர்களுக்கும் தீண்டப் படாத மக்கள் என்பவர்களுக்கும் இதன் அருமையும் பெருமையும் தெரியாது.  ஏனெனில் இப்படிப்பட்டவர்கள், மனிதத் தன்மை சமத்துவ உணர்ச்சி ஏற்பட்டதற்குப் பிறகு அறிவு பெற்றவர்களும் கருப்பந் தரித்தவர்களுமாவார்கள்.  ஆதலால் அவர்கள் பிறக்கும் முன்பு அறிவு பெறு முன்பு அவர்கள் சமுகத்துக்கும் அவர்களது பெற்றோர்களுக்கும் என்ன யோக்கியதை இருந்தது என்பது அவர்களுக்குத் தெரி யாது. 

 ஒரு சிறு உதாரணம் சொல்லுகிறேன். 

 சுமார் 30, 35 வருஷங்களுக்கு முன் எனது தகப்பனார் ஈரோட்டில் முனிசிபல் கவுன்சிலர், பிரபல வியாபாரி, சுமார் 100, 150 ரூபாய் இன்கம்டாக் கட்டி வந்தவர்.  அவரை அக்காலத்தில் 12லு  ரூ 15 ரூ சம் பளம் உள்ள ஒரு முனிசிபல் பில்கலெக்டர் பார்ப்பனன் வரி விதிப்பு விஷயமான ஒரு விண்ணப்பத்தை நேரில் பார்த்து பைசல் செய்ய மண்டிக் கடைக்கு வந்து கூப்பிடு வான்.  அப்படிக் கூப்பிட வந்தால் அவனைக் கண்டதும் என் தகப்பனார் எழுந்து ராவால ராவால தேவடா வர வேணும்  வரவேணும் வாமீ என்று இரு கை கூப்பி (தூக்கி) கும்பிட்டு உட்காரச் சொல்லி விட்டு நின்று கொண்டே இருப்பார்.  அப் பார்ப்பன பில்கலெக்டர் தலை ஆட்டி விட்டு உட்கார்ந்து கொண்டு ஏமிரா வெங்கிட்ட நாயுடு போத்தாமா ஆஇண் டினி சூசேதானிக்கு ஏண்டா வெங்கிட்ட நாயுடு, அந்த வீட்டை பார்க்க போகலாமா? என்று கூப்பிடுவான்.  என் தகப்பனார் ஆஹா! என்று சொல்லி வதிரத்தைத் தலையில் கட்டிக் கொண்டு அவன் பின்னால் புறப் பட்டு விடுவார்.  சுற்றி விட்டு வந்தவுடன் மஞ்சள், மிளகாய், கருப்பட்டி வெல்லம், எல்லாம் ஒரு சாக்கில் கட்டி பையனிடம் கொடுத்து சுவாமிகள் வீட்டில் கொடுத்து விட்டுவா என்று சொல்லி வழியனுப்புவார் இதை நான் நேரில் பார்த்ததைச் சொல் லுகிறேன்.


பார்ப்பனத் திமிர்

இதே மாதிரி எவ்வளவு பெரிய மிராசு தாரரையும், ஒரு வக்கீல் குமாஸ்தா பார்ப்பனன் நாயிலும் கீழாக மதித்து அடாபுடா என்று பேசுவான்.  இதுவும் நான் கண்ணால் பார்த்ததேயாகும்.  இந்த நிலைமைக்கும், இன்றைய நிலைமைக்கும் உள்ள வித்தி யாசத்தைப் பாருங்கள்.  ஆகவே எனக்கும் என் போன்றவர்களுக்கும் அல்லவா தெரியும் தியாகராயருக்கும், நாயருக்கும், பனகாலுக்கும் எவ்வளவு மரியாதை செலுத்த வேண்டும், எவ்வளவு பெருமை அளிக்க வேண்டும் என்பது.


சுயமரியாதை இயக்கத்துக்கு முன்பு பார்ப்பனர்கள் நிலைமையும் மத உணர்ச் சியும் எப்படி இருந்தது?  இந்த 10, 15 வரு ஷத்தில் எவ்வளவு தூரம் மாற்றமடைந் திருக்கிறது?  என்பவைகளை உணர்ந்தவர் களுக்குத்தான் அவ்வியாதியினால் ஏற் பட்ட பலனும் அதன் அவசியமும் விளங் கும்.  இம் மாதிரியான பெரிய புரட்சிகள் சமுதாய வாழ்வில் உண்டாக்கின  இயக்கங் களுக்கும், புரட்சிக்காரர்களுக்கும் மக்கள் நன்றி செலுத்துவதற்கும், அவற்றை ஞாபகப் படுத்தி மற்றவர்களும் அதைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்பதற்குமாகவே அவர்களின் பெயர்களை மக்களுக்கும் இம் மாதிரியான வாசகசாலை முதலியவைகளுக்கும் இடப்பட்டு வருகிறது.


ஒரு வேண்டுகோள்


இவ்வூர் பொதுஜனங்கள் இவ்வாசக சாலையை ஆதரிக்க வேண்டும்.  அங்கத் தினர் களாக வேண்டும்.  தாராளமாக பண உதவி செய்ய வேண்டும்.  பெண்களும், ஆண்களும் அங்கத்தினர்களாக வேண் டும்.  சீர்திருத்த உணர்ச்சியும், பகுத்தறிவு உணர்ச்சியும் பெற வேண்டும். அறிவுக்குப் புறம்பான எதையும் அலட்சியம் செய்ய வேண்டும்.


இந் நிலைமையை நம் மக்கள் அடைந்து விட்டால் சுதந்திரத்துக்கு என்றும், சுயமரி யாதைக்கு என்றும் மக்கள் போர் தொடுக்க வேண்டிய அவசியமே ஏற்படாது.  ஏனெ னில் இன்று நாம் அறிவில்லாத குறையில் அடிமையாய் சுயமரியாதை அற்றுக் கிடக்கின்றோமே ஒழிய, சுதந்திரமில்லாமல் அல்ல. மனிதனுக்குச் சுதந்திரம் இருக்கிறது. அதைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள அறி வில்லை. எப்படி பயன்படுத்துவது?  எது சுதந்திரம்?  என்பது கூட நமக்கு இன்னும் சரியாய் தெரியவில்லை.  சிலர் வெள் ளைக்காரனை விரட்டுவது, சுதந்திரம் என்கிறார். சிலர் பொருள்கள் சமமாய் இருப்பதைச் சுதந்திரம் என்கிறார், சிலர் கட்டுப்பாடு ஒழுக்கம் இல்லாமல் இருப்பது சுதந்திரம் என்கிறார்.  சிலர் தனது முட் டாள்தனம், பேராசை, அயோக்கியத்தனம், நன்றி கெட்டத்தனம் ஆகியவைகளுக்கு ஏற்ப தன்னிச்சையாய் திரிவது சுதந்திர மென்கிறார். சிலர் பாடுபடாமல் ஊரார் உழைப்பால் வாழ்ந்து திரிவது சுதந்திரம் என்கிறார். எது சுதந்திரம் என்பது ஒரு பெரிய பிரச்சினையாய் இருக்கிறது.
ஆகவே, மக்கள் யாவரும் கல்விபெற்று உலக விவகாரமுணர்ந்து, தன்னைப் போல் அந்நியர் என்பதை உணர்ந்து அன்புடனும் பரோபகார உணர்ச்சியுடனும் இருந்து வாழ ஆசைப்பட வேண்டியது மனிதனுக்கு அவசியமாகும். அதற்கு இப்படிப்பட்ட வாசகசாலை அறிவு வளர்ச்சிப் புத்தகம் சமத்துவ உணர்ச்சி சம்பாஷணைக் கூடம் ஆகியவை அவசியம் என்று சொல்லு கிறேன். தோழர்களே!


இவ்வாசகசாலை ஆண்டு விழாவுக்குத் தலைமை வகித்து தலைவர் முகவுரை என்கின்ற முகத்தால் இதைப் பேசினேன். மற்றவை முடிவுரையில் கூற நினைத் திருக்கிறேன்.


-----------------------01.03.1938-இல் காஞ்சிபுரம் பனகால் அரசர் வாசக சாலை ஆண்டு விழாப் பேச்சு- தந்தை பெரியார் - "குடிஅரசு" - சொற்பொழிவு - 06.03.1938

கிராம சீர்திருத்தம் என்பது ஏமாற்று வார்த்தை-பெரியார்

கிராம வாழ்க்கையும் ஆசிரியர் கடமையும்
கிராம சீர்திருத்தம் என்பது ஏமாற்று வார்த்தை

தோழர்களே! இன்று கொடுக்கப்பட்டிருக்கும் விஷயம் மிகவும் முக்கியமான விஷயம். இதைப்பற்றி ஒவ்வொருவரும் தங்கள் தங்களபிப் பிராயங்களைச் சொன்னார்கள். நான் தலைவர் என்கின்ற முறையில் முடிவுரையாக என் அபிப்பிராயத்தை கூறுகிறேன்.

நான் ஒரு எதிர் நீச்சக்காரன். என்ன காரணத்தாலோ நம் நாட்டு மக்களின் பெரும்பான்மையான அபிப்பிராயத்துக்கு நான் மாறுபட்டவனாக இருந்து வருகிறேன். பழமையைப் பாராட்டுவது நமது மக்களுக்கு ஒரு பெருமையாய்க் காணப்படுகிறது. நானோ பழமைப்பித்தை வெறுக்கிறவனாக இருக்கிறேன். அதனாலேயே நான் வெகு பேர்களால் வெறுக்கப்படுகிறேன். ஆனாலும் அறிவாளிகள் சீக்கிரம் என் பக்கம் திரும்பிவிடுவார்கள் என்கின்ற நம்பிக்கை இருக்கிறது.

கிராமமும் ஆசிரியரும் என்கின்ற பொருள் இன்றைய கூட்ட விஷயமாகும். அதைப்பற்றி மூவர் பேசினார்கள். அது சம்பந்தமாய் என் அபிப்பிராயத்தை தலைவர் முடிவுரை என்கின்ற முறையில் நான் பேசுகிறேன். ஆசிரியர்களை முதலில் எடுத்துக்கொள்ளுவோம்.

இன்றைய ஆசிரியர்களைப் பற்றி எனக்கு அதிக மதிப்புக் கிடையாது. அவர்கள் அறிவுக்கு முட்டுக்கட்டை ஆனவர்கள் என்பதே எனது அபிப்பிராயம். இந்த நாட்டில் யாருக்காவது கல்வி அவசியம் என்றால் அது ஆசிரியர்களுக்கே ஆகும். பயன் இல்லாததும் பொறுப்பில்லாததுமான பதவி ஒன்று இருக்கின்றது என்றால் அது ஆசிரியர் பதவியே ஆகும். எனது தோழர்களிலும் சிலர் ஆசிரியர்களாக இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு அறிவு உண்டு என்று நான் நினைத்திருக்கிறேன். ஆனால் அந்த அறிவை அவர்கள் ஆசிரியத் தன்மையில் பயன்படுத்த முடிவதில்லை. ஏனெனில் அவர்கள் படிப்புக்குப் பொறுப்பாளிகளும் அல்ல; பிள்ளைகளின் அறிவுக்குப் பொறுப்பாளிகளும் அல்ல. அவர்கள் கவலையும் பொறுப்பும் தங்கள் எஜமானர்களை திருப்தி செய்து வாழ்க்கை நடத்த வேண்டியது என்கின்ற ஒன்றேயாகும். "பாப்பாத்தியம்மா மாடு வந்ததா பிடித்து கட்டிக்கொள்" என்பதோடு மேய்ப்பவன் பொறுப்பு தீர்ந்துவிடுகிறது. அதுபோல்தான் இன்றைய உபாத்தியாயர்கள் பொறுப்பு. அவர்கள் மீது எனக்குள்ள வெறுப்பினால் நான் இப்படிச் சொல்லவில்லை. அவர்களை அந்த அளவுக்கே நிர்பந்தப்படுத்தி வைத்திருக்கும் ஆசிரியர் தன்மையையே நான் சொல்லுகிறேன். பரீக்ஷையில் பிள்ளைகள் தேரும் கணக்கைப் பாருங்கள். பிறகு அந்தப்படிப்பு எதற்கு பயன்படுகிறது என்கின்ற அனுபவத்தைப் பாருங்கள். அதற்கு ஏதாவது கேள்விமுறை இருக்கிறதா என்பதையும் பாருங்கள். இப்படிப்பட்ட பலனுக்கு காரணஸ்தர்களாய் இருக்கிற ஆசிரியர்களை எந்த அளவுக்கு நாம் மதிக்கக்கூடும். இங்கிலீஷ் ஆட்சி ஏற்பட்டு 200 வருஷமாகின்றது. இதுவரை 100க்கு 8 பேரே படிக்க முடிந்திருக்கிறது. அதிலும் பட்டணங்களை தள்ளிவிட்டு கிராமங்களை எடுத்துக் கொண்டால் எத்தனை பேர் படித்திருக்க முடியும். அதிலும் மேல்ஜாதிக்காரர்கள் பிரபுக்கள் என்கின்ற கூட்டத்தார்களை தள்ளிவிட்டால் கிராம பாமர மக்களில் 100க்கு 2 பேராவது படித்து இருக்க முடியுமா? படிப்பின் செலவு எவ்வளவு என்று பாருங்கள். இந்நாட்டில் ஒரு மனிதனுடைய சராசரி வரும்படிக்கு மேல் ஒரு மாணாக்கனுடைய படிப்புக்கு செலவு செய்ய வேண்டி இருக்கிறது. இதையெல்லாம் பார்க்கும்போது கல்வி நிலையைவிட ஆசிரியத் தன்மை நிலை மோசமாக இருக்கிறது.

கல்விக்கு எப்படி உத்தேசமே இல்லாமல் படிப்பதும், படிப்பிப்பதும் பிறகு படித்த கல்வியும் மனிதனுக்கு பெரும்பான்மையோருக்கு சஞ்சலத்துக்கும் துக்கத்துக்கும் பயன்படுகின்றதோ, அதுபோல் தான் ஆசிரியர் நிலையும் உத்தேசமே இல்லாமல் ஏற்பட்டு வெறும் வயிற்றுப் பிழைப்புக்கு ஆகவே ஒரு வியாபாரம் போலவும் ஒரு ஜீவனோபாய தொழில் முறை போலவுமே பயன்படுத்தப்பட்டு வருவதாகும். வியாபாரமும், தொழில் முறையும் என்றால் நாணயத்தை பிரதானமாக எண்ணாமல் லாபத்தையே பிரதானமாய் எண்ணும் காரியங்களாகும். ஆகவே இவர்கள் எப்படி மக்களுக்கு அல்லது அறிவுக்கு பொறுப்பாளியாவார்கள்? இவர்களிடம் எப்படி குழந்தைகளை ஒப்புவித்து பிற்கால வாழ்வின் கதியை நிர்ணயிக்க முடியும்?

எதற்கு ஆக கல்விபடிப்பு என்கின்றோமோ, அதற்கு ஏற்ற ஆசிரியர்கள் மிகமிக அருமையாய் இருக்கிறது. ஆசிரியர்கள் என்கின்ற மனிதர்களைப் பற்றி நான் குறைகூறவில்லை. ஆசிரியத்தன்மை என்பதற்கு உள்ள யோக்கியதையைப் பற்றியே நான் சொல்லுகிறேன்.

நான் ஆசிரியரானாலும் சரி, மற்றும் வேறு ஆசிரியர்கள் ஆனாலும் சரி இவ்வளவுதான் முடியும். ஏனென்றால் ஆசிரியர்கள் தயார் செய்யும் நிலை அப்படிப்பட்டது. ஆசிரியர் தனக்கு ஏற்பட்ட உத்திரவுப்படிதான் கல்வி கற்பிக்க வேண்டியவர்களே ஒழிய, தங்களுக்குள்ள அறிவுப்படியோ சக்திப்படியோ கற்பிக்கக் கூடாதவர்களாயிருக்கிறார்கள். அப்படிப்பட்ட நிர்பந்தத்தில் பட்டவர்களாய் இருக்கிறார்கள். ஆசிரியர் பரீக்ஷையென்பதே நிர்பந்தங்கள் பரீக்ஷையென்று சொல்லவேண்டுமே ஒழிய அறிவை உண்டாக்கும் கல்வியை போதிப்பதற்கு தகுதியாக்கும் பரீக்ஷை என்று சொல்லுவதற்கு இல்லை.

இந்த லக்ஷணத்தில் ஒரு ஆசிரியர் பழமைப் பித்தனாகவோ, ஜாதி மத வெறியனாகவோ இருந்துவிட்டால், பிள்ளைகளின் கதி அதோகதிதான். குளிக்கப்போய் சேற்றைப் பூசிக்கொண்ட மாதிரி புத்தி படிக்கப்போய் முட்டாள் தனத்தை ஏற்றுமதி செய்துகொண்டு வந்தது போலவே முடியும்.

ஆதலால் ஆசிரியர்கள் பயன்படக்கூடியவர்களாகயிருக்க வேண்டு மானால் அவர்கள் ஒரு அளவுக்காவது சுதந்தர புத்தியுள்ளவர்களாகவும் பகுத்தறிவுக்கு சிறிதாவது மதிப்புக் கொடுக்கக் கூடியவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும். அப்படிப்பட்ட ஆசிரியரிடம் படிக்கும் பிள்ளைகளே பரீக்ஷை பாஸ் செய்யாவிட்டாலும் அறிவுடையவர்களாகவாவது ஆகலாம்.

ஆதலால் நான் முதல் ஆசிரியர்களையே கேட்டுக் கொள்ளுகிறேன். சுதந்தர புத்தியுடையவர்களாக இருங்கள். பகுத்தறிவை நேசியுங்கள். அதை கனம் பண்ணுங்கள். இரட்டை மனப்பான்மையை ஒழியுங்கள். அதாவது உங்கள் சொந்த அபிப்பிராயம் ஒன்று, உங்கள் மதத்துக்கு ஆகவோ, ஜாதிக்காகவோ பின்பற்றி நடப்பது வேறொன்று, பிள்ளைகளுக்கு போதிப்பது மற்றொன்று என்கின்ற மாதிரியான இரட்டை மனப்பான்மையை விட்டு ஒழியுங்கள்.

இப்படிச் செய்வதற்கு ரொம்ப தைரியம் வேண்டும். ஒரு அளவுக்கு கஷ்ட நஷ்டங்களை ஏற்கவும் தயாராய் இருக்க வேண்டும்.

கிராம சீர்திருத்தம்

இனி கிராமம் என்பது பற்றி சில பேசுகிறேன்.

கிராமம் என்பது மிக பரிதாபகரமான காக்ஷியாகும். கிராம ஜனங்கள் நிலை மிகவும் பரிதாபகரமானதாகும். பட்டணத்துக்காகவே கிராமங்கள் இருந்து வருகின்றன. கிராம சீர்திருத்தம் என்பது பட்டணங்களில் வாழ்பவர்களின் சௌகரியத்துக்கு ஆக செய்யப்படும் காரியமேயாகும். கசாப்புக் கடைக்காரன் ஆட்டைப்பற்றி கவலை கொள்ளுவது போல்தான் பட்டணக்காரன் கிராமத்தைப் பற்றி கவலை கொள்ளுவதாய் இருக்கிறது. அரசியல் தானாகட்டும், சமூக இயல் தான் ஆகட்டும் எவ்வளவுதான் முற்போக்கடைந்தாலும் கிராமக்காரனின் நிலை ஒரே மாதிரிதான். அவன் பாடுபட்டு உழைத்து வஸ்துக்களை உண்டாக்க வேண்டியதும், அதன் பலனை பட்டணக்காரன் அனுபவிப்பதுமல்லாமல் வேறு என்ன நன்மை கிராமக்காரனுக்கு இருக்கிறது? கால்நடை வளர்ப்பைப்பற்றி கிராமவாசிகளுக்கு தெரியப்படுத்த வேண்டும் என்று ஒருவர் சொன்னார், கால்நடைகள் வளர்க்கப்பட்டால் கிராமத்துக்கு என்ன லாபம்? பட்டணத்தில் இருப்பவன்தான் பால், தயிர், மோர், நெய் நன்றாக சாப்பிடுவான். கிராமத்தான் சாதத் தண்ணீர் விட்டுத்தான் சாப்பிடுவான். அதுதான் உடலுக்கு பலம் தருமென்று அவன் கற்பிக்கப்பட்டிருக்கிறான். ஒரு கிராமத்தான் குழந்தை தனக்கு கொஞ்சம் நெய்விடும்படி கேட்டால் அவன் தாய்க்கு உடனே கோபம் வந்துவிடும். "உனக்கு நெய்யை ஊற்றிவிட்டால் நாளைக்கு நெய்க்கார மாப்பிள்ளைக்கு என்ன ஊற்றுவது" என்று கேட்பாள். (நெய்க்கார மாப்பிள்ளை என்றால் கிராமங்களில் சுற்றி நெய் வாங்கிக்கொண்டு போய் பட்டணங்களில் விற்கும் நெய் வியாபாரி) இவ்வளவு சிக்கனமாக கிராமத்தார்கள் பிழைத்தும் பயன் என்ன? மீத்து வைத்த பணங்களை வக்கீல்களும், போலீஸ்களும், ரிவினியு கிரிமினல் அதிகாரிகளும் கொள்ளை அடித்துக் கொண்டு போதாக்குறைக்கு அவர்களிடம் பாண்டு எழுதிக் கொள்ளுகிறார்கள்.

கிராமவாசிகளின் சௌகரியத்தைப் பாருங்கள். அவர்களுக்கு நல்ல தண்ணீர் கிடையாது, வெளிச்சம் கிடையாது, சுகாதாரம் கிடையாது, நாடகம் கிடையாது, சினிமா கிடையாது, பார்க்கு, சிங்காரத் தோட்டம் கிடையாது. அதிகாலையில் இருட்டில் போகவேண்டும், அந்தியில் இருட்டின பிறகு வீட்டுக்கு வரவேண்டும். அவனால் அரசன், வியாபாரி, லேவாதேவிக்காரன், மற்ற உத்தியோகஸ்தர்கள் எல்லோரும் பிழைக்கிறார்கள். அப்படிப்பட்டவனுக்கு பட்டணத்தில் வசிக்கும் ஒரு கக்கூசுக்காரன், தெருக் கூட்டி, மேஸ்திரி ஆகியவர்களுக்கு இருக்கும் சௌகரியமும் இல்லை. ஜாதிமுறையில் பறையன் என்றொரு ஜாதி வருணாச்சிரம முறையில் வகுத்திருப்பது போலவே கிராமம் கிராமத்தான் என்கின்ற இரண்டும் வாழ்க்கை முறையில் கீழ்ஜாதியார்கள் போல் வகுக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

கிராமம் என்பதாக ஒன்று ஏன் இருக்க வேண்டும் என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை. பட்டணத்தான் சௌகரியத்துக்கு என்பதல்லாமல் மற்றபடி கிராமம் எதற்கு என்பது எனக்கு விளங்கவில்லை. இப்படிப்பட்ட கிராமங்களை எல்லாம் அழித்துவிடவேண்டும், எல்லோரையும் பட்டணங்களுக்கு போகும்படி செய்யவேண்டும். அதுதான் கிராம சீர்திருத்தம் என்பேன். "கிராமங்களுக்குப் போ" என்பது இப்போது ஜன தலைவர்கள் என்பவர்கள் உபதேசமாக இருக்கிறது. இதில் ஏதாவது நாணயம் இருக்க முடியுமா? B.A.யும், M.A.யும் கிராமத்துக்குப் போய் மக்களுக்கு என்ன செய்யமுடியும்? கூடவே காப்பி, கோக்கோ, சிகரட்டு, பீடி, கிராமபோன், ரேடியோ கொண்டுபோனால் ஒழிய அங்கு அரை நிமிஷம் B.A., M.A.க்காரன் தங்க முடியுமா? இல்லா விட்டால் தலைவலி, உடல் வலி, தூக்கம் பிடியாமை, மூளை வேலை ஓடாமை என்கின்ற வியாதி வந்துவிடாதா? B.A., M.A. படிப்புக்கும் கிராம முன்னேற்ற வேலைக்கும் ஏதாவது சம்பந்தமுண்டா. இவர்கள் கிராமத்துக்குப் போவதால் கிராமக்காரனுக்கு அதிக தொல்லையே அல்லாமல் இவனால் நல்லது என்ன ஆகக்கூடும்?

விவசாய விஷயத்தில் B.A., M.A.க்கு என்ன தெரியும்? கால்நடை விஷயத்தில் என்ன தெரியும்? சுகாதார விஷயத்தில் என்ன தெரியும்? இவன் சொன்னால் கிராமத்தான் கேட்க வேண்டாமா? அவன் புத்தி பழமையில் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் போது B.A., M.A. யாருக்குச் சொல்லுவான்? சொன்னபடி கிராமத்தான் கேட்பதாயிருந்தாலும், அந்தப்படி செய்ய இருவருக்கும் பணம் முதலிய சாதன சௌகரியங்கள் எங்கே என்று பாருங்கள். கிராமங்களுக்கு போ என்பது ஒரு பித்தலாட்டமான சொல், அல்லது அர்த்தமற்ற சொல். கிராமத்தானுக்கு இருக்கும் பழமைப்பித்தும், மூடநம்பிக்கையும் ஒழிய வேண்டும்.

இன்றைய B.A., M.A.யும் மூடநம்பிக்கைக்காரனாகவே இருக்கிறான். பழமை பித்தனாகவே இருக்கிறான். பழமைப் பித்துதான் இன்று தேசியமாய் இருக்கிறது. அதை போதிப்பதிலேயே எல்லோரும் ஜனத்தலைவர்களாகி விடுகிறார்கள். இன்று கிராமப்புனருத்தாரண வேலையில் முதல் திட்டம் எல்லோரும் பனங்கருப்பட்டியும் கைக்குத்து அரிசியும் சாப்பிடவேண்டும் என்பதாகும். இதற்கு யார் ஒப்புவார்கள்? இத்தனை பேருக்கும் கைக்குத்து அரிசிக்கு எத்தனை பேர் குத்தவேண்டும்? ஆண் பிள்ளைகள் நெல் குத்துவார்களா? பெண்கள்தான் இனி நெல் குத்துவார்களா? பட்டணங் களிலுள்ள பெண்கள் முறத்தகலம் பட்டுக்கரை சீலையும், வைர நகைகளையும் பூட்டிக்கொண்டு ஆர்மோனியம், வீணை, சதுர்ப்பாட்டு, கதை காலக்ஷேபம் பழகிக்கொண்டு உல்லாசமாய் கேளிக்கையில் இருக்கும்போது கிராமத்து பெண்களை நெல்லுக்குத்தவும், கருப்பட்டி காய்ச்சவும் சொன்னால் அவர்கள் எப்படிக் கேட்பார்கள்? சில மூடங்கள் கேட்பதாகவே வைத்துக்கொண்டாலும் நாம் சொல்வது தான் யோக்கியமாகுமா?

கிராமத்தில் பிறந்ததற்கு ஆக நெல் குத்த வேண்டியதா என்று கேட்கின்றேன்.

ஒரு தோழர் கிராமக் கைத்தொழிலைப் பற்றி பேசினார். கிராமக் கைத் தொழில் என்று ஒன்று ஏன் இருக்க வேண்டும்? பட்டணத்துக்காரனுக்கு எந்திரத் தொழிலும், கிராமத்தானுக்கு கைத்தொழிலும் என்று யார் சிருஷ்டித்தார்கள்? ஏன் அப்படி சிருஷ்டிக்கவேண்டும்? ராட்டினம் சுற்றுவதும், தொடையில் கயிறு திரிப்பதும், மண்வெட்டியிலும், கோடாலியிலும், சுத்தியிலும், மண்வெட்டி, மரம் பிளந்து கல் உடைப்பதும்தான் கிராமத்தானுக்கு சொந்தமா இது தான் கிராம முன்னேற்றமா என்று கேட்கின்றேன். எவ்வித முன்னேற்ற முயற்சியும் இல்லாமல் பட்டணத்தான் எவ்வளவு கொள்ளை அடிக்கிறான். வியாபாரி, லேவாதேவிக்காரன், வக்கீல், வைத்தியன், அதிகாரி, உத்தியோகஸ்தன் ஆகியவர்களின் கொள்ளையை பாருங்கள். இதை ஒழிப்பதல்லவா கிராம முன்னேற்றமாகும். இந்தக் கூட்டத்தாரல்லவா கிராமங்களை கசக்கிப் பிழிகின்றவர்கள். இதைவிட்டுவிட்டு இந்த சாதாரண வாத்தியார்கள் அதிலும் கஞ்சிக்குப் போதாத ஏழை வாத்தியார்கள் மாதம் 15 ரூபாய்க்கு தாளம் போடும் இந்த வாத்தியார்கள் கிராமத்திற்குப் போய் என்ன செய்ய முடியும் என்று கேட்கின்றேன்.

ஏதாவது நீங்கள் கிராமத்துக்குப்போய் செய்ய வேண்டுமானால் அவர்களுடைய பழமைப்பித்தை ஒழியுங்கள் மூடநம்பிக்கையை அகற்றுங்கள். அவர்களை பட்டணவாசிகள் எப்படி எப்படி ஏமாற்றுகிறார்கள் என்பதை எடுத்துக்காட்டி கண்விழிக்கச் செய்யுங்கள். தலைவிதியை மறக்கடித்து பகுத்தறிவை உண்டாக்குங்கள், அவர்களையெல்லாம் பட்டணங்களுக்கு குடிபோக விரட்டுங்கள். இவ்வளவு நீங்கள் செய்தால் அதுவே கிராம முன்னேற்றமான வேலையாகும். மற்றபடி நீங்கள் என்ன செய்தாலும் அது பயன்படாது. உங்களுக்கும் அதற்கு மேல் சக்தி இருக்காது. சௌகரியமும் சாதனமும் கிடையாது.

உதாரணமாக இராமநாதபுரம் ஜில்லாவில் ஒரு கிராமத்துக்குப் போயிருந்தேன். அங்கு மீட்டிங்குக்கு 400 பேர்கள் வந்திருந்தார்கள். அவர் களின் 375 பேர்களுக்கு நரம்புச் சிலந்தி நோய் இருந்தது. அந்த ஊர்க்கிணறு, கிணற்று தண்ணீர் மேலே வருவதைவிட மேலேயிருக்கும் தண்ணீர் கிணற்றுக்குள் சுலபத்தில் போகத் தகுந்த மாதிரியான மேயோ கிணறாகும். அதன் தண்ணீரை பரிசுத்தம் செய்ய யாருக்கும் புத்தி கிடையாது. உபாத்தியாயர் ஒருவர் இருந்தார். அவரும் காலில் கட்டுப்போட்டுக் கொண்டுதான் இருந்தார். நான் கேட்டதற்கு அவர் கவனிக்கிறதற்கு ஒருவருமில்லை நான் என்ன செய்ய முடியுமென்று பதில் சொன்னார். இவைகள் எல்லாம் அரசாங்கத்தை பொறுத்த வேலையே ஒழிய பொது ஜன சேவையால் ஆகக்கூடிய காரியமோ, ஒரு திண்ணைப் பள்ளிக்கூட வாத்தியாரால் ஆகக்கூடிய காரியமோ அல்ல. அரசாங்கத்தின் கையில் இருந்த பொறுப்பை ஜனத் தலைவர்கள் என்பவர்கள் பிடுங்கிக்கொண்டு தங்கள் சுயநலத்துக்கு பயன்படுத்திக் கொள்ளுகிறார்கள்.

இவைகள் மாற்றமடைய வேண்டுமானால் பகுத்தறிவை மக்களுக்கு போதியுங்கள் என்பதுதான் எனது ஆசை. பகுத்தறிவு விஷயத்திலும் நீங்கள் அடிமைப்பட்டிருக்கிறீர்கள். அது விஷயத்தில் உங்கள் அறிவுப்படி நீங்கள் போதிக்க முடியாது. உங்கள் அறிவுப்படி நீங்கள் நடக்கவும் முடியாது என்கின்ற நிலையில் நீங்கள் இருக்கிறீர்கள். ஒரு உபாத்தியாருக்கு மூன்று புத்தி இருக்கின்றன.

அதாவது அவருக்கு சரியென்று தோன்றும் ஆராய்ச்சி புத்தி ஒன்று. பிள்ளைகளுக்கு இன்னபடிதான் கற்பிக்கவேண்டும் என்று படிப்பித்த நிர்பந்த புத்தி இரண்டு. தனக்கு தோன்றுகிறபடியும் தான் படிப்பிக்கிறபடியும் நடக்க முடியாத பழமைப்பித்தும் கட்டுப்பாட்டு நிபந்தனையும் கொண்ட கோழைப் புத்தி மூன்று. இந்த மூன்று புத்திகளுடன் நீங்கள் கிராமங்களை புனருத்தாரணமோ சீர்திருத்தமோ செய்வதென்றால் அது பயப்படக்கூடிய காரியம் தான். ஆனாலும் பகுத்தறிவை பயன்படுத்த தைரியம் கொண்டு விட்டால் இந்த கஷ்டங்கள் சுலபத்தில் ஒழிந்துபோகும் என்றே நினைக்கிறேன்.

-----------------------------: 23.07.1936 இல் லண்டன் மிஷன் காம்பௌண்ட் பள்ளிக்கூடத்தில் நடைபெற்ற ஈரோடு லண்டன் மிஷன் போதனா முறை பாடசாலை லிட்டரரி சொசைட்டியின் கூட்டத்தில் பெரியார் அவர்கள் ஆற்றிய தலைமை உரை. -”குடி அரசு” சொற்பொழிவு 02.08.1936

4.10.14

ஜிதன்ராம் ஜிந்தாபாத்!தீண்டாமை ஜாதியை ஒழிப்போம்!

ஜிதன்ராம் ஜிந்தாபாத்!
-

இது சுதந்திர நாடு! ஆமாம் அப்படித் தான் சொல்லுகிறார்கள். ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஆகஸ்டு 15 அன்று சாக்லெட் கிடைக்கும் பள்ளிப் பிள்ளைகளுக்கு.


ஆடுவோமே பள்ளுப் பாடுவோமே, ஆனந்த சுதந்திரம் அடைந்து விட்டோமே என்று ஆடுவோமே - என்ற பாரதியாரின் பாடலுக்கு ஆட்டப் பாட்டம் அதிகமாகவே உண்டு.

இந்தச் சடங்கு ஒவ்வொரு ஆண்டும் வந்துவந்து போகும். ஆனால், அந்தச் சுதந் திரம் என்பதற்கு அர்த்தம் தெரியாமலேயே அது வந்துபோகிறது.

தந்தை பெரியார் கேட்டார் - சுதந்திர நாட்டில் சூத்திரன் இருக்கலாமா? பஞ்சமன் இருக்கலாமா? என்ற கேள்வியைக் கேட் டார். இவர்கள் கூறும் சுதந்திரத்திற்கு முன்பும் கேட்டார்; இவர்கள் கூறும் சுதந்திரத்திற்குப் பிறகும் நன்றாகவே கேட்டார் நாக்கைப் பிடுங்கிக் கொள் ளுமாறும் நறுக்கென்றுதான் கேட்டார். யாருக்கும் ரோஷம் வரவில்லையே! அந்தக் கேள்வியின் சுணை தாங்க முடி யாமல் சூடான வார்த்தைகளை சொன்ன துண்டே தவிர, அந்தக் கேள்வியில் அடங்கியுள்ள அறிவு நாணயத்துக்கு மட்டும் அறிவார்ந்த பதில் மட்டும் கிடைக்கவில்லை; அப்பொழுது மட்டும் இல்லை; இன்றுவரை ஏன் நாளையும் கூட கிடைப்பதற்குத் துப்பும் இல்லை.


கடந்த ஒருவார காலமாக ஒரு செய்தி ஏடுகளில் சும்மா தூள் பறக்கிறது. விவா தங்கள் வேல் வீச்சாக நடந்து கொண்டுதான் உள்ளன.

இப்பொழுது நம் ஊடகங்களுக்கெல் லாம் கொறித்துக் கொள்ள ஏதாவது தீனி கிடைத்தாக வேண்டும். அப்பொழுதுதான் இந்த ஊடகத் தொழிலின் வயிறு நிரம்பும்.

பீகார் மாநிலத்தில் முதல் அமைச்சராக இருக்கக் கூடியவர் ஜிதன்ராம் மஞ்ஜி தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்.


பீகார் மாநிலத்தில் சில வாரங்களுக்கு முன் இடைத் தேர்தல் நடந்தது அல்லவா! அப்பொழுது தேர்தல் பிரச்சாரத்துக்குச் சென்றிருந்தார்.
அந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் மதுபான மாவட்டத்தில் மகாசிவன் கோயில் ஒன்றுக்குச் சென்றுள்ளார். அதுவும் அவராகப் போகவில்லை. கட்சிக்காரர்கள் விடுத்த வேண்டுகோளை மதித்துச் சென்றுள்ளார்.


என்ன நடந்தது தெரியுமா? நினைத் தாலே நெஞ்சு கொதிக்கிறது. ஆத்திரம் அலை மோதுகிறது.. இந்த 2014லும் கழுதை புரண்ட களமாக அல்லவா நாடு இருக்கிறது என்று நாலு கெட்ட வார்த்தை சொல்லி திட்டலாம் போலத்தான் தோன்றுகிறது.


முதல் அமைச்சர் சாமி கும்பிட்டு விட்டு வெளியேறியவுடன் என்ன செய்திருக் கிறார்கள்? கோயிலை இழுத்து மூடியிருக்கிறார்கள். கங்கையிலிருந்து தண்ணீர் கொண்டு வரப்பட்டு கழுவப்பட்டது, கடவுள் சிலை உட்பட! (கங்கையைவிடவா வேறு ஒரு சாக்கடை இருக்கிறது?) சிறப்பு யாகங் களையும் நடத்தியிருக்கின்றனர்.


இதுபற்றிக் குமுறி இருக்கிறார் முதல் அமைச்சர் - சமூக நீதியாளர் போலோ பஸ்வான் சாஸ்திரி அவர்களின் பிறந்த நாள் விழாவில்.


நாம் இன்னும் பத்துவயது குழந்தையாகத்தான் இருக்கிறோமா? இந்த உலகத்தை நாம் புரிந்து கொள்ளப் போவது எப்போது? என்னை முதல் அமைச்சராக்கினார் நிதீஷ்குமார். அப்பொழுதே பலரின் முகம் கோணிக் கொண்டு போனது. மனிதனை மனிதன் ஜாதி வைத்துப் பார்க்கக் கூடாது பள்ளிகளில் சொல்லிக் கொடுக்கிறோம்; ஆனால் நாம் எப்படி நடந்து கொள்கிறோம்? ஒரு முதல் அமைச்சரான நிலையிலும் தீண்டாமை நாகம் கொத்துகிறதே என்று குமுறியிருக்கிறார்.

இப்படித்தான் முன்பு நமது பாபு ஜெகஜீவன் ராம் அவர்களுக்கு நடந்தது. அப்பொழுது அவர் பாதுகாப்புத்துறை அமைச்சர் - முப்படைகளுக்கும் அவர்தான் அதிகாரி.


பனாரஸ் பல்கலைக் கழக வளாகத்திலே  வேத விற்பன்னர் சம்பூர்ணானந்து சிலையைத் திறந்து வைத்தார் (24.1.1978). அவ்வளவுதான். அவர் சிலையைத் திறந்து சென்றபிறகு பணாரஸ் பல்கலைக் கழகப் பார்ப்பன மாணவர்களும், ஆசிரியர்களும் கங்கையிலிருந்து நீரைக் கொண்டு வந்து உயர் ஜாதி சம்பூர்ணானந்தின் சிலையைக் கழுவினார்கள்.


பள்ளர் வகுப்பில் பிறந்த ஜெகஜீவன் ராமெல்லாம் உயர் ஜாதிக்காரரின் சிலையைத் திறந்தால் எங்களுக்குச் செருப்பு தைப்பது யார்? என்று ஆரிய ஆணவத்தின் உச்சி மேட்டில் நின்று ஓங்கிக் குரல் கொடுத்தனர்.
அடுத்து பாபுஜி சென்னை வந்தார் - மயிலை மாங்கொல்லைப் பொதுக் கூட்டத்தில் கொட்டித் தீர்த்தார்! பெரியார் பிறந்த மண்ணில்தான் இதனைக் கூற முடியும் - கூறவும் வேண்டும் என்று தன்மானப் புயலாய் வெடித்துக் கிளம் பினாரே நினைவிருக்கிறதா?


எத்தனையோ நிகழ்ச்சிகளை அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம் - இந்தப் பாரதப் புண்ணிய பூமியின் முகம் கிழியக் கிழியப் பேசலாம் தான்.


1998இல் உத்தரப்பிரதேசத்தில் உயர்நீதி மன்றம் உள்ள அலகாபாத்தில் தான் அந்த நிகழ்வு! மாவட்ட நீதிபதியாக இருந்தவர் பாரதி பிரசாத் உயர்நீதிமன்ற நீதிபதியாகப் பொறுப்பேற்றார்.


அவரும் தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்தான்; இவர் மாவட்ட நீதிபதியாக இருந்த இடத்திற்குப் பொறுப்பேற்க ஒருவர் வந்தார்; அவர் பெயர் ஏ.கே. சீனிவாஸ்தவா - பெயரைப் பார்க்கும் பொழுதே பார்ப் பனர்தான் என்று பளிச்சென்று புரியுமே!


என்ன செய்தார் அவர்? தாழ்த்தப் பட்டவர் அமர்ந்த நாற்காலியில் அவர் அலுவலகம் இருந்த அறையில் பிர்மாவின் நெற்றியில் பிறந்தவர் போய்ப் புழங்க முடியுமா? கீழ் ஜாதிக்காரன் அமர்ந்த நாற்காலியில் போய் உட்காரலாமா? அபச்சாரம் அபச்சாரம் அல்லவா!


வழக்கம்போல என்ன நடந்தது? கங்கையிலிருந்து ஜலம் கொண்டு வரப்பட்டது. அறையில் மட்டுமல்ல! நீதிமன்றம் முழுவதும் சுத்திகரிக்கப்பட்டது.


இந்தச் செய்தி வெளியான நிலையில் உச்சநீதிமன்றமே அதனை வழக்காக ஏற்றுக் கொண்டது. ஆர்.கே. ஜெயின் என்ற நீதிபதி விசாரணைக்காக அமர்த் தப்பட்டார்.


அய்யன்மார்கள் காட்டிக் கொடுத்து விடுவார்களா? அவாள்ஆத்து நீதிபதிக்குத் தண்டனையைக் கிடைக்கத்தான் விடு வார்களா?


ஒரு கதையை ஜோடித்தனர்; பதவி யேற்க வந்த  நீதிபதி சீனிவாஸ்தா ஆஸ்துமா நோயாளி, அதனால்தான் அவர் அறை தூய்மைப்படுத்தப்பட்டது; அதே நேரத்தில் நீதிமன்றத்தில் பூஜையெல்லாம் தற்செயல் நிகழ்வே என்று சாக்குப் போக்குச் சொல்லி (சிஷீநீளீ ணீஸீபீ ஙிறீறீ ஷிஷீக்ஷீஹ்) வழக்கை ஒன்றுமில்லாமல் ஆக்கிவிட் டார்கள்.


இதில் என்ன கொடுமை தெரியுமா? அந்தத் தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்த நீதிபதி பாரதி பிரசாத் அவர்களை மணிப்பூருக்கு மாற்றினார்களே பார்க்கலாம். 

மனுவாதி  ஒரு குலத்துக்கொரு நீதி  என்று மனோன்மணீயம் சுந்தரனார் சும்மாவா சொன்னார்?


இன்னும் எத்தனை எத்தனையோ உண்டு - எடுத்துக்காட்டி விளக்கின் பக்கங்கள் நீளும்.


இந்து ராஜ்யத்தை அமைக்கப் போகிறேன்; இராம ராஜ்யத்தை உருவாக்கப் போகிறேன் என்று தோள் தட்டி, தொடை தட்டி முண்டாவை ஏற்றி முழக்கமிடும் ஆர்.எஸ்.எஸின் பாம்புக் குட்டிகள் இப் பொழுது இந்தியாவின் ஆட்சி அதி காரத்தில்

நான் ஒரு இந்து நேஷனலிஸ்ட்! என்று மார்தட்டிக் கொள்ளும் மனிதர்தான் பிரதம மந்திரி

நாடு எங்கே போய்க் கொண்டு இருக் கிறது? தந்தை பெரியார் அன்றே கேட்டாரே!


சுதந்திர நாட்டில் சூத்திரன் இருக்க லாமா? பஞ்சமன் இருக்கலாமா? பிராமணன் என்பானும் இருக்கலாமா? என்று எரி மலையாய்த் தகித்துக் கேட்டாரே! 

அதற்கு விடை எங்கே? விடை எங்கே? தந்தை பெரியார் ஒவ்வொரு நொடியும் நினைக்கப்படுகிறார் - தேவைப்படுகிறார்! பெரியாரை உலக மயமாக்குவோம் என்ற தமிழர் தலைவரின் குரல் முக்கியமானது! மிகவும் முக்கியமானது!!


தீண்டாமை ஒழிக்கப்படுகிறது; எந்த வடிவத்தில் அது பின்பற்றப்பட்டாலும் அது சட்டப்படி குற்றம் என்று இந்திய அரசமைப்புச் சட்டத்தின் 17ஆவது பிரிவு கூறுகிறதே - அது எங்குப் போய் ஓடி ஒளிந்து விட்டது?

கோயில் கருவறைக்குள் தீண்டாமை - அதன் அம்மையப்பனாகிய ஜாதி பத்திர மாக ஒளிந்து கொள்ள இடம் கோயில்  கர்ப்பக்கிரகம்தானே!
அதில் ஏன் கை வைத்தார் வைக்கம் வீரர் பெரியார் என்பது இப்பொழுது புரிகிறதா?


செவ்வாய்க்கிரகம் செல்லலாம்; கோயில் கர்ப்பக் கிரகத்திற்குச் செல்ல முடியாது என்று பார்ப்பான் ஆணி அடித் துக் கெட்டிப்படுத்தி வைத்திருக்கிறானே - அதனை நீட்டிக்க விடலாமா?


அனைத்து ஜாதியினருக்கும் அர்ச்சகர் உரிமை ஏன் என்பதன் இரகசியம் இன்னும் புரியவில்லையா?


அதுதான் சரியான ஆப்பு! அமாவாசை கர்ப்பக்கிரகத்திலும் ஆராவமுத அய்யங் கார் கம்பிக்கு வெளியிலும் நின்று என் பெயரில் அர்ச்சனை செய்யுங்கோ! என்று கெஞ்ச வேண்டும். சங்கர மடத்தில் நந்தன் பரம்பரை சங்கராச்சாரியாராக அமர வேண்டும். அந்த அடிதான் இந்தக் கொடுமைகளைத் தலைகீழாகப் புரட்டி யடிக்கும்!


தந்தை பெரியார் அவர்களின் 136ஆம் ஆண்டு பிறந்த நாள் செய்தி - தீண்டாமை ஜாதியை ஒழிப்போம்! என்று தமிழர் தலைவர் - திராவிடர் கழகத் தலைவர் ஆசிரியர் மானமிகு கி. வீரமணி அவர்கள் கூறியுள்ளதை முன்னெடுப்போம் வாரீர்! வாரீர்!!


ஜிதன்ராம் ஜிந்தாபாத்!

----------------------மின்சாரம்  அவர்கள் 04-10-2014 “விடுதலை” ஞாயிறுமலரில் எழுதிய கட்டுரை
Read more: http://viduthalai.in/page-1/88666.html#ixzz3FAhzHrUI

இதுதான் வால்மீகி இராமாயணம் -32

இதுதான் வால்மீகி இராமாயணம்

எட்டாம் அத்தியாயம் தொடர்ச்சி


கம்பர் பின்னர் வசிட்டன் மன்னவையடைந்து, அங்கே கூடியிருந்தவரிடம் நிகழ்ந்தது கூறிய தாகவும், அதைக்கேட்டவர் யாவரும் அழு தரற்றினரெனவும், அதைக்கேட்டு இலக் குவன் துடிதுடித்து வந்தானெனவும், அவனுடைய கோபத்தை அவன் நாணொலியாலறிந்த இராமன் சுமத்திரை வீட்டிலிருந்து வந்து தணித்ததாகவும் எழுதுகிறார். இவ்வரலாறும் வால்மீகிக்கு முற்றிலும் மாறுபட்டதே. வசிட்டன் கைகேயியை இகழ்ந்தது இராமன் முன்னி லையில் என்று அவன் காடேகும் சமயத்தில் கூறுகிறார். மேலும் இலக்குவன் - இராமனை விட்டுப் பிரியாமல் கைகேயியரண்மனையடைந்ததும், பின் கோசலை வீடடைந்ததும், அங்கே தசரதனைச் சினந்துரைத்ததும், இராமன் அவனையும் கோசலை யையும் தேற்றியதும், பின் அவனுடனேயே சீதையிடம் சென்றதுமாகிய வால்மீகி கூறும் வரலாறெல்லாம் முன்னரே தெளிவாகக் கண்டோம். இவ்வுண்மைகளுக்கு மாறாகக் கம்பர் இராமன் இலக்குவனைச் சினந்து நின்றபோது கண்டதாகக்கூறுகிறார். நாம் மேலே ஆராய்ந்துள்ள இலக்குவனுடைய இழிகுணத்தைக் காட்டும் பேராசைப் பேச்சுகளையெல்லாம் கம்பர் மறைத்தார். ஏனெனில் அவனை நல்லவனாகக் காட்ட வேண்டியே. வால்மீகி பெரும்பாலும் தசரதனையே இலக்குவன் சினந்துரைத்த தாகக் கூறக் கம்பர், கைகேயியையே பெரும்பாலும் 

சினந்துரைப்பதாகக் கூறுகிறார். மேலும் கம்பர்,
சிங்கக்குருளைக்கிடு தீஞ்சுவையூனை நாயின்
வெங்கண்சிறு குட்டனை ஊட்ட விரும்பினாளே

என்று இலக்குவன் கூறுவதாகக் கூறுகிறார். இவ்வுவமையில், தீஞ்சுவையூன் போன்றது அரசாட்சி. அது சிங்கக்குட்டி போன்ற இராமனுக்கே உரியது. அதை நாய்க்குட்டி போன்ற பரதனுக்குக் கைகேயி கொடுக்க விரும்பினாள் என்பது விளங்குகிறது. அரசாட்சியை ஊனென்றது மிகவும் இழிவான உவமை.
பின் இராமனும் இலக்குவனும் சுமித்திரையைக் கண்டு அவள் நன்மதி கேட்டதாகக் கூறுகிறார். இது முற்றிலும் மாறுபட்டதே. இராமன் சுமத்திரையைக் காணவே இல்லை. கடைசியாகக் காடேகும்போது கண்டும் தனித்து வணங்கவில்லை என்று வால்மீகி கூறுகிறார். சுமித்திரை இச்சமயம் இலக்குவனுக்குக் கூறும் நன்மதிகளையெல்லாம் இராமன் காடேகும் சமயம் அவள் தசரதன் முன்னிலையிற் கூறியதாக வால்மீகி கூறுகிறார். சுமித்திரையிடமிருக்கும்போது, கைகேயியனுப்பிய மரவுரிகள் இராமனுக்கு வருகின்றன என்று கம்பர் கூறுகிறார். ஆனால் வால்மீகியோ தசரதனிடம் வழியனுப்பப் போனபோது, இராமனே கைகேயியிடம் கேட்டு வாங்கிக் கொள்கிறான் என்று கூறுகிறார். இவையெல்லாம் பின்னர் விவரமாக ஆராயப்படும்.


இருவரும் சீதையைப் பார்க்கப் புறப்பட்டபோது, இலக்குவனும் மரவுரியுடுத்தமை கண்டு இராமன் தடுக்கத் தானும் கானகம் வரப்போவதால் தடுக்கக்கூடாதென இலக்குவன் கூற இராமனும் இசைகிறான். இது கம்பர் கூற்று. வால்மீகி சீதையை அழைத்தேக இசைந்த பின்னர் இது நிகழ்ந்ததாகக் கூறுகிறார்.


அச்சமயம் வசிட்டமுனி வந்து தோன்றி இராமனைக் காடேகாதிருக்கக் கூறியதாகவும், அதற்கு இராமன் இசையவில்லையென்றும், பின் முனிவன் அரசனிருந் தவிடம் சென்றனனென்று கம்பர் கூறுகிறார். இவை யெல்லாம் வால்கீமி கூறாததே.

பின் இராமன் இலக்குவனுடன் வீதிவழியே சென்றதாகவும், நகரத்தார் பலரும் அதுகண்டு புலம்பினரெனவும், பின்னர் இராமன் சீதையையடைந்து உண்மை கூறியதாகவும், சீதை அவன் தன்னைப் பிரிவானெனவருந்தி உள்ளே போய் மரவுரியுடுத்து வந்தாளெனவும், அதைக்கண்ட இராமன் எனக்கு எல்லையில்லாத துயர்தருவாய் என்றானென்றும், அதுகேட்ட சீதை, என்னைக் கூடியிருத்தலாலுண்டாகும் துயரம் என்னைப் பிரிவதால் இன்பமாமோ என்று சீறினாளென்றும், அதன்பின் இராமன் ஒன்றும் பேசாமல் அவளை அழைத்தேக இசைந்தானெனவும் கம்பர் கூற்றுப் பொருந்தாது மாறுபடுகின்றது. மேலும் சீதை இராமனைப் பற்றி மிகவும் கேவலமாகப் பேசிய பேச்சையெல்லாம் வால்மீகி விவரமாகக் கூறியிருக்க, அவற்றையெல்லாம் கம்பர் மறைத்துவிட்டு மேலே கூறிய ஒரே வார்த்தையே கூறினளெனக் கூறுகிறார். இது சீதையையும் இராமனையும் மிகவும் நல்லவர்களாகவும் ஒழுக்கமுடையவராகவும் உலகத்துக்குக் காட்டி ஏமாற்றப்போலும்.

ஒன்பதாம் அத்தியாயம் இராமனும், இலக்குவனும், சீதையும் வீதி வழியே போவதைப் பார்த்த குடிமக்கள், அய்யோ! இராமன் வெளியில் புறப்படும்போது நால்வகைச் சேனையும் பின் போமே. இன்று ஒருவருமில்லையே. இராமன் காடேகி னால் நாமனைவரும் கூடவே போவோம். காடு நாடாகும், இவ்வயோத்தி காடாகும் என்று வருந்தினர். அரண் மனை வாயிலையடைந்தவுடன், அங்கே நின்ற சுமந்திரனை இராமன் பார்த்து. உள்ளே போய் அரசரி டத்தில் நாங்கள் விடைபெற்றுப்போக வந்திருக்கிறோ மென்று சொல்லும் எனச் சொல்லியனுப்பி வெளியே நின்றான். சுமந்திரன் சென்று தெரிவிக்கத் தசரதன், என் மனைவியரை விரைவில் வரும்படிச் சொல். என் மகனை நான் அவர்களால் சூழப்பட்டவனாகப் பார்க்க விரும்புகிறேனென்று கட்டளை யிட்டான். சுமந்திரன் அவ்வாறே சென்றுகூற, அரசனுடைய முந்நூற்றைம்பது மனைவியரும் கோசலையை முன்னிட்டுக் கொண்டு துக்க மிகுதியோடு வந்து சேர்ந்தார்கள். அதைக்கண்ட தசரதன், சுமந்திரா! என் மகனை அழைத்து வா என்றான். சுமந்திரன் வெளியிற்போய் இராமனை அழைத்து வந்தான். அவனைத் தூரத்திலேயே பார்த்த தசரதன் திடீரென்று தாவி எதிர்கொண்டு தழுவப் போனான். அவன் மனைவியரும் அவனைப் பின் தொடர்ந்தார்கள். அரசனோ, கண்ணீரால் கண்கள் மறைந்து இராமனிருக்கு மிடத்தைக் காணாது கொஞ்ச தூரத்திலேயே பார்த்த தசரதன் திடீரென்று தாவி எதிர்கொண்டு தழுவப் போனான். அவன் மனைவியரும் அவனைப் பின் தொடர்ந்தார்கள். அரசனோ, கண்ணீரால் கண்கள் மறைந்து இராமனிருக்குமிடத்தைக் காணாது கொஞ்ச தூரத்திலேயே மூச்சற்றுக்கீழே விழுந்தான்.


உடனே இராமனும் இலக்குவனும் தாவிப் பாய்ந்து அவனைத் தாங்கிக் கட்டிலில் கிடத்தினார்கள். பெண்கள் கதறினர். தசரதனுக்கு அறிவு வந்தவுடன், இராமன் தங்களுக்கு விடைதர வேண்டினன். அது கேட்ட மன்னன், இராம! நான் கைகேயிக்கு வரங்களைக் கொடுத்து அவளால் ஏமாற்றப்பட்டேன். ஆகையால் நான் செய்வது ஒன்றும் நியாயமில்லை. என் அறிவு என்னிடமில்லை. ஆதலின், இப்போது நீ என்னை விலக்கி இந்த நாட்டுக்கு அரசனாக இரு என்றான். இராமன், நீரே நெடுநாள் ஆளும்; நான் காடேகி மீள்வேன் என்றான். தசரதனைக் கைகேயி, இராமனை இப்போதே காட்டிற்கனுப்பும் என்று ஒரு பக்கத்தில் அந்தரங்கமாக வற்புறுத்திக் கொண்டிருந்தாள். அதனால், தசரதன் இராமா போய் வா; நீ நீடுழி வாழ்க. ஆனால் இன்று இரவு நீ புறப்படுவதில் எனக்குக் கொஞ்சமேனும் பிரியமில்லை. நீ போகவே கூடாது. உன்னை ஓர் இரவு முழுவதும் பார்க்கும் நன்மையாவது எனக்குக் கிடைக்குமல்லா? இது நான் விரும்பிச் செய்ததன்று; கைகேயி என்னை ஏமாற்றிவிட்டாள் என்றான்.


இராமன், எனக்கு இந்த அரசில் விருப்பமொன்று மில்லை. ஆதலின் நான் இப்போதே காடேக வேண்டும்; வாக்குறுதியை நிறைவேற்றுவதே சிறந்தது. பரதனுக்கு இப்போதே இந்த அரசைக் கொடும் என்றான். தசரதன் இராமனைக் கட்டியணைத்துக் கீழே சாய்ந்தான்.


அப்போது சுமந்திரன், கைகேயியிடத்தில் தசரத னுக்குக் கொஞ்சமும் அன்பில்லையென்பதைத் தெரிந்து கெண்டு, அடீ, பாதகி! உன் கணவன் பேச்சைக் கேட்காமல் இராமனைக் காட்டுக்கனுப்புகிறாயா? உன்னை வசிட்டர் முதலியவர்கள் அழிக்காமலிருப்பது என்ன விந்தை? உன் தாலைப்போல நீயும் வந்துவிட்டாய். ஒரு கந்தர்வனிடமிருந்து பிராணிகள் பேச்சையறியும் திறமையைப் பெற்ற உன் தந்தை, ஒரு சமயம் எறும்புகள் பேச்சைக்கேட்டு நகைக்க, அதன் காரணத்தை உன் தாய் கேட்க, உண்மையைக் கூறினால் தன் தலை வெடித்துவிடுமென உன் தந்தை கூற,  தலை வெடித்தாலும் சரி; உண்மையைக் கூறுமென உன்தாய் கூறியவள்தானே?அவ்வளவு கெட்டவளுடைய மகளா கையால் நீயுமிவ்வாறு நடந்தாய் போலும். உனக்கு வேண்டியவற்றை வாங்கிக்கொண்டு இராமனுக்கு அரசைக்கொடு என்று கடிந்துரைத்தான். இதனால் கைகேசிக்குக் கோபம் அதிகம் பட்டது. தசரதன், சுமந்திரா! நமது நால்வகைச் சேனைகளும், அழகாலும், பேச்சாலும் மனத்தைக் கவரும் வேசைகளும், வணிகர் களும், இராமனனுடன் போகட்டும். நமது தானியக் களஞ்சியம் பணக்களஞ்சியம் யாவும் அவனுடன் போகட்டும். அவளுடன் துணை போகிறவர்களுக்கு வேண்டும் பொருள்களெல்லாம் கொடுக்கப்படட்டும். பரதன் அயோத்தியில் ஆளட்டும், நான் இப்பொழுது சொன்ன ஏற்பாடுகளுடன் காடேகட்டும் என்றான். அதைக்கேட்டுக் கைகேயிக்குப் பெரும் பயம் பிடித்தது. அவள் ஓ, மகா யோக்கியரே! இந்த நாட்டிலுள்ள குடிகள், தனதானிய சேனைகள் எல்லாவற்றையும் இராமனுடன் அனுப்பிவிட்டு ஒன்றுமற்ற நாட்டைய பரதனுக்குக் கொடுக்கப்போகிறீர்? இந்தத் தானம் வேண்டா மென்றாள். தசரதன், சேனை, செல்வம் இவற்றை யெல்லாம் அனுப்பக் கூடாதென்று முன்னரே கேட்க மறந்துவிட்டு இப்போது குறுக்கே விழுந்து தடுத்தால் ஆகவேண்டிய காரியம் நிற்குமா? என்றான்.


                                     ---------------------- தொடரும்--”விடுதலை” 4-10-2014

3.10.14

முழு சுயமரியாதைத் திருமணம் என்று ஒப்புக்கொள்ளமுடியாது-ஏன்?-பெரியார் விளக்கம்

கும்பகோணம் சாக்கோட்டையில் சுயமரியாதைத் திருமணம்


சகோதரிகளே! சகோதரர்களே! இன்று இங்கு நடக்கும் திருமணம் சுயமரியாதைத் திருமணம் என்று சொல்லப்படுகின்றது. இதை நான் முழு சுயமரியாதைத் திருமணம் என்று ஒப்புக்கொள்ளமுடியாது. பார்ப்பான் வரவில்லை என்பதையும், அர்த்தமற்ற சடங்குகள் அநேகமாயில்லை என்பதையும், வீண்மெனக்கேடான காரியமும் வீண் செலவுமான காரியமும் இல்லையென்பதையும் ஒப்புக் கொள்ளுகிறேன். ஆனால் தாலி கட்டத் தயாராயிருப்பதாகத் தெரிகிறேன். பெண் உட்கார்ந்திருக்கும் மாதிரியைப் பார்த்தால் பெண்ணும் மாப்பிள்ளையும் இதற்கு முன் அறிமுகம் கூட ஆன தில்லை போல் காணப்படுகின்றது. சுயமரியாதைக் கல்யாணத்தின் முறைகள் இன்னின்னது என்று இப்போது வரையறுப்பது என்பது காதால் கேட்பதற்கே முடியாத காரியமாயிருக்கும். கல்யாணம் என்பதே வேண்டிய தில்லை என்று சொல்லக்கூடிய திட்டம் சுயமரியாதை இயக்கக் கொள்கை யில் ஒரு காலத்தில் வரக்கூடும். எந்தப்பெண்ணும் எந்த மாப்பிள்ளையும் புருஷன் பெண் ஜாதிகளாகப் போகிறார்கள் என்று பெற்றோர்களுக்குக் கூடத் தெரிய முடியாத நிலைமை ஏற்படும். இந்த மாப்பிள்ளைக்கு இதற்கு முன் எத்தனை பெண் கல்யாணமாயிற்று? இந்தப் பெண்ணுக்கு இதற்குமுன் எத்தனை புருஷன் கல்யாணம் ஆயிற்று? என்கின்ற கணக்குப் போடக்கூடிய காலம் வரும். மற்றும் அதைப்பற்றியே மக்கள் விசாரிக்க - யோசனை செய்யக்கூடிய அவசியமே இல்லாமலும் போகக்கூடும். அந்த மாதிரி கல்யாண முறையும் இன்றைய குடும்ப வாழ்க்கை முறைகள் ஒழிந்து ஆணும் ஆணும் சிநேகமாய், அன்பாயிருப்பது போலவே ஏதோ ஒரு பெண்ணும் ஏதோ ஒரு ஆணும் பெண்ணும் சிநேகமாயிருக்கின்றார்கள் என்கின்ற அளவில் மாத்திரமே சம்பந்தமிருக்கும்படியான காலமும் வரும். இதெல்லாம் அநேகமாய் பெண் மக்களுக்கு பகுத்தறிவு உணர்ச்சியும், சுயமரியாதை உணர்ச்சியும், உண்மைச் சுதந்திரம் என்பது என்ன என்கின்ற உணர்ச்சியும் வந்தவுடனே ஏற்பட்டுவிடும். 


இப்போது பெண்கள் அடிமைப் பொருள்கள் என்றும் தாங்கள் மற்றவன் அனுபவிக்கும் பொருள் என்றும்தான் எண்ணிக் கொண்டிருக்கின்றார்கள். பெண்கள் தங்களை அலங்கரித்துக் கொள்ள நினைப்பதே அவர்களின் அடிமை உணர்ச்சியின் அறிகுறியாகும். அந்தக் கருத்துக் கொண்டுதான் அவர்களுக்கு நடை, உடை அணி முதலியவைகள் ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. ஒரு தாசி என்பவள் அதாவது தான் பிறர் அனுபவிப்பதற்காக இருக்கின்றவள், அதன் பயனாய் ஜீவிக்கின்றவள் என்று எண்ணிக் கொண்டிருக்கும் ஒருத்தி தன்னை அலங்கரித்துக் கொள்வதில் இருக்கும் மனோபாவத்திற்கும் மற்றப் பெண்கள் அலங்கரித்துக் கொள்ளு வதில் இருக்கும் மனோபாவத்திற்கும் அதிக வித்தியாசமிருப்பதாக நான் கருதுவதில்லை. மிருகம், பட்சி ஆகியவைகள் ஆணைவிட பெண் தாழ்ந்த தென்று கருதுவதில்லை. “ஆணுக்காகத்தான் பெண் இருக்கிறோம்”என்று கருதி, தங்கள் மீது ஆண்கள் ஆசைப்பட வேண்டும் என்று சிறிதும் முயற்சிப் பதில்லை. ஆண்கள் ஆசைப்படும்படி நடந்து கொள்ளவேண்டும் என்று கருதுவதுமில்லை. ஆனால் பெண் ஜன்மம் எடுத்து தாங்கள் அலங்கரித்துக் கொண்டு ஆண்கள் ஆசையை எதிர்பார்ப்பதற்கே ஏற்பட்டதென்பதாய் கருதுகிறார்கள். தன் சொந்தப் புருஷனை சந்தோஷிக்கச் செய்யவோ திருப்தி அடையச் செய்யவோ என்று செய்யுங் காரியங்களும் கூட ஒரு வித அடிமை எண்ணத்தில் பட்டதே ஆகும். நடைஉடை பாவனைகளில் புருஷனை விட மாறுபட்டிருக்க வேண்டும் என்கின்ற மனப்பான்மையும் அடிமை மோகமே யாகும். இவைகள் எல்லாம் இயற்கைக்கு மாறுபட்டவையே யாகும். எப்படியோ ஆதியில் இம்மாதிரி ஏற்பாடு செய்து விட்டதால் அந்த பத்ததிகள் இனியும் நடந்து வருகின்றன. ஆண்களும் அனேகமாய் தனது வீட்டை, வண்டியை, மாட்டை அலங்கரிப்பதில் என்ன மனோபாவம் கொள்ளுகின் றார்களோ அதே மனோபாவம்தான் தன் பெண் ஜாதியை சிங்காரிப்பதிலும் கொள்ளுகிறான். ஆகையால் பெண்கள் தங்களை அலங்கரித்துக் கொள்வது என்கின்ற மனப்பான்மையை ஒழிக்க வேண்டியது பெண்கள் விடுதலையில் - சுதந்திரத்தில் ஒரு திட்டமாகும்.


தவிர திருமணம், கல்யாணம் என்பவைகள் ஒரு ஒப்பந்தம் செய்து கொள்வது என்பது தவிர மற்றபடி இதில் வேறு ஒன்றுமே இல்லை. இந்த ஒப்பந்தமும் இருவர் சௌகரியத்தை பொருத்த காரியங்களுக்கு மாத்திரமே அல்லாமல் மற்றொன்றுக்கும் இல்லை. அதுவும் இருவருடைய சமமான சௌகரியத்திற்குத் தானேயொழிய ஒருவருக்கு அதிக சௌகரியம் ஒருவருக்கு குறைந்த சௌகரியம் என்பதாக சிறிது வித்தியாசங்கூட கொண்ட தாயிருப்பதல்ல. அதிலும் இருவரது சுதந்திரங்களும் சமமாய்க் கருதப்பட்ட தாகவும் அதற்கு எவ்விதத்தடையும் இருப்பதாகவும் இருக்கக் கூடாததாகும். அனேகமாய் இந்த ஒப்பந்தங்கள் எழுதி ரிஜிஸ்டர் செய்வதுதான் இனிப் பொறுத்தமானதாக இருக்கும். வேண்டுமானால் புதுவீடு குடிபோதல், புதிய தொழில் வியாபாரம் முதலிய காரியங்கள் துவக்கப்படுபவை ஆகியவை களுக்காக எப்படி முதலிலேயே சற்று விளம்பரம் இருந்தால் அனுகூலம் என்று கருதுகின்றோமோ அதுபோல் நண்பர்கள், நான்கு பந்துக்கள், அக்கம் பக்கத்தார்கள் ஆகியவர்களுக்கு தெரியக்கூடியதாய் இருப்பதும் நன்மை யானதுதான். அதிலும் ரிஜிஸ்டர் இல்லாத திருமணங்களுக்கு சாக்ஷிகள் இருக்க வேண்டியது அவசியம் என்கின்ற முறையில் பலர் அழைக்கப்படு வதும் சரிதான். ஆனால் இதற்காகவே அதிகச்செலவும் மெனக்கேடும் கூடாது என்பது மாத்திரம் ஞாபகத்தில் வைத்துக் கொள்ளவேண்டும். திருமணச் சடங்கு என்று ஒன்றை தனிப்படுத்தி வைத்துக்கொள்ள வேண்டியதில்லை.


மணமக்கள் சபைக்கு வந்து தங்கள் தங்கள் ஒப்பந்தங்களைச் சொல்லி ஒப்புக் கொண்டதற்கு அறிகுறியாய் தங்கள் தங்கள் சுருக்கெழுத்துள்ள மோதிரம் மாற்றிக் கொள்வதோ மாலை மாற்றிக் கொள்வதோ போதுமானதே யாகும். இதற்காகவென்று ஏன் அதிகப் பணச்செலவு செய்ய வேண்டும்? என்பதுதான் எனக்கும் புரியவில்லை. புதுச்சேலை, புதுநகை தாம்பூலம் இவைகளெல்லாம் பயனற்ற செலவாகவே ஆகின்றன. அனேக சுயமரியாதை கல்யாணங்களில் மாப்பிள்ளை சாதாரண உடுப்புடன் இருந் திருக்கிறார்கள். பெண்கள்தான் உயர்ந்த சேலையும், விலையுயர்ந்த நகை களும் அணிந்து ஒரு ஆணானவன் பெண் வேஷம் போட்டிருப்பது போல் விளங்குகின்றார் கள். இவையெல்லாம் நாகரீகம் என்பதோடு பெண் மக்களின் தன்மையையே குறைத்து விடுகின்றது. பெண்கள் சுதந்திரத் துக்கும், பெண்கள் விடுதலைக் கும் அவர்கள் மனப்பான்மை சற்று மாறியேயாக வேண்டும். “நான் அடிமையாய்த்தான் இருப்பேன் நீ மாத்திரம் எனக்கு எஜமானனாய் இருக்கக் கூடாது” என்பதில் அர்த்தமேயில்லை.


தவிர பெண்களுக்கு பிள்ளைப்பைத்தியம் இருப்பது மிகவும் புத்தி கெட்டத்தனமாகும். பிள்ளைகள் பெறாமல் இருப்பதற்கு எவ்வளவு சௌக ரியம் செய்து கொள்ளக்கூடுமோ அவைகளை செய்து கொள்ள வேண்டும். கொஞ்சுவதற்கென்று பிள்ளைகளைப் பெற்று அவற்றைக் காப்பாற்றுவதற்கு என்று அதற்கு நேர் விரோதமாய் என்னென்னமோ செய்து அஞ்ச வேண்டி யதாகி விடுகிறது. எவ்விதத்திலும் பொறுப்பில்லாதவர்கள் வெகுதாராளமாய் “16 பிள்ளைகள் பெற்று பெருவாழ்வு வாழ வேண்டும்” என்று ஆசீர்வாதம் செய்துவிடுகிறார்கள். பிள்ளை பெற்று வளர்க்கக் கஷ்டப் படுகின்றவர்கள் யார் என்பதை யோசித்துப்பாருங்கள். நமது அறிவீன மானது இக் கஷ்டங்களை உணரச்செய்யாமல் செய்து விடுகிறது. உணர்ந் தாலும் அதற்கு நாம் ஜவாப்தாரியல்ல என்று நினைத்துக் கொள்வதால் அக்கஷ்டத்திலிருந்து விலக முடிவதில்லை.


--------------------- கும்பகோணம் சாக்கோட்டையில் 12-06-1931 அன்று நடந்த ‘ராகு காலத்’ திருமணத்தில்  தந்தைபெரியார் அவர்கள் ஆற்றிய உரை."குடி அரசு" - சொற்பொழிவு - 21.06.1931